سازمان بازرسي دلايل سانحه بوئينگ در اروميه را اعلام کرد

مهر: سازمان بازرسي کل کشور گزارش داد: طبق بررسي‌هاي انجام شده عامل انساني (HUMAN FACTOR) به عبارتي اشتباه خلبان و ضعف تکنيکي وي در اجراي طرح ILSشماره 1 براي نشستن در فرودگاه اروميه که عليرغم وجود هواي نامساعد با آموزش کمک خلبان از سوي خلبان يکم هواپيما توام شده است، اين موضوع از همان شروع تقرب براي فرود ناديده گرفته شده و در نتيجه به دليل عدم تمرکز خلبان يکم، کنترل هواپيما در اثر نوسانات هوا و کم شدن سرعت معينه مختل گرديده و هواپيما دچار اولين لرز (STICK SHAKER) شده است. اشتباه عمده ديگر خلبان گردش به سمت چپ مسير مشخص در طرح تقرب بوده که باعث شده آنان نتوانند به مدخل ورودي باند فرودگاه برسند و در نتيجه با داخل شدن در زنجيره بعدي خطرات، نهايتاً سانحه رخ داده است.

از عوامل ديگر اين سانحه بايد به وجود هواي نامناسب اشاره کرد. در روز سانحه 3 پرواز به مقصد اروميه به دليل ديد کم و آب و هواي نامناسب لغو گرديده است و در ساعت 18 روز سانحه به اعلام هواشناسي اروميه مبني بر بهبود نسبي وضعيت ديد فرودگاه و رسيدن به مقدار 800 متر که حداقل ديد مورد نياز براي فرود با استفاده از ILSمي‌باشد پرواز شماره 277 هواپيماي بوئينگ به مقصد اروميه انجام شده است. نکته قابل توجه در اين زمينه فقدان دستگاه‌هاي لازم براي تعيين ميزان ديد (RVR) در فرودگاه ياد شده مي‌باشد و لذا تعيين حداقل ديد به صورت بصري توسط ديده بان انجام گرديده که چندان قابل اعتماد نبوده است. خلبانان اين پرواز آگاهي کاملي از وضعيت هواي منطقه اروميه خصوصاً‌ بخش‌هاي جنوبي فرودگاه که داراي شرايط يخبندان بود نداشتنه و در تصميم گيري براي انجام تقرب مجدد پس از عدم موفقيت در مرحله اول فرود و اوج‌گيري تا ارتفاع 9000 پايي با توده هواي نامناسبي روبرو شده که داراي شرايط يخبندان متوسط تا شديد و توام با بارش بوده و سبب يخ‌زدگي روي سطوح بال و بدنه هواپيما گرديده است.

از عوامل ديگر بروز سانحه مي‌توان از ضعف کارايي عملياتي هواپيماي بوئينگ سانحه ديده نام برد. هواپيماي ساقط شده در سال 1974 تحويل هواپيمايي ج.ا.ا. گرديده و موتورهاي 1 . 3 آن (که لحظاتي قبل از سقوط از کار افتاده‌اند) به صورت دست دوم با ساعات پروازي حدود 58000 تا 67000 ساعت در سال 2007 خريداري شده و در تاريخ 17/8/2010 ميلادي روي اين هواپيما نصب شده است. هر چند براساس مقررات موجد پرواز هواپيماي ياد شده با توجه به وضعيت سيکل‌هاي پروازي و چک‌هاي دوره‌اي آن امکان پذير بوده ليکن از آنجا که توليد اين هواپيما در سال 1984 متوقف گرديده و بيش از سه چهارم هواپيماي ساخته شده از اين نوع از رده خارج و مابقي عمدتاً به صورت هواپيماي براي مورد استفاده قرار مي‌گيرد، لذا به کارگيري آنها در جابجايي مسافر صحيح به نظر نمي‌رسد.

لازم به ذکر است که به علت تکنولوژي قديمي به کار گرفته شده در اين هواپيما تنها 12 پارامتر پروازي در F.D.Rآن ضبط مي‌گردد. علاوه بر آن احتمال خاموش شدن موتورها در صورت افزايش ناگهاني و سريع قدرت موتور وجود داشته است.

به طور کلي پس از خاموش شدن موتورهاي شماره 1 و 3 در عرض چند ثانيه هواپيما دچار واماندگي و سقوط گرديده که اظهار نظر قطعي در خصوص علل خاموش شدن آنها منوط به بررسي قطعات داخلي موتورهاي شماره 1 و 3 مي‌باشد که تا تاريخ تهيه گزارش اقدامي در اين خصوص انجام نشده است.

پيشنهادهاي لازم به منظور حسن جريان امور در گزارش مطرح شده که عمدتاً در زمينه کاهش سن ناوگان هوايي، الزام شرکت‌هاي هواپيمايي به رعايت هرچه بيشتر مقررات خصوصاً‌ ارايه آموزش‌هاي لازم و نيز بررسي دوره‌اي F.D.Rهواپيما و ارزيابي عملکرد خلبانان و تجهيز فرودگاه‌هاي داراي ILSبه رادار تقرب (رادار ترمينال) و دستگاه‌هاي RVRمي‌باشد.

در 19 دي ماه سال گذشته يک فروند هواپيماي بوئينگ 727 متعلق به شرکت هواپيمايي ايران اير در نزديکي شهر اروميه دچار سانحه شد و در پي آن، 78 نفر از مسافران و کروي پروازي اين هواپيما کشته شدند.