اپيزودهايي از آنچه جبهه فرهنگي انقلاب مي‌ناميم/
فوتباليست‌هاي دولتي، سينماگران حکومتي، انقلابي‌هاي مسافرکش
روشنفکرها و سينمايي‌هاي که يک شبه تحليل‌گر مسايل سياسي مي‌شوند، به نظرم ميلياردرهايي‌ند که خودشان از همه بيشتر دولتي‌ند و دست‌شان بيشتر از همه در جيب ملت است ولي دولتي بودن و حکومتي بودن را برچسب کردند تا به قول آن ضرب المثل معروف اسمش بد شود که دست توش زياد نشود.
به گزارش شهر و به نقل از تريبون مستضعفين،
اپيزود اول: دغدغه‌هاي فوتبالي مديران از جيب بيت المال
هر از چندگاهي در رسانه ها يک غوغايي به پا مي‌شود بر سر پولهاي ميلياردي که فوتباليست‌ها مي‌گيرند. دردش وقتي بيشتر است که بايد فکر کنيم به اينکه فوتبال ما برخلاف پول‌هايي که اين‌ها در اروپا يا جاهاي ديگر مي‌گيرند دولتي است و رسماً لاغر شدن جيب ملت، يک عده را از چاقي منفجر مي‌کند. اگر حمايت‌هاي دولت و دغدغه مديران و مسئولين مملکتي نبود که هر از چندگاهي با افتخار از تزريق بودجه‌هاي چند ميلياردي‌شان به تيم‌هاي بزرگ بگويند مي‌شد بنشينيم بحث کنيم اين هزينه‌هاي گزاف به کجاي فرهنگ اين مملکت و جلو رفت انقلاب کمک کرده ولي الآن بحث چيز ديگري است .
اپيزود دوم: سينماي دولتي ضد‌فرهنگ
برايمان طبيعي شده ببينيم يکدفعه يک پروژه چند ميلياردي در سينما رو مي‌شود که طوفانش تمام رسانه‌هاي ما را در مي‌نوردد. يک چيزي شبيه آن مستند آستان قدس يا آن پروژه لاله که با حمايت دولت دارد ساخته مي‌شود. اصلا اين يکي دو مورد به کنار. کلي سر و صدا رخ مي‌دهد فارغ از اينکه کل سينمايي که ما به فضاي فيلم‌هايش نقد داريم و اينکه هيچ جايش بويي از دغدغه‌هاي اصلي انقلاب و مردم نيست و همه‌اش متعلق به يک سبک زندگي و يک طبقه از جامعه است دارد با پول ميلياردي دولت و دغدغه‌هاي مديران ساخته مي‌شود. يعني سينماي ما برخلاف خيلي جاهاي دنيا رسما دولتي است. حالا اين هزينه هاي گزاف کجا به فرهنگ‌سازي و رشد فکري مردم و پيش‌رفت انقلاب کمک مي‌کند هيچ، وضع در فرهنگ و هزينه از جيب مردم قطعاً از فوتبال دولتي بدتر است. چقدر تاحالا همين‌ها ذائقه‌سازي معکوس کرده‌اند و روابط دختر و پسر ترويج شده و ارزش‌ها را تمسخر کرده‌اند و غيره هم بماند.
اپيزود سوم: ورزشکاران محروم غير فوتبالي
چند وقت يکبار يک خبري رسانه اي مي شود که يک ورزشکار در رشته اي غير از فوتبال به مشکل برخورد کرده است. آن وقت ها قبل يا بعد از المپيک آتن عليرضا حيدري قهرمان کشتي تهديد به کناره گيري از اردوي تيم ملي بخاطر حقوق کم و ضرر سنگيني که از کنار گذاشتن کارش مي کند کرده بود. علي مظاهري نخبه بوکس مان را گفتند مي خواهد به دليل مشکلات مالي ورزش را کنار بگذارد دارد مسافر کشي مي کند. اخيرا هم مثلا سعيد عبدولي کشتي گير فرنگي کار که حق اش را در المپيک خوردند و قبل از المپيک گفته بود با دو تا بچه ديگر خرج خودم را هم نمي توانم در بياورم. کلي تا حالا کمپين تشکيل شده و در اعتراض به آن مستند و آن فيلم و هزينه هايش غوغا به پا شده است. دغدغه ها خيلي خيلي خيلي زياد که بالا بزند مي گوييم اين پولهاي ميلياردي چرا بايد به فوتبال برسد و بقيه افتخار آفرينان در يک چنين وضعي باشند و به ورزش هاي ديگر هم بدهيد…
اپيزود چهارم: تعطيلات در ميان مکتوبات انقلاب
با اختلاف سليقه‌هاي نشريات و روزنامه‌هاي جبهه انقلاب (از نه دي گرفته تا کيهان و راه و داستان و بقيه) کاري ندارم. ولي دلم براي يالثارات و اخباري که اخيرا به گوش مي‌رسد مي‌سوزد. چرا که چون مثل روزنامه‌هاي چپ و راست به صدتا باند اقتصادي و ارگان و نهاد رسمي و غيررسمي وصل نيست و کسي براي دغدغه‌هاي فرهنگي و سياسي‌اش کمک ميلياردي نمي‌کند. آن هم با اين وضع کاغذ که هر روز نبض‌اش تندتر از ديروز مي‌زند. زود با بالا و پايين شدني نفس‌هاي جسم نحيف‌اش علي رغم آن روح بزرگ به شماره افتاده و دارد تعطيل مي‌شود. ياد صبح و نيستان و حريم و کمان و فرداي آقاي توکلي به خير. يالثارات را هم احتمالا نسل ما بايد به ليست اين قربانيان گفتمان انقلاب زير بار مشکلات مالي اضافه کند. انگار نه انگار سي و چند سال است انقلاب کرده‌ايم. تعطيل کردن حرف‌هاي انقلاب بخاطر مشکلات مالي ديگر خيلي خنده‌دار است. بارها نوشته‌ام برخي فوتباليست‌هايي که هنرشان علاوه بر پارتي‌هاي شبانه و ماشين‌هاي ميلياردي وارداتي چندوقت يکبار به انقلاب جفتک انداختن هم هست، يا روشنفکرها و سينمايي‌هاي که يک شبه تحليل‌گر مسايل سياسي مي‌شوند، به نظرم ميلياردرهايي‌ند که خودشان از همه بيشتر دولتي‌ند و دست‌شان بيشتر از همه در جيب ملت است ولي دولتي بودن و حکومتي بودن را برچسب کردند تا به قول آن ضرب المثل معروف اسمش بد شود که دست توش زياد نشود.
اپيزود آخر: مسافرکشي قهرمانان عرصه فرهنگ در سکوت
از صبح خبري شنيده ام که داشتم فکر مي کردم الآن بايد گريبان بدرم گريه کنم بخندم سردرد بگيرم زانوهايم سست شود يا … يکي از معروف‌ترين چهره‌هاي جبهه فرهنگي انقلاب که عمري است با قلمش انس گرفته‌ايم، بعد از خداحافظي از يک مجموعه الآن دارد مسافر کشي مي‌کند. قطعاً فکر کردنش هم خيلي خجالت دارد که آدميزاد در خطي که ايشان دارد مسافرکشي مي‌کند برود و سوار تاکسي شود. بعد دست آخر روي شانه اين استاد و نويسنده جبهه انقلاب بزند و چشم تو چشم شود و بگويد خب چقدر شد؟ او که با قلمش با ادبيات اسلام ناب خميني آشنا شديم و به چهره‌هايي که بين هزاران چهره و نويسنده ضد انقلاب به خودمان فخر فروخته‌ايم… نمي‌دانم در رسانه ها براي ايشان هم طوفاني به پا مي‌شود يا نه؟ نمي‌دانم کمپيني به راه خواهد افتاد يا نه؟
نمي‌دانم مشکل اين‌هاست که بلد نيستند مثل قبلي‌ها براي شوت زدن ناز کنند و جيغ بنفش بکشند و رسانه‌ها را به هم بريزند يا مشکل اولويت‌هاي ماست که بدجوري جابجا شده و هيچ کس به فکر برگرداندن‌شان به سرجاهاي اصلي نيست. حکومتي شدن آن‌هم بعد از انقلاب اسلامي ايران يعني انقلابي شدن بد هست يا نه را هم نمي‌دانم ولي دارم فکر مي‌کنم شاخص‌هاي ما براي خدماتي که هر کس به انقلاب کرده و مي‌کند چيست و با کدام معيار چه کسي را بايد از کجا پيدا کنيم تا از اين‌ها حمايت کند؟