يونان در بن‌بست
بحران اقتصادي يونان آنچنان دامنه‌دار شده است که گريبان تمام اعضا اتحاديه اروپا را هم گرفته و اين روزها همه‌ي فعالان اقتصادي نگاهشان به تحولات آتن است. يادداشت شرق را در اين زمينه بخوانيد.
شرق: نمي‌دانم چرا يونان برايم كشور متفاوتي است! شايد به دليل درگيري‌هاي تاريخي قرون و اعصار و همسايگي باستاني باشد. اين روزها يونان در وضعيت غم‌انگيزي است.
معمولا وقتي مردم به خيابان مي‌ريزند، مي‌خواهند بگويند كه ما اين دولت را نمي‌خواهيم! لابد از كارش راضي نيستيم! مي‌خواهيم برود! جانشيني برايش سراغ داريم! و برنامه ديگري در نظر داريم! اما در يونان مردم از نگراني و استيصال به خيابان ريخته‌اند! نمي‌گويند اين دولت را نمي‌خواهيم! دولت يونان از نوع قذافي نبود كه بگويد مي‌مانم و مي‌كشم! خودش كنار كشيد! دولتي فراجناحي بر سر كار آمد! اما هنوز مردم در خيابان‌ها شعار مي‌دهند! مي‌گويند ما نمي‌خواهيم ورشكسته باشيم، اما كشورشان ورشكسته است! مانند اين است كه مردم عليه زلزله يا آتشفشاني تظاهرات كنند! عده‌اي پرچم سرخ در دست دارند، كه معلوم نيست اغلب مردم يونان آن پرچم را كه يادآور سوابق تلخ‌تري است تا چه اندازه راه‌حل خود بدانند!
يونان از لحاظ اقتصادي يكي از عقب‌مانده‌ترين كشورهاي اروپا بود. بعد از پيوستن به اتحاديه اروپا اوضاع رونقي گرفت. ناگهان معيارها و ظواهر اروپايي شد. شادي و اميد پيدا شد.
قبرس يوناني را هم به اروپا كشاند و به تقاضاي قبرس ترك حتي با قبول ناديده گرفتن استقلالش وقعي ننهاد و براي تركيه، كشور رقيب كه رونق و توسعه مستقل‌تري را تجربه مي‌كرد، پشت چشم نازك كرد. اكنون معلوم مي‌شود آن توسعه يونان از نوع حبابي بوده است!
اعتبارات و وام‌هاي اروپايي را به جاي برنامه‌ريزي‌هاي قابل بازگشت، صرف حقوق و هزينه‌هاي مصرفي كرده بودند و اكنون كه نوبت بازپرداخت است، آن حباب تركيده و كيسه تهي است و تعريف ورشكستگي همين است! پولشان هم تابع مقررات اروپايي است؛ يعني نمي‌توانند با حقه‌هاي دولت‌هاي ديگر، از قبيل كسر بودجه و چاپ اسكناس و اين جور چيزها مساله را به عقب برانند! اروپا بخشي ار بدهي‌ها را بخشيده است.
اما آن بخشش و پرداخت وام بيشتر را منوط به قبول شرايطي كرده است. اين شرايط مستلزم بيكار شدن ده‌ها هزار نفر از كارمندان دولت، كاهش حقوق بازنشستگان، بالا بردن ماليات‌ها و خلاصه سفت كردن كمربندها و اتخاذ سياستي است كه آن را رياضت اقتصادي مي‌نامند كه «كفاره شراب‌خوري‌هاي بي‌حساب، هوشيار در ميانه مستان نشستن است! » هيات دولت با ترس و لرز به اين سياست دشمني‌برانگيز راي داد.
تعدادي از وزيران عافيت طلب و لابد خواهان وجاهت ملي از زير بار اين مسووليت شانه خالي كردند. وكلاي مجلس از بيرون صداي ضجه مردم نگران را مي‌شنوند و در درون ناچار به قبول داروي تلخ اتحاديه اروپا هستند!
تظاهرات مردماني كه خواهان ادامه كار و دريافت حقوقشان هستند، اما نمي‌دانند از كدام محل، تصور نمي‌رود چاره‌ساز باشد؛ تظاهراتي كه مخالف است، اما راه‌حلي ندارد! اين تظاهرات فقط اوضاع را وخيم‌تر مي‌كند. در برابر آن دشمني وجود ندارد! دولت در برابر خواسته‌هايش مقاومت نمي‌كند! فقط كاري از دستش ساخته نيست. اين تظاهرات در حكم خودكشي اقتصادي است زيرا بزرگ‌ترين درآمد يونان از توريسم است! با اين شورش و اغتشاش آن منبع نيز خواهد خشكيد!