جانبازي که سقف خانه‌اش ريخته است+عکس

به گزارش شهر و به نقل از خبرآنلاين، تلفن که زنگ مي خورد، حاج خانم نراقي است. خوش خبر نيست. مي گويد سقف خانه حسين آقا ريخته است.و من درجا خشکم مي زند.

حسين آقاي نعمتي در " بنياد شهيد و امور ايثارگران" تنها يک شماره است. او سال هاست که با يک شماره چندرقمي تعريف مي شود. شماره اي که نه خانه و ماشيني برايش داشته و نه حتا حقوقي که با آن گذران زندگي کند. زندگي او، ليلاخانم و رضا و محمد با پول يارانه مي گذرد. و وقتي همين پول جزئي دير و زود مي شود ، امان هميشگي شان بيشتر مي برد.

حسين نعمتي با زن و بچه هايش جايي در ته دنيا زندگي مي کند. خيابان کارخانه قند ورامين. جايي که خلاف کاران مولوي و ناصرخسرو، لنگ مي اندازند و درس پس مي دهند. ليلا و بچه ها هزار بار بيشتر مردهايي با شلوار کردي ديده اند، که زير پيژامه هايشان و به قد پاهاي بلندشان چاقو و قمه و تفنگ دارند. ليلا مي ترسد. بيشتر براي رضاي 17 ساله تا محمد 11 ساله . اما ليلا ناچار است براي يک لقمه نان در خانه هاي همين مردم کار کند. او صبح تا شب را جان مي کند براي 10 تا 15 توماني که کف دستش مي گذارند. مي گويد تهران بيشتر مي دهند. ولي دور است. نمي شود بچه ها و حسين را تنها بگذارم و بروم.

همه اين سختي ها به خاطر حسين آقاست. همه آنها تا رسيدن دستشان به دهانشان فقط 5درصد فاصله دارند . و حالا پس از گذشت اين همه سال از جنگ مي شود به ارزش درصدها پي برد!

براي حسين آقا کسي کارت دعوت نفرستاده بود. او داوطلب بود. هنوز هم با اين اوضاع احوال نزاري که دارد ، پشيمان نيست و با گريه مي گويد اگر خداي ناکرده اتفاقي بيفتد، بازهم خواهد رفت .

حسين آقا قانون جنگ را نمي دانسته. نمي دانسته وقتي که شيميايي شده، وقتي که از شدت موج انفجار پرت شده، وقتي در 10 تا بيمارستان صحرايي و پشت جبهه و چه و چه بستري شده، بايد مدرک جمع مي کرده. بايد يقه پرستار و بيمارستان را مي گرفته که براي بستري بودنش رسيد بدهند تا او درصد جمع کند؛ تا حالا که در 45 سالگي يک پيرمرد درست و حسابي شده با پول يارانه زندگي نکند.

قانون جنگ به هر رزمنده اي شش ماه تا دوسال وقت مي دهد که ضايعه اش را اعلام کند. و در جنگ هزار تا بيشتر حسين آقا داشته ايم که دربند اين حرف ها و جمع کردن سند و مدرک نبوده اند. سرشان را نجيبانه پايين انداخته و برگشته اند. چون هدفشان چيز ديگري بوده.

موج گرفتگي چيز ساده اي به نظر مي رسيده. طرف راست راست راه مي رفته و ظاهرش سالم بوده. اما حالا در پس اين سال هاست که رزمنده موج گرفته، تعريف تکان دهنده ديگري پيدا کرده. جانباز اعصاب و روان. جانباز اعصاب و روان يعني خود بدبختي. ته درد. دربه دري از اين بيمارستان به آن بيمارستان. مشت مشت قرص خوردن و از خود بي خود شدن هاي زود به زود.

جانباز اعصاب و روان يعني 30 سال زندگي در ميدان جنگ. يعني زندگي در ميان انبوهي از جسدهاي بي دست و سر. يعني محاصره بودن، يعني ذره ذره مردن. يعني ...

يعني زندگي در ته ورامين، در خانه اي که امروز و فرداست که بايد خالي اش کني. در خانه ا ي که به ديوارهايش که دست مي زني، دستت فرو مي رود ، از بس نم تمام خانه را گرفته.

جانباز اعصاب و روان يعني زندگي در خانه اي که ديوارهايش با کاغذ کادو پوشانده شده. يعني يخچالي که آنقدر خالي مانده که بيشتر يک کمد است تا يخچال . يعني حسرت يک کيلو ميوه. يک قابلمه زرشک پلو با مرغ. يک دست لباس درست و حسابي داشتن. يعني اينکه سقف آشپزخانه ات هم بريزد و خوشبختي ات کامل بشود.

همه اينها به خاطر همان 5 درصد است. اگر حسين آقاي نعمتي بهتر مي جنگيده و حداقل 20 – 30 درصد بيشتر جانباز مي شده، اين اندازه خودش و ديگران را به زحمت نمي انداخته!!!

حسين آقا با تلخي گريه مي کند. گريه او از شرمندگي هميشگي اش است. از اين همه دردي که به خانواده اش نثار کرده. از اين همه بي پولي. از اين اندازه فقر. از...

حسين آقا روزي هزار بار آرزوي مرگ مي کند. مرگ براي او عين خوشبختي است. او مي داند طبق قانون بلافاصله پس از مرگ، 15 درصد جانبازي اش، تبديل به 30 درصد مي شود و آن وقت خوشبختي براي خانواده اش آغاز مي شود. حداقلش آن است که ماه به ماه يک حقوق 300 – 400 توماني دست ليلا و بچه ها را مي گيرد. ديگر ليلا مجبور نمي شود براي چندرغاز در خانه هاي مردم چرخ بخورد و شيشه و زمين پاک کند. شايد حتا معجزه اي بشود و ليلا بتواند براي خانه فرش هم بخرد. يک فرش نو. قشنگ، با زمينه لاکي. نه مثل فرشي که احمد آقا ميوه فروش محل به آنها داده. يک فرش کهنه که بچه اش روي آن جوهر آبي رنگ ريخته و پاک فرش را از بين برده.

حسين آقا با روياي مرگ زندگي مي کند و به آدم هايي نگاه مي کند که درست روبه روي خانه اش در دوشنبه بازار راه مي روند و براي خود خريد مي کنند. محله قيامت است. هندوانه محبوبي کيلو 100 تومان، انگور شاهرودي کيلويي 1000 تومان، موز 2000 تومان. حسين آقا آب دهانش را که معلوم نيست از بغض است يا چيز ديگر، قورت مي دهد و با تشر به محمد مي گويد بيايد تو و در خانه را ببندد. اينجا ايران است . شهر ورامين. خانه حسين آقاي نعمتي .