شيفته ني کسايي ام

به گزارش خبرنگار «شهر»، ناهيد در اين مراسم درباره شاگردي‌اش نزد کسايي گفت: من 59 سال است که با استاد کسايي زندگي کرده‌ام. در آن زمان يعني در سن 10 سالگي، تصادفا صداي ني استاد را شنيدم و با اين که هيچ امکاناتي حتي راديو نداشتيم، شيفته و فريفته اين ساز شدم و از همان زمان مشکلات من شروع شد.

وي ادامه داد: زيرا اين ساز فقط در شهر اصفهان بود و در هيچ شهر ديگري پيدا نمي‌شد و تنها نوازنده آن هم استاد کسايي بودند که در اصفهان زندگي مي‌کردند و بنده در شيراز ساکن بودم. با اين حال و با مشکلات بسيار، يک ساز تهيه کردم و نزد فروشنده‌اي که آن را به من داد، ديدم که چطور ني را با دندان نواخت.

ناهيد افزود: به شيراز آمدم و به‌صورت تجربي شروع به کار کردم. قطعا همه کساني که با اين ساز سروکار دارند، مي‌دانند که صدا درآوردن از آن چقدر مشکل است و در ماه‌هاي اوليه و شايد سال‌هاي اوليه، صداي اين ساز درنمي‌آيد و بعد از اين‌که اين صدا درآمد، سال‌ها طول مي‌کشد که بتوان صدايي با لطافت نسيم بهاري از اين ساز توليد کرد.

اين نوازنده ني گفت: در سن 12 سالگي نامه‌اي به استاد کسايي نوشتم مبني بر اين که بنده مشتاق اين ساز هستم و مي‌خواهم آن را فرا بگيرم و از ايشان خواستم مرا راهنمايي کنند و ايشان در نهايت محبت و لطف، بنده را راهنمايي کردند و عجيب آن که بعد از حدود 57 سال، من اين نامه را خدمت جناب کسايي ديدم و ايشان هنوز نامه را نگه داشته بودند.



وي ادامه داد: من ارادت بسياري به استاد کسايي داشتم و عاشق ايشان بودم. حتي در مجلس ختم ايشان در اصفهان، از دوست نزديکشان آقاي سعيدي شنيدم که در روزهاي آخر زندگي‌شان که وضع من خوب نبود و بيمار بودم و دندان‌هايم هم خراب شده بود و تلفني با ايشان صحبت کرده بودم، استاد کسايي از شنيدن اين مسئله گريه کرده بودند.



ناهيد افزود: من از اين‌جا مي‌فهمم که ايشان چقدر روح لطيف و احساس عميقي داشتند و چه لطفي به من لطف داشته‌اند و هميشه در اين 59 سال بنده را راهنمايي و ياري کرده‌اند. به همه مردم عزيز ايران فوت اين استاد بزرگوار را تسليت مي‌گويم.

کسايي احياگر ني بود