فراستي: مصادره به مطلوب انگيسي‌ها/ رژه لندن نشان داد خودمان هم خودمان را قبول نداريم

به گزاش خبرنگار فرهنگي «شهر»، مسعود فراستي در رابطه افتتاحيه المپيك 2012 با اشاره به اينكه مراسم علاوه بر وجه فرهنگي و ورزشي‌اش، به شدت يك اثر سينمايي جدي است كه قابل مقايسه با افتتاحيه‌هاي پيشين در ساير كشورها نيست، گفت: با استفاده از همه تكنولوژي سينما تلاش كردند چيزي را خلق كنند كه بي‌نظير است و خيلي شبيه به فيلم متريكس شده بخاطر اينكه در آن هم قدرت‌نمايي سينماي تكنولوژي فارغ از بحث‌هاي فلسفي پشت آن مطرح است. در واقع مي‌توان گفت انگليسي‌ها در اين مراسم با قدرت فيل هوا كردند، بطوريكه كاملا توانستند تصويرسازي كنند كه همه را مبهوت كند.

منتقد سينما با اشاره به اينكه اين اثر مبهوت‌كنندگي خيلي عظيمي داشت و از همه جا از اين نظر قوي‌تر عمل كرده است، گفت: روش تصويرسازي اين مراسم بيش از اينكه انگليسي باشد، امريكايي بود.

وي در اين ارتباط با بيان اينكه فيلم مراسم المپيك 2012 تركيبي از سينماي انگليس و سينماي امريكا بود از حركت‌هاي دوربين گرفته تا تدوين، زاويه‌ها، رنگ، كمپزيسيون و ريتم. بايد به ياد داشته باشيم كه اساسا سينماي امروز سينماي امريكاست و جلوتر از سينماي انگليس حركت مي‌كند. در هر صورت اين اثر را فقط عنوان يك فيلم مي‌توانيم بناميم.

فراستي در رابطه با بخش فرهنگي اين مراسم گفت: اينكه انگليسي‌ها از داده‌هاي خودشان از جمله از شكسپير تا ديكنز استفاده كرده بودند كه به شدت امروزي هم شده بود، در واقع پشتوانه‌هايي‌اند كه تا به امروز هم از آن‌ها استفاده مي‌كنند. از پرچم‌هاي خود خيلي نابه‌جا استفاده كرده بودند اما به اصطلاح به‌جا هم نشسته بود و از موضوع انقلاب كه رهبري‌اش را داشتند و مرتب از آن با تصاوير سود مي‌جستند مبني بر اينكه ما ارباب جهان بوديم. وقتي مخاطب فيلم را مي‌بيند، به فكر فرو مي‌رود كه كجاي جهان قرار دارد؟، و در اين تصاوير انگليسي‌ها به او مي‌گويند: المپيك حق ماست، پشتوانه‌اش مال ماست و الان ما هستيم كه چنين افتتاحيه و اختتاميه‌اي را برپا مي‌كنيم.

اين منتقد سينما، به قدرت جدي فيلم در ارائه تصوير خوب و مثبت از انگليس به جهانيان اشاره كرد و گفت: فيلم مزبور به قدري خوب مباحث خود را ارائه مي‌كند، بطوريكه از استعمار پير كه تا به امروز هم اين خط را دنبال مي‌كند خبري نيست و انگار نه انگار كه انگليس زماني چه بوده است و فقط صلح‌طلب، صاحب انقلاب صنعتي و وحدت جهاني است!

فراستي در ادامه سخنان خود به پنج دايره پرچم المپيك اشاره كرد و در اين رابطه گفت: اين پنج دايره طوري نمايش داده مي‌‌شود كه آنها اساسا خود انگليس‌اند؛ نه همه دنيا. در واقع همه دنيا را مصادره به انگليس مي‌كند.

اين منتقد سينما به حضور زياد سياه‌پوست‌ها در جريان برگزاري مراسم اشاره كرد و گفت: در اين فيلم سياه‌پوست و نژادهاي گوناگون ديده مي‌شود؛ اين درحالي‌ست كه امريكا به اين شكل است نه انگليس. با توجه به اينها در واقع انگيس با اين كار به نوعي دنبال وحدت جهان است؛ جهاني كه امروز دهكده‌ جهاني است. با اين تصاوير كل دنيا انگليس است و نه امريكا، به بينندگان القا مي‌شود.

فراستي به ‌آيين‌هايي كه در اين مراسم به كار رفته اشاره كرد و افزود: بسياري از اينها مال خودشان نيست؛ از جمله هري پاتر اما در بازنمايي از آن خود مي‌كنند. هري پاتر شايد در نگارش به زبان انگليسي باشد؛ اما در واقعيت يك پديده امريكايي است. در حقيقت اين هوش انگليسي است كه از هر چيزي به نفع خود استفاده مي‌كند.

وي در ادامه استفاده از مستر بين را يك گاف تلقي كرد و گفت: اصلا از اين دلقك خوشم نمي‌آيد و با آن مسخرگي‌هايش سوراخي در فيلم مي‌كارد.

فراستي با بيان اينكه موردي كه در اين فيلم در ذوق مي‌زند اما خوب كار شده، موسيقي است، گفت: بطوري كلي درحوزه فيلم غير از رنگ، موسيقي اساس فيلم است. آهنگ imaging… يعني تصور كنيد انگليس و آزادي اين است. در واقع خيلي هوشمندانه با يك كار سينمايي خيلي جدي همه چيز را مصادره مي‌كنند و اين اثر را در بينندگان مي‌گذارند.

اين منتقد سينما، با اشاره به اينكه 90 درصد مباحث اين مراسم، به ساختن و كار، كار، كار اختصاص يافته است و اين موضوع مهم‌ترين مطلب فيلم است، گفت: اين بسته مبلغ كار انگليسي است البته زماني كه به جنتلمن‌ها مي‌رسد تا حدي مضامين لو مي‌رود، در واقع برخلاف بيان اين فيلم؛ زحمتكش‌ها در انقلاب صنعتي تاثير داشتند اما ديگران از آن سود مي‌برند. در مراسم المپيك مجموعه آدم‌هاي زحمتكش و آدم‌هاي ديگر در ميزانسن جدا نشان داده مي‌شود، به معني اينكه كار را كسي كرده اما نتيجه از آن ديگري است. بنابراين در اينجا تفكر دني لو مي‌رود. معلوم مي‌شود كه خيلي وحدت‌طلب نيستند و تفكر بورژوازي و سرمايه‌داري دارند.

وي به نكته ديگري در اين فيلم اشاره كرد مبني براينكه مهمترين نويسنده تاريخ بشريت را نويسنده هري پاتر عنوان كردند ـ كه به دليل پرفروش بودن كتاب است ـ ، اين جمله نامردانه‌اي راجع به اين مقوله بود و به نوعي توهين به شكسپير و بزرگان اين عرصه بود.

فراستي در رابطه با كتاب هري پاتر گفت: هري پاتر تخيلات و بيشتر خرافه‌اي است، اساسا جادو را امروزي كردن است و با جادو به جايي رسيدن را مطرح مي‌كند كه توسط فيلم‌هاي امريكايي فرهنگ نيمه خرافي و نيمه بت مني را ترويج مي‌دهد. در واقع يك فرهنگ مصرفي غيرمترقي است و هرگز حركت رو به جلو ندارد. حداقل در بت من طرفداري از علم وجود دارد اما در هري پاتر رفتن به دنياي خيال. در كل در هري پاتر از علم براي رفتن و پيشرفت استفاده نمي‌كنند.

اين منتقد سينما به نظم عجيب و غريب در مراسم المپيك 2012 اشاره كرد و گفت: اين نظم خيلي خوب كار شده و خيلي به دقت وارد نما مي‌شوند. اين آمدن و رفتن‌ها بي‌جهت نيست. خيلي درست و استادانه همه چيز آغاز و پايان مي‌گيرد.

فراستي با تاكيد بر اينكه اين فيلم به شده يك اثر ملي و انگليس است، گفت: به نوعي مي‌خواستند چهره انگليس را امروز تطهير كنند بلكه امروزي جهاني كنند و براي اين كار هم از داده‌هاي انگليسي استفاده كرده است. در واقع مي‌خواهند بگويند كه امريكايي‌ها اصلا ملت نيستند و انگليس است كه ملت است. در اينجا بايد گفت كه اين 72 ملت امريكا هر كاري كند جهاني است و مديوم آن هم سينماست ولي موقعيت انگليس اينطور نيست. ملت انگليس ملت اروپايي است و فرهنگ دارد برعكس امريكا كه هر چه دارد از ديگران دارد. در واقع همه آدم‌هاي حسابي‌اش از كشور انگليس است. در كل از اين كشور يك تصوير تلفيق ملي و جهاني را نشان مي‌دهد.

وي با اشاره به اينكه جيمز باند جاهاي بد فيلم است حتي در تدوين، در جاهايي كه پرچم‌ها را بالا مي‌برند، مونتاژ خوبي از آب درنيامده است. استقبال مردم از ملكه عبوس در فيلم لو مي‌رود.

اين منتقد سينما در رابطه با نحوه رژه ورزشكاران ايراني در استاديوم مراسم المپيك 2012، با اشاره به اينكه اين رژه طوري بود كه انگار خودمان هم خودمان را به رسميت نمي‌شناسيم، ادامه داد: دراين تصاوير كشورهايي كه انگليس آنها را دوست ندارد كاملا معلوم بود و با توجه به تايم‌ها و زوايا، كه يك لانگ شات و سه تا نما در تصوير كردن ايران زدند و تمام. نشان داد كه اصلا ما را دوست ندارند اما ژاپني‌ها و ايتاليايي‌ها را بسيار دوست داشتند. بالتبع تصاويرشان بسيار با ساير كشورها متفاوت بود و اين كار كاملا انگيسي بود.

فراستي در رابطه با كليت اين فيلم اظهار داشت: با فيلم خيلي جدي روبرو هستيم، كار ملي و انگليسي با بخش‌هاي انقلاب، رابطه كار با جهان و غيره است بنابراين بايد خيلي چيزها از آن ياد گرفت.

فراستي در پايان در حوزه بحث هنر و ورزش به لزوم خلوت داشتن در جمع شلوغ تاكيد كرد و افزود: موقعي كه در اجتماعي هستيم معلوم شود كه اهل خلوت هستيم نه شلوغي. در واقع در جمع شلوغ هم خلوتي بودنمان را نشان دهيم، چه در اسكار و چه در جاي ديگر. نشان دهيم كه ايراني هستيم و فرهنگ پشت‌مان وجود دارد. اين مقوله را هم بايد سينما نشان دهد و هم ورزشمان، در حقيقت معلوم شود كه هويتي داريم و در آنجا هم خلوت شرقي و ايراني نمايان شود. پيشنهاد مي‌كنم چهار دقيقه خلوت كنيد و ين خلوت‌ها را هم بياوريد بدون اينكه از جهان عقب بيفتيم.