انتقاد از ضعف مديريتي در بهزيستي
مسئولان دولتي در سال گذشته افزايش 25 درصدي بودجه اين سازمان را چشمگير و ميزان آن را كافي دانسته‌اند اما با گذشت يك‌سال تغيير چشمگيري در نتيجه مديريت آسيب‌ها ديده نشده است و اين فقط از ضعف مديريتي ناشي مي‌شود.
عبدالرضا عزيزي* آسيب‌هاي اجتماعي در كشور و به ويژه در كلانشهرها رو به افزايش است. به همين دليل است كه كميسيون اجتماعي مجلس طرحي را ارائه كرده است تا تمام نهادها، وزارتخانه‌ها و سازمان‌هايي كه در ارتباط با اين كميسيون فعاليت مي‌كنند، از جمله سازمان بهزيستي كشور به عنوان متولي ساماندهي آسيب‌هاي اجتماعي، ماهانه گزارشي به مجلس ارائه كنند. مسئولان دولتي در سال گذشته افزايش 25 درصدي بودجه اين سازمان را چشمگير و ميزان آن را كافي دانسته‌اند اما با گذشت يك‌سال تغيير چشمگيري در نتيجه مديريت آسيب‌ها ديده نشده است و اين فقط از ضعف مديريتي ناشي مي‌شود.
اما بايد اين موضوع را در نظر داشت كه بودجه اين سازمان درگذشته چه مقدار بوده و آيا به راستي اين ميزان بودجه براي مديريت آسيب‌هاي اجتماعي كشور كافي است؟ به نظر مي‌رسد ميان مربع قوه قضائيه، ناجا، شهرداري و بهزيستي فقط در مرحله‌اي كه افراد آسيب ديده به بهزيستي مي‌رسند، لنگ مي‌زند. براي مثال نه قوه قضائيه در صدور حكم براي تعيين وضعيت كارتن خواب‌ها مشكلي دارد و نه ناجا براي جمع‌آوري آنها. شهرداري‌ها هم مسئول اسكان موقت اين افراد هستند و تا آنجا كه ديده شده است در اين زمينه تمام تلاش خود را كرده‌اند. اما آنجا كه كار به بهزيستي مي‌رسد براي جداسازي و بررسي وضع اين افراد و همچنين رسيدگي بلند مدت به آنها، انگار حلقه‌اي مفقوده در زنجير ساماندهي وجود دارد. گفته مي‌شود اين امر ناشي از آن است كه بودجه اين سازمان براي تقبل هزينه‌هاي نگهداري و آموزش اين افراد كافي نيست.
يكي از مشكلاتي كه سبب دامن‌زدن به آسيب‌هاي اجتماعي در كشور مي‌شود، توجه به درمان به جاي توجه به پيشگيري. در پيشگيري 3 مرحله وجود دارد. پيشگيري اوليه، پيشگيري ثانويه و پيشگيري ثالثيه. در مرحله پيشگيري اوليه كه بهترين زمان براي جلوگيري از به وجود آمدن آسيب است، مي‌توانيم با هزينه‌اي كم مانع آسيب ديدن هموطنان‌مان شويم.
در مرحله بعد درمان جواب مي‌دهد، اما كمي غفلت سبب مي‌شود تا وضع افراد در شرايط مرحله سوم قرار گيرد و به اين ترتيب در نتيجه اقدامات مداخلاتي، پاسخي كمتر در ازاي هزينه بيشتر دريافت مي‌شود. به همين منظور بهترين راه پيشگيري است تا درمان.
اما در سازمان بهزيستي كشور، بودجه پيشگيري يك سوم بودجه درمان است و اين برخلاف روش‌هاي كارشناسي و برنامه‌ريزي‌هاي صحيح است.
* رئيس كميسيون اجتماعي مجلس شوراي اسلامي