تو شاگرد اولي ...

به گزارش خبرنگار فرهنگي شهر، ابيات زير سروده ندا هدايتي فرد است. مضمون زيبا و بديع اين غزل به گونه اي است که فقط مي توان شما را به خواندن آن دعوت کرد. البته، نبايد از قلم انداخت که هدايتي فرد اشعاري زيبا در موضوع رشادت هاي دفاع مقدس دارد.

بغضم گرفت و داد زدم: نه نرو علي!

 آخر چرا تو؟ ها؟ تو که شاگرد اولي!

چيزي نمانده است به پايان درسها

 کم کم قرار است که جشن مجللي ...

گوشت به حرفهاي من اصلاً نبود، نه؟

 تنها تو فکر توپ و تفنگ و مسلسلي

خنديدي و به سمت خدا رفت دستهات

 يعني که راضي ام به رضاي تو، يا علي!

شايد صداي سبز خدا بود در دلت:

 اصلاً چرا هنوز هم اينجا معطلي؟

وقتي لباس جنگ به تن کرده بودي، آه؟

 ميخواستم دوباره بگويم: نرو ولي ...

برگشته اي کبود، ولي سر بلندتر

 مثل هواي شرجي و تب دار جنگلي

که زخمي تبر شده و مانده در خزان

 مسموم شعله هاي پر از اشک خردلي

آه! اي درخت زرد تناور نگاه کن

 لبريز از شکوفه نم دار تاولي

کم کم تو را هواي پر از شيميايي ... آه. ..

 مثل غروب ماهي تالاب انزلي ...

هر تاولي ستاره شد و رفت تا خدا

 بر پا کند براي تو جشن مفصلي

يک آسمان ترانه شدي: شعر، شعر، شعر

 يک شاخه گل نشاند تو را روي صندلي

پيچيده است عطر تو انگار در کلاس

 يعني هنوز هم که هنوز است اولي