وقتي ابتدايي‏ترين وسيله آموزشي فراهم نيست

سيده طباطبايي در گفت‌وگو با شهر تصريح کرد: بزرگترين مشکل در آموزش نابينايان آماده نشدن به موقع کتاب‌هاي درسي است که گاهي چندين ماه به تاخير مي‌افتد. در مورد کتاب‌هاي جديد يا کتاب‌هايي که در مقاطع مختلف تغيير مي‌کنند اين مشکل حادتر است. در حال حاضر متولي کتاب‌هاي مدرسه سازمان استثنايي کل کشور است. علت اين تاخيرها را نبود تعداد کافي دستگاه چاپ بريل عنوان مي‌کنند. بحث تحريم‌ها و نبود کاغد کافي از ديگر علت‌ها است.

ابتدايي ترين وسيله آموزشي فراهم نيست

وي افزود: اولين و مقدماتي ترين وسيله آموزشي کتاب است. وقتي ما در مدرسه اين حداقل را هم نداريم با مشکلات زيادي مواجه مي‌شويم. براي امسال پيش‌بيني مي‌کنيم در دي ماه کتاب‌ها به دست ما برسد. اما نمي‌توانيم روند آموزش را متوقف کنيم. مجبور به نوشتن در کلاس و پيش‌بردن کار هستيم. اما نمي‌توان تمام کتاب را در کلاس نوشت. آموزش با اين مشکلات بسيار سخت است.

اين دبير مدرسه استثنايي اظهار داشت: در دنيا هم همچنان از همين خط بريل استفاده مي‌شود. تفاوت عمده در دستگاه‌ها مدرن نوشتن خط بريل است که متاسفانه ما همچنان از اين بابت مجهز به سيستم‌هاي جديد نشده‌ايم و با فن‌آوري‌هاي گذشته کار مي‌کنيم که مشکلات خاص خودش را دارد.

شيرين ترين دوران زندگي يک نابينا

وي در مورد زندگي شخصي خود تصريح کرد: بهترين دوران زندگي شخصي من دوران تحصيلي در دانشگاه بوده است. هرچند تنها نابيناي دانشگاه بودم و آن زمان امکانات امروزي نبود اما با همه مشکلات بهترين سال‌ها براي من بوده است. وقتي مجبور شدم تنهايي زندگي کنم همه کارهاي خانه‌داري را به خوبي آموختم و وابستگي‌ام به خانواده از بين رفت و آدم مستقلي شدم.

نقش پررنگ خانواده در پرورش کودکان نابينا

اين نابينا اظهار داشت: خانواده‌ها مهم‌ترين نقش را در پرورش اين بچه‌ها دارند. اين بچه‌ها نيازمند توجه ويژه‎‌تري از سوي خانواده خود هستند. وقتي يک بچه نابينا وارد مدرسه مي‌شود از روحيات و اطلاعات او کاملا مي‌توان درک کرد که در چه خانواده‌اي رشد کرده است. بعضي از خانواده‌ها به سختي فرزند نابيناي خود را پذيرفتن و از همان ابتدا کودک تناقضات و ناراحتي مادر و پدر را ديده و موجب مي‌شود که اعتماد به نفس اين کودکان از بين برود. گاهي با کودک نابينايي برخورد مي‌کنيم که ساده‌ترين وسايل کاربردي زندگي را نمي‌شناسند. خانواده نمي‌داند که وقتي ارتباط تصويري قطع شده است بايد از طريق ديگري با پيرامون تماس داشت. بايد با لمس کردن به آن‌ها آموزش داد تا وسايل و طبيعت پيرامون خود را بشناسند.

وي افزود: خانواده‌هايي که از سطح فرهنگي بالايي برخوردارند کودکان نابينايي تربيت مي‌کنند که از لحاظ سطح اطلاعات و روحيه مانند بچه‌هاي عادي هستند.

مردم ترحم را با مهرباني اشتباه مي‌گيرند

اين معلم نابينا درباره شيوه ارتباطي مردم با نابينايان اظهار داشت: بزرگترين تقاضايي که از مردم داريم اين است که به ديده ترحم با يک نابينا برخورد نکنند. اول از همه بايد در نظر داشته باشند که ما هم انسان هستيم؛ مشکل بينايي داريم اما از لحاظ هوشي و عقلي احساسي مانند ديگران هستيم. متاسفانه بيشتر مردم به ديده ترحم و دلسوزي با ما رفتار مي‌کنند. اغلب مردم با دانستن اين موضوع که نابينا هستيم ترحم و دلسوزي شان سرازير مي‌شود و اين حس بدي به يک نابينا مي‌دهد.

چه زماني به يک نابينا کمک کنيم؟

وي افزود: نابينايان بيشتر از دلسوزي و ترحم نياز به همکاري دارند. براي مثال ما هنگام عبور از خيابان نياز به کمک داريم که امروز بيشتر جوان‌ها برخورد خوبي دارند و مار ا کمک مي‌کنند. اما گاهي هنگام حساب کردن کرايه تاکسي فردي مي‌گويد شما کرايه ندهيد. در صورتي که اين هيچ لطفي به من نيست. يا هنگامي که در اتوبوس مي‌ايستيم بايد بدانند دست و پاي ما سالم است و مشکلي نداريم لازم نيست به ما تعارف کنند که جاي صندلي آن‌ها را بگيريم يا در صف نانوايي ميخواهند بدون نوبت به ما نان بدهند. اين‌ها روحيه يک فرد نابينا را مي‌شکند. بعضي‌ها فکر مي‌کنند اين رفتار مهرو محبت است اما اين شکل نيست.

اي نابينا گفت: در سطح شهر بزرگترين مشکل ما سطح ناصاف و نامنظم پياده‌راه است. گاهي شهرداري و گاهي خود مردم مقصرند و در پياده‌راه‌ها سد معبر ايجاد مي‌کنند. که موجب آسيب براي ما است.

دراين باره بخوانيد:

دردهاي ما را نمي‌فهمند

داستان عصاي سفيد 
 

صداي نابينايان به جايي نمي‌رسد