موزيسين زيرزميني هنرمندنماست

کيوان ساکت در گفت‌وگو با خبرنگار شهر گفت: سوال من اين است که اصولا چرا بايد موسيقي زيرزميني وجود داشته باشد؟ در همه کشورها انواع موسيقي توليد، ضبط و پخش مي‌شود و کسي کاري به اين توليدات ندارد.



وي ادامه داد: طبيعتا انتظار نداريم که هر موسيقي‌ که ساخته مي‌شود، کيفيت هنري بالايي داشته باشد؛ ‌ولي کاري که من انتظار دارم در مقابل اين نوع موسيقي انجام شود، اين است که به جاي محکوم کردن هنرمندان، که سبب مي‌شود به پستوها بروند و با موسيقي زيرزميني مواجه باشيم، سعي کنيم با برنامه‌ريزي درست، سطح آگاهي و ذوق شنيداري جامعه را ارتقا دهيم. اين آهنگساز و نوازنده تار و سه‌تار توضيح داد: با ارتقاي سطح آگاهي مردم از موسيقي، توقع آن‌ها از آثار هنري ارتقا پيدا مي‌كند و در نتيجه حتي قشري که مبادرت به ايجاد موسيقي زيرزميني مي‌کنند نيز ناچار، سطح کار خود را ارتقا مي‌دهند.



ساکت با اشاره به موارد استثنا در جامعه، خاطر نشان کرد: البته در همه جوامع، عده‌اي هنرمندنما هستند که کارشان با معيارهاي هنري جامعه فاصله زيادي دارد و به اين ترتيب آثاري با کيفيت نازل و در سطح پايين توليد مي‌شود که برخي از آن‌ها نيز از دايره ادب و متانت خارج است. اين آثار به هيچ عنوان مورد تاييد و منظور ما نيستند.



وي افزود: اما بخشي از موسيقي زيرزميني را جوان‌هايي مي‌سازند که بعضا ميان آن‌ها استعدادهاي درخشاني ديده مي‌شود. اگر ما بتوانيم اين استعدادها را شناسايي کرده و به آن‌ها جهت دهيم، مي‌توانيم اميدوار باشيم که هنرمندان جواني با آثاري قابل تامل در عرصه موسيقي ظاهر شوند . اما اغلب مسئولان به جاي درمان اين معضل، تنها به حذف مي‌انديشند. اين آهنگساز درباره نحوه مواجهه با گروه‌هاي زيرزميني اظهار داشت: معتقدم به جاي محدود کردن، بايد سطح انتظار مردم را بالا ببريم؛ به نحوي که توقع آن‌ها از هنر، ارائه كارهاي حرفه‌اي و باکيفيت باشد. به اين ترتيب مردم با حمايت کردن از يک هنرمند و حمايت نکردن از هنرمند ديگر، سبب رشد کيفي آثار هنرمندان مي‌شوند.

 ساکت ادامه داد: اين دقيقا اتفاقي است که در کشورهاي مختلف به‌ويژه ايتاليا، فرانسه، اتريش و آلمان که خاستگاه موسيقي کلاسيک و باروک هستند، در برهه‌هاي مختلف افتاده است. در چنين فضايي است که هنرمندان و مردم در کنار يکديگر رشد مي‌کنند. اين هنرمند در ادامه افزود: اين رشد، دو دليل عمده دارد؛ يکي حمايت حاکمان و متوليان از موسيقي و هنرمند خوب و ارائه امکانات به آن‌ها، و ديگري سطح آگاهي هنري مردم و توقعشان از هنرمند. زيرا در اين برهه‌‌ها، اغلب مردم و دولت‌مردان با موسيقي انس و الفت داشته‌اند، به همين دليل توقعشان نيز از هنرمندان بالا بوده و در همين برهه‌هاست که شاهد جنبش‌هاي درخشان هنري و شکل‌گيري سبک‌ها هستيم. وي درباره خاستگاه موسيقي زيرزميني گفت: اصولا موسيقي زيرزميني حکايت از نوعي ناهنجاري و آشفتگي در مديريت هنري موسيقي کشور دارد؛ وگرنه درست اين بود که اين گروه‌ها در فضاي معمول رشد مي‌کردند و مردم تصميم مي‌گرفتند آن‌‌ها را انتخاب کنند يا نه. چه‌بسا هنرمندان خوبي که در کار موسيقي زيرزميني هستند و شايد بتوانند آثار خوب و ماندگاري بيافرينند.



اين آهنگساز افزود: ژاله اصفهاني مي‌گويد «زندگي صحنه يکتاي هنرمندي ماست/ هر کسي نغمه خود خواند و از صحنه رود/ صحنه پيوسته به جاست/ خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد». ما هر کاري کنيم، وقتي که مردم با يک هنرمند و خواننده پيوند قلبي و ديرينه بسته باشند، ‌جدا کردنشان از آن‌ هنرمند کار سختي است. وي مجددا تاکيد کرد: اگر بخواهيم موسيقي ملي ما راه رشد و تعالي بهتري را در آينده طي کند، بايد سطح آگاهي مردم را بالا ببريم و بيشتر اين مسئوليت بر گردن رسانه‌ها و در راس آن‌ها صدا و سيما است.