ملاقات با پدر و مادر توله شيرهاي تهران گرد+عكس

بابلسر، يک باغ وحش دارد؛ خيابان دريا، لب ساحل، هم جوار هتل بين المللي و مرکز سرطان شناسي شهر. اسمش هست پارک وحش نه باغ وحش. ظاهرا از باغ وحش تهران بسيار کوچکتر است، اما فضاي دلنشين تري دارد.

ورودي پارک، به قفس شير و ميمون اختصاص دارد. قفس روبرو هم انواع طاووس جا خوش کرده اند و البته چسبيده به آن، هم روباهي بي تاب رسيدن به اين همه پرنده است و دور خودش مي چرخد.

اما قفس شير و ميمون جذابتر است؛ دو ميمون قل و زنجير شدند که بعد معلوم مي شود پيش از اين نگهبان کاروان قاچاق ترياک بوده اند، در قفس يک شير به ظاهر، مظلوم هستند، اما در نهايت، آنها ترسناکتر از توله شير يک ساله اي هستند که روي زمين خراميده است.

روي پارچه اي پاره شده نوشته: "عکس با شير دست آموز". شير هم با زنجير بسته شده است. وارد قفس بزرگ بي سقف شير و ميمون که مي شويم، ميمون ها حمله مي کنند. مسوول باغ وحش مي گويد "نزديک نرويد، وحشي هستند." اما توله شير مي ايستد و به استقبال مربي اش مي آيد. اسمش سبا ست. اين خواهر بزرگ توله شيرهاي تهران گرد است. همان هايي که دو سه هفته اي مهمترين خبر شهري-زيست محيطي رسانه ها بودند و بسيار هم روي آنها مانور داده شد.

اما در ادامه، قفس حيوانات ديگري هست؛ کانگورو، شتر استراليايي، گراز، گرگ، پرندگان، آهو، مرال، گوزن زرد، سياه گوش و البته شيرها؛ پدر و مادران توله شيرهاي تهران گرد.

توله شيرهاي آفريقايي، متولد بابلسر

محمدرضا داشاد، مالک باغ وحش بابلسر است. او مالک توله شيرهاي تهران گرد هم هست. مي گويد توله شيرها را به سيرک خليل عقاب امانت داده بوده است: "اول فکر مي کردند اين توله ها قاچاق شده اند، اما ديدند من خودم توله مي گيرم از شيرها. هيچ کس در آسيا نمي تواند مثل من توله شير بکشد. نژاد اصلي اين شيرها، آفريقايي است، اما 7 پشتشان در ايران بوده است."

داشاد درباره رها شدن توله شيرها مي گويد: "من حالا دادگاهي شده ام. اما نبايد من مسووليتي ندارم. همان روزي که توله شيرها را از من گرفتند، نامه زدم به محيط زيست که شش توله شير تحويل سيرک خليل عقاب شد، مسوول سلامتي و حمل و نقلش هم فلاني است. اما در رودهن، يدک کش اسب تصادف مي کند، در کوچک آن آسيب مي بيند و سه توله شير فرار مي کنند. من سه مجوز رسمي کشور دارم؛ يک مجوز باغ وحش که کلي است، يک مجوز سيرک دارم و يک مجوز واردات و صادرات حيوانات. البته من بايد براي انتقال توله شيرها مجوز مي گرفتم."

پدر و مادران توله شيرها، در دو قفس هستند؛ اسد پدر آنها با نازنين، مادر 4 توله شير، در يک قفس و هنگامه، مادر دو توله شير ديگر و ايران در يک قفس ديگر. ايران و هنگامه باردار هستند. نازنين هم در آستانه بارداري.

مالک توله شيرها مي گويد برخوردي که با توله شيرها در تهران شده، مناسب نبوده است: "مگر اين توله شيرها چقدر سن داشتند که پوست سرشان را کشيده بودند. گوسفند را هم اينجوري بگيرند، وحشي مي شود. يادگرفتن شکار براي يک توله شير 18 ماه زمان مي خواهد، اين توله ها فقط 5 ماه سن داشتند، اگر يک هفته، 10 روز در تهران مي گشتند، از گرسنگي مي مردند. اصلا آزاري نداشتند که 35 مامور آتش نشان رفته اند تا بگيرند. من الان اسد را رها کم در شهر، هزار نفر هم نمي توانند دست خالي مهارش کنند."

داشاد مي گويد از مردن يکي از بچه شيرها، ناراحت شده است. اما مي خواهد که بچه شيرها را پس بدهند: "شيرها را به طور اماني و صحيح و سالم داده بودم به خليل عقاب. هر توله شير، 10-11 ميليون تومان است. اينها دست آموز بودند. حتي بزرگترش هم در پارک است، وحشتناک نيستند. هيچ حيواني خطرناکتر از انسان نيست. اين توله ها ترسي ندارند. اما پوست سر شير را کشيدند، چشمانش زده بيرون."

شاپور داشاد کيست؟

شاپور (محمدرضا) داشاد، يک تربيت کننده حيوانات است. 54 سال سن دارد و از جواني حيوانات را براي سيرک ها تربيت مي کرده است؛ شير، خرس، پلنگ و ... . حدود 28 سال پيش، دو شير از مشهد مي خرد 70 هزار تومان. مي آورد بابلسر و در حيات خانه از آنها نگهداري مي کند. کم کم حيوانات ديگري هم به خانه مي آورد و حتي از يک خرس هم نگهداري مي کند: "خانه ما هزار متر حيات داشت. طوفان پدربزرگ اين شيرهاست که مي بينيد. ان موضع پيکان 16 هزار تومان بود. من براي هر شير، 35 هزار تومان پول دادم."

اما سال 66 مجوز باغ وحش مي گيرد و چند سال بعد، زميني لب ساحل مهيا مي کند و مي شود پارک وحش بابلسر. مي گويد تاکنون 50 تا خرس تربيت کرده و البته حيوانات ديگر. خودش هم يک سيرک دارد که البته فعلا در ايران فعاليت نمي کند. اهالي بابلسر مي گويند او با خرس هم کشتي گرفته است. داشاد درباره اين خرس مي گويد: "اسمش شيري بود. الان در سيرکم است در عراق."

آنطور که مي گويد او يکي از مشاوران غير رسمي سازمان محيط زيست است: "پلنگي که دادند به روسيه، در مازندران گرفته شد، در جاي مرغ پيداش کردند، بردند تهران، در شرايط بسيار بد که مريض شد. از لثه اش آب مي آمد، خارشک گرفته بود. چون محل زندگي پلنگ تهران نيست، بايد در شمال باشد، در آب و هواي مرطوب. داشت مي مرد، آوردمش اينجا در باغ وحش خودم، 44 کيلو پلنگ تحويل شان دادم."

داشاد همچنين درباره احياي ببر مازندران مي گويد: "منطقه تهران، براي ببر نيست. ببر منطقه مرطوب مي خواهد. آفت ببر مورچه است. ببر مي رود جايي که مورچه سراغ توله اش نيايد. مورچه توله ببر تازه متولد شده را مي خورد. بايد تغذيه حيوان را تغيير داد. مي گويند گوشت الاغ داده اند به ببر. مگر در جنگل هاي سيبري و روسيه، الاغ هست؟ مارمولک مي خورند و شکار. حالا بيماري پوستي گرفته است. مي گويند مشمشه گرفته است. اين حرفها را مردم عامي باور مي کنند نه حرفه اي ها. ببري که مي گويند مريض است، 6 ماه بدهند به من، همين ببري که دارند، من رسيدگي مي کنم، 15 تا 17 کيلو وزنش برود بالا، هر پزشکي هم هست بيايد بررسي کند ببيند مريض است يا نه."

منبع: خبرآنلاين