ما مثل شماييم، فقط گوشمان نمي‌شنود

يک ناشنوا در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي شهر گفت: من در مدرسه ناشنوايان درس خواندم. من اول زبان اشاره ياد گرفتم. بعد با گفتار درماني ياد گرفتيم صحبت کنيم. بچه‌هاي ناشنوا مثل هم نيستند فرق مي‌کنند. درصد شنوايي فرق دارد، بعضي از بچه‌ها صحبت مي‌کنند. مشکلاتي که داريم اين است که مردم به ما توجه نمي‌کنند. بعضي‌ها مي‌گويند اين‌ها نمي‌فهمند. ما مثل شماييم. من يک آدم سالمم ولي گوشم نمي‌شنود. حالا ما تلاش مي‌کنيم نشان بديم به مردم که مشکلات ما چيه.

90 درصد ناشنوايان بيکارند

وي افزود: بهزيستي به ما کمک نمي‌کند. توجه نمي‌کند. مي‌گويند ناشنوا راحت است. ما سمعک مي‌خريم. دو سه ميليون پولش مي‌شود. بهزيستي به ما سمعک تحويل نمي‌دهد. ناشنواي درس خوانده داريم. ديپلم. فوق ديپلم، ليسانس داريم. دانشگاه استاد درس مي‌دهد جزوه مي‌نويسند. براي يک ناشنوا درس خواندن سخت تر است. الان که با سختي ليسانس داريم به اين توجه نمي‌کند، چه کار کنيم. الان 90 درصد بچه‌هاي ناشنوا بيکارند. بهزيستي هم صحبت کنيم کاري براي ما پيدا نمي‌کنند.

هيچکس زبان ما را بلد نيست

اين ناشنوا اظهار داشت: بچه‌هاي ناشنوا ازدواج کنند بهزيستي کمکي نمي‌کند. ما چه کار کنيم. پسرهاکه بيکارند ازدواج سخت است اما کمکي نيست. توجهي هم ندارند.

وي با اشاره به رفتار مردم گفت: وقتي با زبان اشاره با هم صحبت مي‌کنيم. مردم نگاه مي‌کنند اشاره مي‌کنند و مي‌گويند با مزه است. در کشورهاي خارج زبان اشاره بين‌المللي بلدند. ناشنوا در مغازه مي‌تواند بگويد اين را مي‌خوام و آن را مي‌خوام. آن‌ها بلدند. توجه مي‌کنند. مثلا ما مي‌رويم مغازه فروشنده ميگه چي ميگيد. چي‌ميگيد. مسخره مي‌کنند. مجبوريم برايشان بنويسيم. مردم ايران فهميدن ناشنوا يعني چي ولي زياد توجه نمي‌کنند.

مردم به زبان اشاره احترام نمي‌گذارند

وي با اشاره به مشکلات ارتباطي ناشنوايان افزود: ما ميرويم مهماني اولش شنوا با ما صحبت مي‌کنند. سلام، خوبي؟ چه خبر؟ بعد مي‌گذرانندت کنار. هيچکس توجه نمي‌کند و با ما حرف نمي‌زند. من خودم تلاش کردم با (فرد) شنواي عادي صحبت مي‌کنم. همه بچه‌ها اينجور نيستند، متاسفانه فکر بد دارند. من از پدر مادر تشکر مي‌کنم من را تربيت کردند. به من گفتند برو کتاب بخون برو با مردم صحبت کن. به من ياد دادن. الان بچه‌ها ناشنوا را ببينيد حاضر نيستند با شنوا صحبت کنند. مردم به زبان اشاره احترام نمي‌گذارند. بچه‌هاي ناشنوايي هستند که خودشان معلم ناشنوايان شدند. خودشان درس مي‌دهند. بچه‌ها مي‌توانند کار کنند.

بچه‌هاي ناشنوا از صحبت با مردم خجالت مي‌کشند

اين ناشنوا اظهار داشت: من خودم شرکت کار مي‌کنم. اول که آمدم شرکت گفتند احتياج نداريم. من گفتم اگر خوب بود قبول کنيد اگر نبود نپذيريد. يک ماه بدون حقوق انجام دادم. بعد گفتند شما اخراجيد. من چه کار کردم. گفتند بلد نيستي. جاي ديگر رفتم انجام دادم تا خوشش آمد. حالا کار مي‌کنم.

وي افزود: بچه‌ها خجالت مي‌کشند صحبت کنند. بيشتر بيکارند. کانون ناشنوا و انجمن متحد نيستند اگر متحد بود بهزيستي بهتر کمک مي‌کرد. من به هر دو احترام مي‌گذارم.

خانواده ناشنوايان نقش اصلي را دارند

اين ناشنوا با اشاره به نقش خانواده‌هاي معلولين گفت: رفتار ناشنوا به پدر، مادر برمي‌گردد. اگر آن‌ها خوب باشند خوبه، اگر نه خوب نيست. وقتي پدر مادر تربيت نکردند. بچه مشکل دارند.

ما وقتي جمعي بيرون مي‌رويم حاشيه زياد دارد و ترجيح ميدهيم جدا جدا برويم. ازدواج ناشنوا هم مثل شنوا است. ممکن است موفق باشه ممکنه ناموفق باشه. ازدواج شنوا با ناشنوا نمي‌شه. فرق مي‌کنيم. در ازدواج هم اگر خانواده فشار نيارند خوب است. اما سخته بازم. کمکي نيست.

وقتي مردم براي يک نابينا دست مي‌زنند

وي افزود: بعضي مردم خوبند بعضي مردم خوب نيستند. من مترو بودم با بچه‌هاي ناشنوا آرام اشاره مي‌کرديم. يکي مسخره کرد. من فهميدم گفتم: چرا مسخره مي‌کني چرا فحش مي‌دهيد. همين جوري ماند و تکان نخورد. گفتم تا حالا ناشنوا نديدي. معذرت خواست منم گفتم خواهش مي‌کنم. همه مردم تو مترو دست زدند. من خودم مشکل نداشتم با شنوا صحبت مي‌کردم. با ناشنوا حتي در بهزيستي با نابيناها صحبت کردم. ولي اغلب بچه‌ها مشکل دارند صحبت نمي‌کنند. سخت است.

در همين زمينه بخوانيد و ببنيد:

گزارش تصويري شهر از گردهمايي ناشنوايان(هياهو در سکوت)

وقتي هيچکس حرفت را نمي فهمد

بي صدا زندگي تکراري است