ميگل ايسلا، مجسمه‌ساز اسپانيايي:
اطلاعات رسانه‌ها درباره ايران منصفانه نيست
آنچه که در رسانه‌ها درباره ايران گفته مي‌شود منصفانه نيست. حضور در ايران برداشت ما را از اين کشور اصلاح مي‌کند و در هنگام بازگشت به کشور خودمان تصور ديگري از ايران خواهيم داشت.»
ميگل ايسلا، مجسمه‌ساز اسپانيايي با بيان اينکه تا کنون در بيش از 70 سمپوزيوم در کشورهاي مختلف شرکت کرده ام، گفت:«سازمان‌دهي سمپوزيوم تهران بسيار عالي است. يکي از جالب‌ترين مسائل درباره آن برگزاري در پايتخت است. چرا که اغلب سمپوزيوم‌هاي ديگر در روستا يا خارج از شهر يا شهرهاي کوچک برگزار مي‌شوند.»
او همچنين تهيه وسايل مورد نياز مجسمه‌سازان در اين سمپوزيوم را يکي ديگر از ويژگي‌هاي مهم آن دانست.
ميگل ايسلا از کودکي به هنر و نقاشي علاقه داشته است. ايسلا درباره آنچه که مجسمه‌سازي را براي او داراي اهميت مي‌کند، عنوان کرد:«49 سال است که به کار مجسمه‌سازي مي‌پردازم. من با مجسمه‌سازي خودم را بيان مي‌کنم.»
ميگل ايسلا، متولد سال 1953 ميلادي در اسپانيا است. او شرکت در سمپوزيوم‌هاي مختلفي در کشورهاي ژاپن، فرانسه، اسپانيا، ترکيه، دانمارک، استراليا، ايتاليا، کره جنوبي و چندين کشور ديگر را در کارنامه خود داراست.
ايسلا ايده کارهايش را با توجه به فرهنگ، مردم و سرزمين‌هاي مختلف مي‌سازد و آنها را تبديل به مجسمه مي‌کند.
او درباره طرحي که به سمپوزيوم تهران ارائه کرده است مي‌گويد:«در گرجستان بودم که فراخوان اين سمپوزيوم را ديدم. دو روز به اتمام مهلت ثبت‌نام باقي مانده بود. يکي از طرح‌هايي که از قبل در کامپيوترم ذخيره کرده بودم را انتخاب کردم و فرستادم.»
ايسلا درباره ايده اين طرح عنوان کرد:«اين پروژه درباره موسيقي است. يک نوع وسيله موسيقي که در واقعيت وجود ندارد اما با توجه به علاقه‌ام به موسيقي آن را طراحي کرده‌ام. هر چند خودم هيچ سازي را نمي‌نوازم.»
ايسلا بهترين فضا براي نصب مجسمه‌اش را مراکز آموزش موسيقي يا محل برگزاري کنسرت‌ها مي‌داند. او درباره اهميت تناسب نصب مجسمه در يک فضاي شهري و همچنين بازديد مردم از فضاي سمپوزيوم، اظهار کرد:«در سمپوزيومي در پاريس نام هر هنرمند را با قرعه براي يک منطقه در شهر انتخاب مي‌کردند. محله من يک منطقه مهاجرنشين و به گفته اهالي آنجا خشونت‌طلب بود.»
ايسلا در ادامه با بيان اينکه در ابتدا مردم آن منطقه روي خوش نشان نمي‌دادند افزود:«اما هنگامي که ساخت مجسمه تمام شد، افراد آن محله به برگزارکنندگان اجازه ندادند که مجسمه را از آنجا خارج کنند. چراکه آنها شاهد ساخت آن بودند و با مجسمه احساس نزديکي مي‌کردند.»
وي با تاکيد بر اينکه وقتي مردم يکدفعه يک مجسمه را در پارک يا فضايي ديگر مي‌بينند، نمي‌دانند چطور ساخته شده است و کمتر با آن ارتباط برقرار مي‌کنند، گفت:«اما وقتي هنرمند را مي‌بينند و از نزديک با نحوه ساخت مجسمه آشنا مي‌شوند، هنگامي که در جايي آن را ديدند، حس مي‌کنند که مجسمه متعلق به آنهاست.»
ايسلا با بيان اينکه در يک سمپوزيوم علاوه بر کار هنري، ديدار از يک کشور، فرهنگ و مردم آن نيز اهميت دارد، گفت:«آنچه که در رسانه‌ها درباره ايران گفته مي‌شود منصفانه نيست. حضور در ايران برداشت ما را از اين کشور اصلاح مي‌کند. و در هنگام بازگشت به کشور خودمان تصور ديگري از ايران خواهيم داشت.»
چهارمين سمپوزيوم بين‌المللي مجسمه‌سازي تهران از 27 شهريور در باغ موزه قصر شروع به کار کرد و تا 16 مهر ماه ادامه خواهد داشت. علاقه‌مندان مي‌توانند براي بازديد از ساعت 15 تا 17 به باغ موزه قصر مراجعه کنند.