حق نداريم موسيقي زير زميني را تحقير کنيم/ اشعار رو زميني هم به هتاکي کشيده شده

عبدالجبار کاکايي در گفت‌وگو با خبرنگار شهر اظهار داشت: قضاوت درباره کلامي که در موسيقي زيرزميني خوانده مي‌شود و مقايسه آن با ترانه‌هاي فاخر و سالم، کار درستي نيست. اين را نه از اين جهت که کلام اين نوع موسيقي را در سطح ترانه نمي‌دانم؛ بلکه از اين جهت مي‌گويم که دو ژانر کاملا متفاوت هستند و اصلا ارتباطي به يکديگر ندارند.
وي ادامه داد: موسيقي زيرزميني و تبعا کلام آن، يک واکنش اجتماعي است. حق نداريم يک واکنش اجتماعي را که بيشتر ريشه روانشناسي و جامعه‌شناسي دارد تا ريشه ادبي، محکوم يا تحقير کنيم و از سرايندگان آن توضيح تئوريک بخواهيم.
اين ترانه‌سرا با تاکيد بر تفاوت Text و Lyric توضيح داد: دليل حرف من اين است که اين نوع موسيقي، خود يک عکس‌العمل رواني و جامعه‌محور است و کلام آن نيز طبيعتا با يک ترانه يا غزل، متفاوت است. کساني که کلام موسيقي زيرزميني را مي‌نويسند، حتي ادعايي هم براي نوشته‌هايشان ندارند. از موسيقي و کلام تنها به عنوان ابزاري براي بيان مکنونات قلبي و خواسته‌هايشان استفاده مي‌کنند؛ ناگفته‌‌هايي که تريبون ديگري براي بيان و عرضه آن‌ها نمي‌يابند. کاکايي درباره ارزش ادبي کلام موسيقي زيرزميني اظهار داشت: شعرهاي زيرزميني در واقع محتواي اجتماعي دارند و نوعي مبارزه با اخلاق رسمي و يک واکنش اجتناب‌ناپذير در جوامع محدودند و نمي‌توان ايراد ادبي به آن‌ها گرفت. خود به بلاغت و صنايع ديگر ادبي پوزخند مي‌زنند و تعمدا از آن‌ فاصله مي‌گيرند. در چنين شرايطي چه مي‌توان به آنان گفت؟ مي‌‌‌توان از آنان خواست که قافيه را رعايت کنند و به لحاظ تئوريک ترانه درست بنويسند؟
وي افزود: تنها بايد به آن‌ها گفت دست ‌مريزاد، فقط بي‌اخلاقي نکنيد! به هر حال اين گروه‌ها، بخشي از جامعه هستند که براي ابراز هيجانات خود، موسيقي را انتخاب کرده‌‌اند. چه بسا اگر رسانه بهتري مي‌يافتند، براي بيان درونياتشان از آن استفاده مي‌کردند.
وي مجددا تاکيد کرد: اين گروه‌ها هيچ داعيه ادبي يا موسيقايي ندارند که بخواهيم مقابلشان بايستيم. بايد آن‌ها را همان‌گونه که هستند، بپذيريم. فقط اميدوارم و آرزو دارم که از دوري از اخلاق و کلام رکيک بپرهيزند تا درد دلشان شنيده شود و مخاطب رغبت داشته باشد به آن گوش کند.

اين شاعر درباره ناسزاگويي و استفاده از الفاظ نامناسب در موسيقي امروز گفت: متاسفانه امروز حتي شعرهاي روزميني هم دارند به هتاکي کشيده مي‌شوند. برخي گمان مي‌کنند اگر حرف رکيک بزنند، مخاطب کارشان را مي‌پسندد. وقتي روي زمين غزل‌سرايان و ترانه‌سرايان ما در محافلشان شعرهاي آنچناني به لحاظ اخلاقي مي‌خوانند، چه توقعي بايد از رپ فارسي و گروه‌‌هاي معترض زيرزميني داشت؟

در همين زمينه بخوانيد:

بي هويتي جامعه با موسيقي زيرزميني

موزيسين زيرزميني به مثابه دستمال كاغذي