شاعر بيست ساله از هشت سال دفاع مي گويد/
گفتي که پس از سجود بر مي‌گردي ...
گفتي که پس از سجود بر مي‌گردي ... تا فکر کنم که زود بر مي‌گردي ...
به گزارش خبرنگار فرهنگي شهر، هادي فردوسي ?? ساله اهل يکي از روستاهاي سروستان فارس است. با قوت و قدرت رباعي مي‌سرايد. رباعي هايش کوبنده‌اند و صريح و بي‌رودربايستي است. از او اشعار قابل توجهي در موضوع دفاع مقدس به ثبت رسيده است.
در زير تعدادي از سروده هاي اين شاعر جوان را مي خوانيد:
گفتي که پس از سجود بر مي‌گردي
وقتي که صلاح بود بر مي‌گردي
در نامه نوشتي که دلت تنگ شده
تافکر کنم که زود بر مي‌گردي
**شهر آينه دار مي شود با يک گل
پروانه تبار مي شود با يک گل
گفتند نمي شود ولي مي بينند
يکروز بهار مي شود با يک گل
**
عهديست که بسته ايم برمي خيزيم
با اينکه شکسته ايم برمي خيزيم
هر وقت که نام عشق را مي خوانند
هرجا که نشسته ايم برمي خيزيم
**
خون بسته سرم تمام گيسم سرخ است
مي گريم و چشم هاي خيسم سرخ است
هرچند که سبز رفته اي نامت را
با هرقلمي که مي نويسم سرخ است
**از زخم شناسنامه دارند هنوز
در مسجد خون اقامه دارند هنوز
آنان همه از تبار باران بودند
رفتند ولي ادامه دارند هنوز
**
سرتاسر شهر با تو عطرآگين بود
لبخند تمام کوچه ها غمگين بود
آنروز که بردوش ترا مي برديم
تابوت سبک ولي غمت سنگين بود
**
به آخرين ثانيه‌هاي جانبازان شيميايي:خون... سرفه خشک... درد... بيمارستان...
آيينه‌اي از نبرد... بيمارستان...
پيچيد صداي ضج‍ّه شيرزني!
يک خط کشيده!... م‍َرد... بيمارستان...
**گفتم کمي از بهار خون حرف بزن
از غيرت شهر واژگون حرف بزن
وقتي پدرم شهيد شد مجنون بود
آقاي معلم از جنون حرف بزن!