بازيگران در لباس تاناکورا!

به گزارش «شهر» و به نقل از مهر، لاله صبوري بازيگر و مجري تلويزيون در مورد تاثير مقوله لباس و طراحي در فيلم بر نوع پوشش همچنين فيلمنامه‌هايي که به مقوله طراحي لباس بپردازد، گفت: من تئاتر خوانده‌ام و يکي از درس‌هايي که فراگرفتم طراحي صحنه و تاريخ لباس بود. فکر مي کنم لباس براي مردم مقوله جذاب و جالبي باشد. مثل غذا، همانقدر که مردم غذاهاي مختلف را دوست دارند، تنوع در لباس را هم مي پسندند. اين‌ها ريشه در فرهنگ هر منطقه و سرزميني دارد.

بازيگر سريال‌هاي طنز تلويزيوني افزود: هر کس با فرهنگ و قوميت خودش و اينکه متعلق به کجاست لباس مخصوص به خود را هم مي‌پسندد و به تن مي‌کند. اما يکي از مقولاتي که الان داريم اين است که چيزهاي رايج مي‌شود که متعلق به ما نيست. نمي‌خواهم بگويم مد امريکايي و اروپايي بد است اما به ما نمي‌خورد.

وي در ارتباط با اينکه عکس در باقي ماندن مد و لباس تا چه حد کمک مي کند، افزود: هر چيزي گذار تاريخي و گذشته خودش را دارد. اصول گذشته‌اش را طي کرده تا به ما رسيده است. پيکاسو نقاشي کلاسيک را کامل بلد بود و با رامبراند برابري مي‌کرد. بعد از نقاشي کلاسيک به کوبيسم رسيد. يکسري از نقاش‌هاي ما با رنگ پاشيدن بر تابلو فکر مي‌کنند دارند کار انتزاعي مي‌کنند، اما وقتي آن دوره‌هاي گذشه را کامل کرده باشند به يک شعور و درکي مي‌رسند که در کارشان خودش را نشان مي‌دهد.

اين بازيگر سينما و تلويزيون افزود: لباس ما هم در اين دوره دوره‌هاي گذشته را طي نکرده و از فرهنگ ديگري به فرهنگ ما منتقل شده است. براي همين الان يک سري از لباس هايي که بچه هاي ما در خيابان مي پوشند کاملا شکل رپ‌هاي آمريکايي يا هيپي‌هاي دهه هفتاد و هشتاد اروپاست. اين لباس ها مال ما نيست. من با لباس‌هاي شکيل و زيبايي که مد هم باشند مشکلي ندارم و آن‌ها را مي‌پسندم.

صبوري در توضيح مواردي که به طراحي لباس آسيب مي‌زند بيان داشت: پوشش رايج مملکت ما يک فرم و استاندارد دارد. در هر جاي ديگري هم همينطور است. اما من به تازگي مانتوهايي مي‌بينم که با زنجير رويشان کار شده، اين براي من فاجعه است. اگر ديگراني که زنجير بر روي لباس را طراحي کرده‌اند اين را ببينند به ما مي‌خندند. چون مي‌فهمند ما نمي‌دانيم لباسي که در محل کار پوشيده مي شود با لباس يک مهماني و يا لباس يک خريد ساده فرق دارد. مانتويي که براي خريد پوشيده مي شود بايد طراحي ساده‌اي داشته باشد. زنجير و کمربند و غيره مال شرايط عادي و روزانه نيست. در سينما هم بايد اين چيزها رعايت شود.

وي در مورد طراحي لباس در ايران گفت: رسما ما طراحي لباس نداريم. من 14 سال کار مي کنم و سر هر پروژه اي رفتم طراحي لباس نديدم. شايد فقط در پروژه «اين زميني ها» يک طراحي لباس، لباس ها را طراحي کرد، آن هم به خاطر اينکه موضوع کار فضايي بود. 13 سال پيش در تئاتري با سينا ييلاق بيگي به نام «جاگور و دوستان» ما طراحي کلاه بازيگران را از لباس هاي ژاپني برداشتيم. با اينکه کار مدرن اروپايي به نظر مي آمد اما طراحي آن کار خود من بود. الان سر هر کاري که مي روي مي آيند سر کمد لباس هاي ما و شوميز گشاد و دامن بلند انتخاب مي کنند. خيلي از خانم هاي بازيگر مانتو شلوار هايي دارند که در کارهاي مختلف تکرار شده است. من مي گويم اين لباس را در چهار سريال ديگر پوشيده ام مي گويند اشکال ندارد شالش را عوض مي کنيم! يا اينکه خدا پدر تاناکورا را بيامرزد! لباس‌هايي را مي گيرند و مي جوشانند با بوي گند که رغبت نمي کني آن ها را بپوشي. اين طراحي لباس ماست.

لاله صبوري در مورد تاثيرات فيلمنامه که در جشنواره مد و لباس نيز به آن پرداخته مي شود مي گويد: من نمي خواهم بگويم طراح لباس اينجا کار نمي کند، اينکه جواب نمي دهد هم به اقتصاد برمي گردد. هميشه اين مقوله يک نوع کاسبي جديد است پول وجود ندارد و هميشه پول طراح داده نمي شود. چرا فکر مي کنيد در فيلمنامه ها نيست؟ وقتي در فيلمنامه نوشته مي شود مرفه و به روز بعد مي گويند پروژه پول ندارد لباس شخصي من که در سريال قبلي در نقش يک فرد از طبقه ضعيف مورد استفاده قرار گرفته، حالا براي اين نقش هم استفاده مي شود. اين ها به هم ربطي ندارند. همه چيز به يک نظارت بر روي اقتصاد کارهاي ساخته شده برمي گردد. کسي باشد که دغدغه اش طراحي لباس باشد. فيلم ها به خاطر طراحي ضعيف و نادرست لباس ها جلويشان گرفته شود نه به خاطر مثلا چند تار موي بازيگر. همانطور که اگر کيفيت صداي فيلم خوب نباشد پروانه نمايش نمي گيرد، يک بار هم به طراحي ها نگاه کنند. مقوله سينما در همه ابعاد بايد جدي گرفته شود.

وي در مورد عوامل تاثير گذار در جذب هنرمندان براي شرکت در جشنواره مد و لباس سينمايي بيان داشت: من به شخصه به اين جشنواره ها رغبت دارم و دوست دارم در آن ها شرکت داشته باشم. در اين مورد هم همين که يک قدمي برداشته شده در اين راه خوب است. لباس خيلي مهم است و اينکه زير اين مقوله خط کشيده شده و درشت شده قابل تقدير است. من اين مقوله را خيلي دوست دارم و با اينکه حالا تکراري شده اما هميشه به آن اهميت بسياري مي دادم.

اين بازيگر تلويزيوني ادامه داد: 12 سال پيش در برنامه «شباهنگام» که براي شبکه جام جم و ايرانيان خارج از کشورپخش مي شد دست به ابتکار طراحي لباس زدم. چون مخاطب بيرون از ايران بود دستم هم بازتر بود. فکر کردم چقدر خوب مي شود که طراحي سنتي ايراني داشته باشد. از بته و ترمه استفاده کردم و 20 مانتو با رنگ هاي مختلف و طرح هاي اسليمي و بته جقه در اجراهايم استفاده کردم که از آن به بعد طرح ها همانطور مانده است و پيشرفتي نداشته است.

وي در پايان گفت: طرح‌هاي سنتي خيلي تکراري شده که اگر با فرم‌هاي ساده‌تر به بازار بيايد يا در فيلم‌ها استفاده شود بيشتر از آن استقبال مي‌شود. الان اگر در اينترنت جستجو کنيد طرح‌هايي را مي‌بينيد که همه در سبک‌هاي يکسان است و اگر مي‌خواهند جذاب باشد بايد خلاقيت بيشتري در طراحي آن اتفاق بيفتد.