گزارش شهر از دغدغههاي ناشنوايان/1
بي صدا زندگي تکراريست
مادر يک ناشنوا مي‌گويد: براي دختر من که نه کار و نه شغلي دارد همه کارها تکراري شده است.
مادر يک ناشنوا در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي شهر گفت: بزرگترين مشکل ناشنوايان بعد از تحصيل، سرکار نرفتن آن‌ها است. بچه‌هاي ناشنوا را براي اشتغال به کاري تحويل نمي‌گيرند. حتي اگر در زمينه خاصي هم دوره ديده باشند بازهم اميد چنداني براي پيدا کردن شغل ندارند. مگر اينکه پارتي داشته باشند که سرکار بروند.
درس خواندن ناشنوايان بيهوده است
اين مادر ناشنوا افزود: درس خواندن ناشنوايان بيهوده است. دختر من ترم آخر مهندس معماري است. من نمي‌دانم امسال که درسش تمام بشود جايي هست که مشغول به کار شود. اين بچه‌ها در دانشگاه و در کنار افراد عادي درس خوانده‌اند. در طول تحصيل مشکلات خاص خودشان را دارند. درگذشته فقط در مقطع ابتدايي مدرسه براي ناشنوايان وجود داشت و جديدا در تهران دبيرستان و هنرستان دارند ولي دانشگاه مخصوصي ندارند و در کنار افراد عادي تحصيل مي‌کنند. يکي از مشکلات اين‌ها در دانشگاه توجه نکردن استاد به اين‌ها است. استاد توجهي به اين بچه‌ها ندارد. خوشبختانه اغلب همکلاسي‌ها رابطه خوبي با بچه‌هاي ناشنوايان برقرار مي‌کنند و کمک آن‌ها هستند و گوش اين بچه‌ها مي‌شوند.
به استعداد و توانايي ناشنوايان پي‌نبرده‌اند
اين مادر ناشنوا با اشاره به عدم شناخت درست ناشنوايان گفت: متاسفانه به استعداد و توانايي ناشنوايان پي نبرده‌اند. اين بچه‌ها تنها نقيصه شنيداري دارند و در زمينه‌هاي ديگر مشکلي ندارند. اين بچه‌ها درک و هوش دارند و توانايي يادگيري دارند. اما اين توانايي‌ها در نظر گرفته نميشود.
اقتصاد و بيکاري سد راه ازدواج ناشنوايان
وي با اشاره به مشکلات تشکيل خانواده براي ناشنوايان افزود: اغلب شنواها راغب به ازدواج با اين افراد نيستند و شايد چنين ازدواجي درست هم نباشد اما ازدواج دو ناشنوا هم مشکلات خاص خودش را دارد. مساله عدم اشتغال باعث مي‌شود که به دليل مشکلات مالي خيلي از بچه‌ها فکر ازدواج را از سرشان بيرون کنند.
هيچ جمعي پذيراي ناشنوايان نيست
يک مادر در مورد دختر ناشنواي 24 ساله خود گفت: تمام وقتش را در خانه مي‌گذراند. من خودم دخترم را اين طرف و آن طرف مي‌برم. از اينکه دخترم تنهايي به خيابان برود مي‌ترسم. متاسفانه جمع زياد پذيراي ناشنوايان نيست. اين موضوع حتي در اقوام فاميل وجود دارد و آن‌ها را محدود کرده است. مي‌توان گفت تنها با دوستان خودشان که ناشنوا هستند ارتباط دارند. تمام شوقي که دارند حضور در گردهم‌آيي‌هاي خودشان است. در ديگر مراسم‌ها بچه‌هاي ما بسيار تنها مي‌شوند. ديگران تلاشي براي ارتباط با اين بچه‌ها نمي‌کنند. مردم تصور مي‌کنند اين بچه‌ها همه حرف‌هاي آن‌ها را نمي‌فهمند. اين مسائل باعث مي‌شود خودشان سخت تر با ديگران ارتباط بگيرند. چون احساس مي‌کنند يک چيزي کم دارند کناره گيري مي‌کنند. براي دختر من که نه کار و نه شغلي دارد همه کارها تکراري شده است.
