هنرمندان درباره آلودگي هوا چه مي‌گويند
آلودگي هواي تهران که بر اساس گزارش اخير شرکت کنترل کيفيت هواي تهران در شمال شهر و جنوب شهر تفاوتي با هم ندارد و تمام شهروندان در تمام نقاط تهران را به يک اندازه تحت تأثير قرار مي‌دهد، صداي هنرمندان را هم در آورده است.
به گزارش«شهر» به نقل از روابط عمومي معاونت حمل و نقل و ترافيک شهرداري تهران، داود رشيدي بازيگر پيشکسوت سينما گفت: فکر نمي‌کنم مردم مسئول باشند يا کار مهمي از دستشان برآيد، بلکه مسئولان بايد زيرساخت‌ها را تصحيح کنند اما حالا که وضعيت به اين جا رسيده مي‌توان از مردم خواهش کرد که از وسايل نقليه عمومي استفاده کنند.
رشيدي که در مراسم افتتاحيه جشنواره فيلم فجر امسال نيز مورد تقدير قرار گرفت، افزود: تنفس براي من سخت شده و صدايم گرفته و وقتي در منزل هستم و کمتر در معرض آلودگي قرار دارم، حالم بهتر است اما زماني که به دفتر کارم يا خانه سينما مي‌روم، آلاينده‌ها برايم آزار دهنده مي‌شوند.
اين استاد پيشکسوت سينما که مانند بسياري از مردم اميدوار است باران و برف تهران را ميهمان کند تا بلکه براي چند روز هم که شده شهروندان نفس راحتي بکشند،گفت: اي کاش آنان که در اين زمينه مسئوليتي دارند، فکري اساسي بکنند.
رشيدي خاطرنشان کرد: با اين همه خودروهايي که در معابر تردد مي‌کنند و اغلب فاقد استانداردهاي لازم هستند، مسلم است که کار هواي تهران را به اين جا مي‌رسانند.
گوهر خيرانديش: برخي براي خريد نان هم از خودرو استفاده مي‌کنند!
گوهر خيرانديش از ديگر بازيگران پيشکسوت سينما نيز با ابراز گلايه از آلودگي هوا گفت: براي يک بازيگر توان تنفسي بالا و ريه‌هاي سالم ضروري است زيرا بازيگران بايد بدون تپق يا سرفه بتوانند ديالوگ‌هاي خود را بگويند و داشتن بدن ورزيده و سالم در اين حرفه مانند بسياري از شغل‌ها لازم است.
گوهر خيرانديش با ذکر اين نکته که آن قدر هوا شرايط نامناسبي دارد که به نظرم نه تنها سالمندان و بيماران بلکه افراد به ظاهر سالم هم نبايد از خانه خارج شوند، افزود: همه افراد وقتي در معرض آلاينده‌هاي هوا قرار بگيرند، دچار مشکلات جبران ناپذيري مي‌شوند و آلودگي هوا روي کار بازيگران مانند ديگر افراد جامعه تأثير مي‌گذارد و در کارشان اخلال ايجاد مي‌کند.
اين بازيگر با سابقه سينما در پايان با تأکيد بر اين که همه بايد براي کاهش آلاينده‌ها در هواي تهران دست به دست هم بدهيم، گفت: در اين زمينه بايد فرهنگ‌سازي شود و به عنوان نمونه فرهنگ استفاده از دوچرخه و وسايل نقليه عمومي جا بيفتد و دوم به لحاظ اجتماعي بين فردي که براي حفظ سلامت همنوعان خود از وسيله نقليه شخصي استفاده نمي‌کند با فردي که حتي براي خريدن نان هم از خودروي شخصي استفاده مي‌کند، فرق قائل شد تا اين مهم همگاني شود.