سازمان جهاني بهداشت دستورالعمل اصلاح شده خود را در رابطه با كنترل باليني همه‌گيري انساني آنفلوآنزاي نوع «آ» در سال 2009، منتشر كرد.
به گزارش خبرنگار "شهر"، اين دستورالعمل اطلاعات به روز شده‌اي را براي درمانگرها و ارائه كنندگان خدمات بهداشتي در زمينه كنترل و مديريت بيماران تاييد شده يا مشكوك به ابتلا به اين آنفلوآنزا در همه‌گيري سال 2009 ارائه مي‌كند.
اين دستورالعمل به اطلاعات بدست آمده درباره اقدامات باليني همه‌گيري آنفلوآنزا از طريق مشاوره‌هاي بين‌المللي، ضميمه مي‌شود. مهمترين موضوعات كليدي در دستورالعمل جديد عبارتند از فاكتورهاي خطرزا در شدت گرفتن بيماري، علائم و نشانه‌هاي بيماري‌هاي پيشرفته، تشخيص، درماني هم براي بيماران خارج از بيمارستان و هم براي بيماران بستري شده و مراقبت باليني براي اجتماعات كه فقر منابع دارند.
در بخش تشخيص تاكيد مي‌شود كه آنفلوآنزاي غيرپيچيده را بر اساس علائم و نشانه‌هاي ارائه شده از سوي بيماران در زماني كه شيوع بيماري در جامعه آشكار است، تشخيص داد. همچنين به تمام بيماراني كه علائم و نشانه‌هاي بيماري پيشرفته را دارند، توصيه مي‌شود كه بايد به يك مركز ارائه خدمات بهداشتي مراقبتي مراجعه كنند.
علائم بيماري پيشرفته مي‌تواند شامل تداوم، تب بالا تا بيش از 3 روز، تنگي نفس و دشواري در تنفس، تغيير رنگ خلط به رنگ آبي يا خوني، درد سينه و افت فشار خون بويژه در كودكان، تنفس سريع يا سنگين، سرگيجه، گيجي يا ضعف شديد، از دست رفتن آب زياد بدن كه مي‌تواند عامل سرگيجه و همچنين كاهش ادرار باشد.
در دستورالعمل سازمان جهاني بهداشت تاكيد شده است كه تست تشخيص براي تاييد اين ويروس همه‌گير بايد براي بيماراني كه بيشتر در معرض خطر هستند، در اولويت قرار بگيرد. اما از سوي ديگر تاكيد مي‌شود كه متخصصان و درمانگرها نبايد درمان يك بيمار با علائم شبه آنفلوآنزا را تا زمان تاييد آزمايشگاهي عفونت ويروسي H1N1 به تعويق بيندازند.
در زمينه درمان در مواردي كه بيماري خفيف است، مراقبت‌هاي اوليه مانند تسكين درد و كاهش تب صورت مي‌گيرد كه براي اكثر بيماران همين اقدامات كافي است، اما تمام پرسنل مراقبت‌هاي بهداشتي بايد دستورالعمل سازمان جهاني بهداشت را در اختيار تمام بيماران خود قرار دهند تا آنها چگونگي تشخيص علائم بيماري پيشرفته را بياموزند.
در مورد زنان باردار نيز سازمان جهاني بهداشت درمان ضد ويروسي زودهنگام را براي موارد مشكوك يا تاييد شده ابتلا به بيماري، تاكيد مي‌كند. در مورد نوزادان و كودكان خردسال زير 2 سال نيز بايد درمان با استفاده از داروهاي ضد ويروسي در صورت شدت گرفتن علائم هشداردهنده صورت گيرد.
بر اساس اين دستورالعمل به طور كلي توصيه براي درمان ضد ويروسي شامل كساني مي‌شود كه علائم بيماري پيشرفته و شديد آنها بايد در اسرع وقت درمان شود و افرادي كه علائم خفيف دارند، اما جزو گروه‌هاي پرخطر هستند مانند زنان باردار، كودكان و مبتلايان به مشكلات مزمن ريوي قرار مي‌گيرند. ساير گروه‌ها با علائم خفيف بيماري نيازي به درمان ضد ويروسي ندارند.
نكته مهم ديگر اين كه مادران شيرده در صورت ابتلا بايد به شيردهي نوزاد خود ادامه دهند، اما همزمان تحت درمان ضد ويروسي قرار بگيرند. در اين دستورالعمل همچنين تاكيد شده است كه در بيمارستان، پرستاران و درمانگرها بايد مدام سطح اكسيژن و اكسيژن مكمل مورد نياز براي بيماران بستري شده را كنترل كنند و در صورت بروز ذات‌الريه بيماران بايد هم با داروهاي ضد ويروسي و هم با آنتي‌بيوتيك‌ها در اسرع وقت تحت معالجه قرار بگيرند.
همچنين تاكيد مي‌شود كه در تاسيسات بيمارستاني كه منابع درماني محدود است، بايد روي استفاده زودهنگام از خدمات بهداشتي اوليه توسط پزشك خانواده يا كلينيك‌ها تمركز شود و نوع درمان مورد نياز و اولويت بيمار در درمان به سرعت تشخيص داده شود.
