چرا بالاشهري ها به جنوب شهر مي روند؟

شهر-

ما هنوز در فضاي جنگ و انقلاب هستيم. خيلي از ما شناخت کاملي حتي از امام نداريم.

دليل اين که خارجي‌ها از رسانه هاي‌شان اخباري را پخش مي‌کنند و در جامعه ما افراد مومن و معتقد سست مي‌شوند، اين است که هنوز شناخت درست وجود دارد. تاريخ براي جوان ها خوانده و نوشته نشده چيزي از مرحوم نواب صفوي يادم مي‌آيد که تا الان هم دلم مي‌سوزد و آتش آن خاموش نمي‌شود. در آبادان کارگر بود. جلو ناهارخوري‌شان نوشته بودند «ورود سگ و ايراني ممنوع».

درباره انقلاب و جريان‌هاي ديگر هم همين طوري نوشتيم. نه اين که بخواهيم واقعا نويسنده باشيم. الان داغ دل ما جنگ است. خيلي از ناگفته‌هاي جنگ هنوز مطرح نشده. نوشتن براي هر چيزي انگيزه مي‌خواهد. سال ???? خبرنگار بودم. روزي در دفتر روزنامه نشسته بودم، دو نفر آمدند و گفتند: مي‌خواهيم برويم ديدن حضرت امام. گفتم: چه کار داريد؟ گفتند: ما در جنوب کارگريم. چاه نوروز و يک چاه ديگر آتش گرفته. گفتيم خارجي‌ها بيايند آتش چاه‌ها را خاموش کنند، اما آن‌ها پول زيادي مي‌گيرند. ولي ما حاضريم اين دو حلقه چاه را خاموش کنيم. شما ما را ببر پيش امام. دبير سرويس هنري بودم. به مسئولم اطلاع دادم و آن‌ها را بردم. بعد در روزنامه‌ها ديدم اين چاه‌ها را گارگرها خاموش کردند. پس بايد انگيزه وجود داشته باشد.

دو طبقه اجتماعي بوديم؛ طبقه کارگر و طبقه کارفرما. کارفرما چون امکاناتش را از دولت وقت مي‌گرفت، گاهي براي سرکوب ما سرهنگي را مي‌آورد و مي‌نشاند آنجا. کتک‌ها خوردم، سيلي‌ها خوردم!

انگيزه نوشتن براي من، رفع ظلم است. با توجه به اين که اگر يک روز حقوقم را نمي‌دادند، من و خانواده‌ام به مشکل برمي‌خورديم.

چرا روزنامه‌هاي ما صحبتي از حقوق کارگران نمي‌کنند.

در کشور خودمان فاصله طبقاتي زياد شده؛ چرا؟ چون شمال شهر داريم، جنوب شهر داريم به ما که جنوب شهر زندگي مي‌کنيم مي گويند امل. شمال شهري‌ها آدم‌هاي برتري هستند! همه چيزشان با ما فرق مي‌کند. قيمت زمين‌ها، کوچه‌ها، خيابان‌ها و حتي رنگ خانه‌ها متفاوت است. چرا اين وضع به وجود آمد؟ ببينيم استعمار کجا کار مي‌کند؟ کجا سفره اش را پهن کرده و به جامعه فشار مي آورد؟

در يکي از داستان‌هايم نوشتم بيشتر شمال شهري ها فقط براي رفتن به بهشت‌زهرا و ديدن مرده‌هاي‌شان، از اتوبان‌ها استفاده مي‌‌کنند، و گرنه با پايين شهري‌ها کاري ندارند. در جنوب شهر چه خبر است که يک شمال شهري بخواهد بداند؟

انگيزه کارگري را بايد به وجود آورد. انگيزه داستان کارگري، فقط اين نيست که جست و جو کنيم و بدانيم در کارخانه چه خبر بود؟ انگيزه ما مقابله با استثمار است. آن زمان ما را استثمار کردند. بيمه و تمام مزايايي که براي کارگر بود. در اختيار دولت و کارفرما قرار مي‌گرفت. توليد ناقص بود. هنوز هم نتوانسته‌ايم نجات پيدا کنيم بايد دنبال انگيزه باشيم که نويسنده‌هاي جوان، به سمت اين انگيزه ها بروند.

اين ذهنيت در جامعه وجود دارد که اگر کسي از ادبيات کارگري صحبت مي کند، به گروهک‌هاي توده‌اي و کمونيستي وابستگي دارد. هر کسي از کارگر دفاع مي‌کرد، مي‌گفتند توده‌اي و کمونيست است. در حوزه هنري مي‌گفتند خليلي توده‌اي است.

پرسيديم چرا؟ گفتند چون آنها طرف‌دار کارگر هستند، او هم هست.