رسانه ارزشي و خبر ليلا حاتمي

خبرآنلاين: اين روتيتر و تيتر خبري است منتشر شده در خبرگزاري اي که همواره منادي اخلاق وحفظ ارزش هاي اسلامي بوده است. اما وقتي به حرف هاي خانم ليلا حاتمي به عنوان عضو هيئت داوران در جشنواره فيلم مراکش مراجعه کنيد و حرف هاي او را بخوانيد، خواهيد ديد که او چنين گفته است:" جامعه‌اي که دينش اسلام است و آن قدر انعطاف دارد که مي‌تواند داخل سالن سينمايي‌اش فيلمي نشان داده شود که داراي صحنه‌هاي خصوصي‌تر است ، انعطاف در اين جامعه اسلامي براي من خوشايند است. اين موجب حسودي من نمي‌شود. وقتي اين چندگانگي فرهنگ‌ها و عقايد متفاوت را در يک بستر اسلامي مشاهده مي‌کنيم، بلکه اين انعطاف بسيار برايم لذت بخش است."

حالا شما قضاوت کنيد بينيد آيا ازاين سخنان، آنچنان مفهومي که تيتر خبرگزاري ارزشي ما بهره گرفته، به ذهن مي آيد؟

مجزا از تحليل و نقد و بررسي اين سخن هنرمند کشورمان ، و بي آنکه بخواهيم درباره حد و حدود اين آزادي و انعطاف اجتماعي و فرهنگي سخن بگوييم، موضوع اين است که جان کلام خانم ليلا حاتمي مبتني بر اين است که براي او چندگانگي و انعطاف فرهنگي در جامعه اسلامي لذت بخش است. در حالي که خبرخبرگزاري به اصطلاح ارزش گراي کشورمان، چنان تيتر زده که انگار براي خانم حاتمي، بي عفتي و بي مبالاتي و ديدن صحنه هاي سکس لذت بخش است! گذشته از اينکه کلمه "بدون سانسور" اصلا در جمله هاي گوينده نبوده و معلوم نيست خبرنگار اين کلمه را از کجا وارد تيتر کرده است!

حال بايد پرسيد کدام اخلاق اسلامي و کدام ارزش مداري به خبرنگار و دبير و سردبير اين رسانه ي ارزشگرا اجازه داده تا چنين تيتري براي هنرمندي که در جامعه مورد توجه عمومي است، استفاده کند؟

آيا اين خبرمصداق دو رذيله اخلاقي افتراء و بهتان نيست و آيا افتراء و بهتان در اخلاق اسلامي گناه کبيره نيست؟ آيا در اخلاق اسلامي، هر زمان سخني را به کسي نسبت دهيد که او چنان نگفته باشد، دچارحرام نشده ايم؟ بر اساس کدام سيره و کدام روش منبعث از دين چنين اطلاع رساني مجاز شمرده مي شود؟ تيتر منتسب به اين هنرمند قطعا از نگاه اخلاق اسلامي هم درحکم افتراء و هم درحکم بهتان است.

حال بايد از جماعت ارزشگرايان پرسيد که آيا آيات درباره بهتان - به معناي حرفي که به کسي نسبت داده مي شود به نحوي که آن حرف با آبرو و حيثيت آن شخص بازي کند- خوانده ايد تا بدانيد که اين تيتر که مصداق بهتان است، 40 بار درقرآن زشت و حرام خوانده شده است.

همچنين در قران "افتراء" به معناي کلامي را – يا تيتر خبري را- از پيش خود بافتن درحالي که درذهن يا زبان او چنين نبوده و آن جمله را به فردي نسبت دادن و متهم ساختن نارواى فرد از روى بدخواهى، انگيزه‌هاى خود خواهانه، حسد، انتقام و غيره، 60 بار در قرآن زشت و حرام عنوان شده است.

شايد حقيقت اين باشد که شکل رفتارها و مغز گفتارهاي طيف وسيعي از هنرمندان و نويسندگان و روشنفکران ديگرانديش جامعه ما با مغز انديشه هاي اسلام - آنگونه که اخلاق و فقه دين مي گويد - سازگاري نداشته باشد، اما مگر به زور تحميل و تکفير و توهين مي توان اين شاکله را تغيير داد؟ و مگر دراين سي ساله توانسته ايم با اين شيوه ها، رفتارهاي ديني را گسترش بدهيم ؟ اين سخن نه به معناي کوتاه آمدن از منطق اسلام و فقه و اخلاق متعالي اسلام است و نه ترويج و تبليغ اباحه گري و خود باختگي. بلکه سخن آن است که رسانه ارزشي و مروجان و مبلغان ارزش ها بايد در مقابل طيف ديگرانديش جامعه اسلامي که به هر دليل همچون آنان نمي انديشند و رفتار نمي کنند، چگونه برخورد کنند؟ آيا اينگونه اطلاع رساني به نفع اسلام و ارزش ها و اسلامي سازي جامعه تمام خواهد شد؟ - يا در اين سي سال چنين شده است؟ -

درست بنگريم که نتيجه اين رفتارها به کجا انجاميده است؟ آيا با اينگونه اطلاع رساني از طيف هاي گوناگون جامعه، ما به جذب حداکثري دست يافته يا خواهيم يافت ؟

اگرچه رسيدن به مقاصد سياسي و قبيله اي و تعصبات فردي، آنچنان جماعتي را کور کرده است که ديگر براي اينان نه دغدغه فرهنگ و هنر و حفظ و جذب حداکثري اهميت دارد و نه حفظ اخلاق عمومي و حرمت انساني.

به راستي اينکه دست اندرکاران رسانه مذکور مدام خبر بگذارند که فلان بازيگر و فلان هنرمند با غريبه اي دست داده است يا مدل لباسش مناسب نبوده، چه سوي براي جامعه اسلامي يا جماعت مسلمانان دارد يا چه سوي براي فرهنگ و هنر و هنرمند ما خواهد داشت؟ آنان راه خويش مي روند و حاصل اين اخبار جز زير سوال رفتن همين جامعه اسلامي و مديران و هاديان فرهنگي آن نخواهد بود. به راستي مگر نه آنکه با همين شيوه ها، هويت فرهنگي ما، پاره پاره تر، حرمت ها دريده تر، شخصيت آدم ها به دست طايفه گري و قبيله پروري و گروکشي ها، لکه دارتر خواهد شد و همه اينها به نام اسلام و پشت پوشش و شعارحفظ ارزش هاي اسلامي انجام مي شود. درهرحال مي بينم که اين مسير جز به بد نام کردن ارزش هاي اسلامي و انزجارعمومي از آن نيانجاميده و نخواهد انجاميد؟

شايد اين حديث اندکي هشيارمان کند. پيامبر خدا(ص) در اواخرعمرخود اصحاب را جمع کردند و فرمودند:

" زماني بر امت من بيايد که اخلاق انساني از آنان رخت بربندد چنانکه اگر نام يکي را بشنوي بهتر از آن که او را ببيني. يا اگر او را ببيني بهتر از آن است که او را بيازمايي. زشتي هاي خودشان را به ما نسبت مي دهند و به نام خوبي ، بدي مي کنند. زماني برسد که از قرآن جز ورقي و رسم الخطي و از اسلام جز نامي براي مسلمانان نماند. آنچنانکه گروهي به دين خدا در جهان خوانده شوند در حالي که همين گروه از هرکسي از فهم قران و درک اسلام و عمل به اخلاق دورتر باشند...."