مقام و موقعيت ما، امتحان ماست

بيستم دي ماه، براي بنده و رزمندگان لشگر 5 نصر خراسان، روز شهادت بزرگ مرد دوران دفاع مقدس، شهيد محمد فرومندي است که براي همه ي ما معلم اخلاق بود.

درهمان سال هاي اول جنگ اتفاقي برايش افتاد که بزرگي اورا بيش از پيش مشخص کرد‎، تصور کنيد به يک پاسدار، يک فرمانده جوان دوران دفاع مقدس، به کسي که همه عشقش و همه وجودش سپاه باشد بگويند که تو پاسدار نيستي، لباست را بکن و برو! و به هر دليلي اين شخص را از سپاه بيرون کنند. چه حالي به او دست ميدهد؟!

اين کار، در سال 60 ، خيلي بحث مهمي بود! مثل اين که يک نفر را از همه هستي اش انداخته باشند! سپاه، آن موقع همه ي هستي ما بود.

شما فکر مي کنيد آن شهر، آن استان ، آن جامعه و آن مردم، نسبت به اين آدم چه فکري مي کنند و درباره اش چه حرفهايي مي زنند؟! آيا يک فرمانده جوان که چهره شاخص استان بوده مي تواند سر خود را بالا بگيرد؟!

اما هميشه اخلاص و اخلاق نيکوي شهيد فرومندي براي ما مثال زدني بود و اين بار هم درس مهمي به ما داد. بدون حاشيه، بدون ناراحتي يک دست لباس بسيجي پوشيد و گفت: رزمندگي را که از من نگرفته اند! من ميروم به ميدان جنگ و مي شوم يک رزمنده عادي!

چرا؟ چون خداي بالاي سرش را مي بيند! چون نيتش درست است!

وقتي اين رفتار و اين عکس العمل از شهيد فرومندي ديده مي شود، انسان به عمق مفهوم والاي اخلاص پي مي برد .

نتيجه اين اخلاص چه شد؟! بعد از مدتي، شهيد فرومندي دوباره جانشين لشکر شد و تمام حاشيه ها تمام شد. چون خدا جاي حق نشسته است! خدا با اخلاص انسان کار دارد نه با پست و مقام او.

همه همرزمان مي دانند که تنها چيزي که براي او موضوعيت نداشت اين بود که کجا هست و چه مسئوليتي دارد. و تنها چيزي که برايش موضوعيت داشت، عمل خالصانه به وظيفه بود.

شهيد فرومندي مصداق واقعي اين جمله حکيمانه از حضرت امام (ره) بود:هرکس در هر مقام و موقعيتي که هست، همان مقام و همان مسئوليت امتحان اوست.

ان شاء الله خدا ما را از رهروان واقعي شهدا قرار دهد.