فراستي، منتقد:
«بدون اجازه» يك فيلم‌فارسي است
فراستي، فيلم «بدون اجازه» را از نوع فيلم‌هاي اجتماعي به حساب نياورد و فيلنامه فيلم را هم خيلي بد ارزيابي كرد.
به گزارش «شهر» به نقل از «مهر»، بخش اول برنامه «هفت» شب گذشته اختصاص به نقد فيلم «بدون اجازه» داشت. مرتضي هرندي در ابتدا درباره انتخاب يک سوژه اجتماعي براي ساخت اولين فيلمش گفت: قصد داشتم با ساخت اين فيلم به مردم هشدار دهم. همچنين قبلا نيز در تلويزيون تجربه ساخت فيلم‌هاي اجتماعي را داشتم و علاقه‌مند بودم که با يک ملودرام اجتماعي کارم را در سينما آغاز کنم. سوژه اين فيلم در زمان ساخت از موضوعات روز به حساب مي‌آمد.
فراستي در نقد اين فيلم گفت: اين فيلم به ژانر اجتماعي تعلق نمي‌گيرد بنابراين نبايد به اين راحتي اين واژه‌ها را به کار برد. اگر اين طور باشد همه فيلم فارسي‌هاي قبل از انقلاب در ژانر اجتماعي به حساب مي‌آيند. نوع پرداختن به موضوع، فيلم را اجتماعي مي‌کند. بنابراين صرف دوربين کار گذاشتن در يک اتاق پرو، فيلم را اجتماعي نمي‌کند. فيلمنامه فيلم خيلي بد است و حتي از فيلم‌هاي بدي که من در ماه‌هاي اخير ديدم نيز خيلي بدتر است.
اميريل ارجمند در پاسخ گفت: آقاي فراستي مي‌گويند نبايد خيلي راحت نسبت به برخي واژه ها اظهارنظر کرد من هم مي گويم که برخي مواقع نبايد خيلي ناراحت درباره برخي واژه ها صحبت کرد. معتقدم که ديد آدم ها نسبت به مسائل اجتماع شان فرق مي کند. هرندي نيز در واکنش به صحبت هاي فراستي گفت: من بسيار خوشحالم که آقاي فراستي درباره فيلم، بد مي گويد چون فراستي درباره هيچ فيلمي خوب نگفته و با تمام احترامي که براي ايشان قائلم معتقدم که بلد نيست از فيلمي تعريف کند. معتقدم که بايد اندازه آن چيزي باشيم که درباره اش اظهار نظر مي کنيم.
آقاي فراستي از چند فيلمي هم که تا به حال تعريف کرده، بسيار بد تعريف کرده است. فراستي نيز در پاسخ عنوان کرد: شما آداب نقد کردن را بلد نيستيد هر واژه اي در سينما معني و تعريف دارد نبايد به خودمان القابي را نسبت بدهيم که نتوانيم از زير يوغ آنها خارج شويم. داستان اين فيلم به هيچ عنوان اجتماعي نيست و تنها يک دختر و پسر بيمار و رواني را ترسيم مي کند که در اتاق پرو دوربين کار گذاشته اند.
وي ادامه داد: خط اصلي فيلم، خط اصلي فيلم فارسي است . آدم‌هاي فيلم حتي ماکت هم نيستند. شخصيت ها آسيب شناسي نمي شوند و تنها آدم هاي بي دردي به تصوير کشيده شده اند که حتي در حد تيپ هم نيستند.
اميريل ارجمند در ادامه عنوان کرد: من تا به حال با هر کارگرداني که کار کرده ام با رضايت قلبي بوده است از بازي و آهنگسازي در اين فيلم هم راضي هستم. من براي سينماي خودمان به دنبال يک اتفاق هستم و معتقدم که نبايد به ذات سينما توهين کرد چون با اين روند سينماي ايران هيچ گاه به جايي نمي رسد.
فراستي در پاسخ گفت: نبايد نام هنر را بر هر چيزي که مي سازيم بگذاريم.بلکه در طول زمان است که هنر يک شخص به اثبات مي رسد. در طول سالهاي گذشته ما همين طور به يکديگر باج داديم و به هم توپ پاس مي دهيم که وضعيتمان از اين قرار است.
وي گفت: هنرمندان بزرگ نه به خودشان هنرمند مي گويند و نه به اثرشان هنر. جان فورد بزرگ در بهترين حالت خودش را يک معمار مي داند بنابراين ما بايد ياد بگيريم نسبت به جهان مودب باشيم و سياه مشق هاي خود را هنر ندانيم.
فراستي ادامه داد: در سينما مفهوم و معنا زماني ساخته مي شود که فرمي وجود داشته باشد در سينما بايد حرفهايمان را به فرم تبديل کنيم و آدم ها نيز بايد به آدم هاي سمپات تبديل شوند چون اگر آدم ها باورپذير نباشند فرم هم شکل نمي گيرد.