خليلي در گفت و گو با شهر:
گلاب‌دره‌اي فدايي نوشتن شد
نويسنده و دوست صميمي محمود گلابدره اي گفت: او يك انسان كوشا و نويسنده واقعي بود كه همه چيز را فداي نويسندگي مي‌كرد.
اكبر خليلي نويسنده عرصه ادبيات كشورـ صميمي‌ترين دوست محمود قادري گلاب‌دره‌اي ـ امروز در بدرقه دوست خود به ديار باقي، در گفت‌و‌گو با خبرنگار فرهنگي «شهر» گفت: محمود گلاب‌دره‌اي يك انسان كوشا و يك نويسنده واقعي بود كه همه چيز را فداي نويسندگي مي‌كرد.
وي افزود: سال 60 با او آشنا شدم و شناختم دقيق‌تر از ديگران است. در حقيقت، ايشان با كتاب «لحظه‌هاي انقلاب» و من با كتاب «گام به گام با انقلاب» با هم دوست شديم و سال‌ها با همديگر ارتباط داشتيم. از نظر شخصيتي هم شخصيتي بود كه كسي نمي‌توانست زواياي پيچيده آن را تشخيص بدهد. بايد اجازه دهيم زمان به ما نشان دهد كه او چه شخصيتي داشته است.
خليلي در خصوص زواياي ديگر شخصيت مرحوم گلاب‌دره‌اي گفت: او اجتماع گريز بود. او از خودش هم فرار مي‌كرد. به همان صورتي كه از زندگي خانوادگي، بچه‌هايش و اطرافيانش هم فرار كرد. در حالتي بود كه فقط به نوشتن اهميت مي‌داد و دنياي اطرافش را در مورد شناخت واقعي شخصيت خودش دچار ترديد مي‌كرد. به خاطر اينكه مسايلي را درآن مقطع بروز نمي‌داد. بعدها مي‌توان به آثارش مراجعه كرد، به اين مسايل پي برد و اخلاق اجتماعي ايشان را از آثارشان درآورد. در كل يك آدم ناسازگار با اطرافيانش بود، اين باعث مي‌شد كه آنها از ايشان دوري كنند و اين يك شگرد در كار نويسندگي براي او بود. چون او به دنبال خلوتي مي‌گشت و جاي خلوتي را تا آخرعمر پيدا نمي‌كرد.
نويسنده «گام‌به‌گام با انقلاب» در رابطه با سبك ادبيات گلاب‌دره‌اي با اشاره به اينكه اين مرحوم سبك بخصوص خودش را داشت، گفت: با توجه به اينكه مدتي شاگرد جلال آل‌احمد بود، با كتاب‌هايش كاملا عجين شده بود و روي اين مرحوم تاثير گذاشته بود. اگر در آثارش نگاهي بيندازيد، مي‌بينيد آن خميرمايه‌اي كه در ذهنيت ايشان بود، خميرمايه‌اي بود كه جلال براي او به يادگار گذاشته بود. در واقع خودش يك نوع سبك مخصوص خودش داشت و اغلب سبكش هم طوري است كه اگر كسي بخواهد كتاب‌هاي او را بخواند، بايد خيلي در متن تامل داشته باشد.