آنقدر پدر پدر كردم تا صداي پدر را شنيدم

به گزارش خبرنگار فرهنگي «شهر»، روز سوم ماه‌ محرم‌الحرام به ياد بزرگ کوچک بانويي، نامگذاري کرده‌اند که خيل وسيعي از عاشقانش را رهسپار مرقد شريفش مي‌کند، کودکي که سرنوشت غمبارش در کنار حماسه کربلا، دل خون شيعيان مي‌کند، رقيه بابا، فقط سه چهار سال از عمر کوتاه خويش را در ناز و نوازش پدر گذارنده بود و يکباره در روز عاشورا اين دختر آل طه، طعم يتيمي را مي‌چشد، خداحافظي سوزناک با پدر، سيلي خوردن از دشمنان، آتش گرفتن خيمه‌ها، فرو رفتن تيغ‌ها در پا، فرار از سم اسبان، همه و همه چقدر براي يک دختر بچه قابل تحمل است؟!

رقيه پدر را مي‌خواهد، تاب تحمل دوري از پدر را ندارد، همه اينها بهانه است تا هرچه زودتر به سوي پدر پر کشد و از شر قساوت‌هاي زمانه رهايي يابد، لعنت خدا بر خبيث‌ترين افرادي که حرمت خاندان آل الله را شکستند و ديگر جايي براي بخشش باقي نگذاشتند.

امروز، روز رقيه حسين(ع) است، رقيه‌اي که همراه با برادر کوچکش علي اصغر حماسه بزرگي را در جهان ثبت کردند تا نامشان در صف اول مريدان امامت ثبت شود، درود بيکران خداوند بر کودکي که بدنش در اثر تازيانه کبود شده بود و درود خدا به آن هنگامي که با ديدن پدر جان از بدنش خارج ‌شد.

عصر عاشوراست، دشمنان براي غارت خيمه‌ها هجوم آورده‌اند، کودکان اهل‌بيت عليهم‌السلام بر اثر تشنگي در خطر هلاکت هستند، هنگامي که آب را براي رقيه (س) مي‌برند، آن حضرت ظرف آب را گرفت و دوان دوان به سوي قتلگاه حرکت کرد، يکي از سپاهان دشمن پرسيد «کجا مي‌روي؟»، حضرت رقيه (س) فرمود «بابايم تشنه بود، مي‌خواهم او را پيدا کنم و برايش آب ببرم»، او گفت «آب را خودت بخور، پدرت را با لب تشنه شهيد کردند!»، حضرت رقيه (س) در حالي که گريه مي‌کرد‌، فرمود «پس من هم آب نمي‌آشامم».

پدرم تشنه‌ است، تا او آب نخورد، آب نمي‌نوشم

فاطمه کفيل استاد تاريخ جامعةالزهرا(س) در خصوص تشنگي حضرت رقيه در روز عاشورا به دو روايت اشاره مي‌کند و مي‌گويد: هنگامي که امام حسين عليه‌السلام در لحظات آخر رقيه را در آغوش مي‌گيرد و لب‌هاي خشکيده نازدانه‌اش را مي‌بوسد، در اين هنگام رقيه به پدرش مي‌گويد «العطش العطش، فان الظما قد احرقني»؛ «بابا بسيار تشنه‌ام، شدت تشنگي جگرم را آتش زده است»، امام حسين (ع) به او فرمود «کنار خيمه بنشين تا براي تو آب بياورم»، آن گاه امام حسين(ع) برخاست تا به سوي ميدان برود، باز هم رقيه(س) دامن پدر را گرفت و با گريه گفت «يا ابه اين تمضي عنا؟»؛ «بابا جان کجا مي‌روي؟ چرا از ما بريده‌اي؟»، امام (ع) يک بار ديگر او را در آغوش گرفت و آرام کرد، اين نشان از رابطه عميق عاطفي بين حضرت رقيه‌ عليهاالسلام و اباعبدالله‌الحسين عليه‌السلام دارد، با توجه به اينکه رقيه مادر نداشت و مادرش از دنيا رفته بود.

وي درباره روايت دوم، بيان مي‌کند: هلال‌بن نافع، که از سربازان دشمن بود، مي‌گويد «من جلوي لشکر -دشمن- بودم، ديدم حسين(ع)، پس از وداع با اهل بيت خود، به سوي ميدان مي‌آيد، در اين هنگام ناگاه چشمم به دخترکي افتاد که از خيمه بيرون آمد و با گام‌هاي لرزان، دوان دوان به دنبال او شتافت و خود را به حسين رسانيد،آن گاه دامن او را گرفت و صدا زد «يا ابه! انظر الي فاني عطشان»؛ «بابا جان، به من بنگر، من تشنه‌ام»، شنيدن اين سخن کوتاه ولي جگر سوز از زبان کودکي تشنه‌‌کام، مثل آن بود که بر زخم‌هاي دل داغدار امام حسين(ع) نمک پاشيده ‌باشند، سخن او آن چنان امام حسين(ع) را منقلب ساخت که بي‌اختيار اشک از ديدگانش جاري شد و با چشمي اشکبار به دخترش فرمود «الله يسقيک فانه وکيلي»، «خدا ترا سيراب مي‌کند؛ زيرا او وکيل و پناهگاه من است»، هلال مي‌گويد «پرسيدم، اين دخترک که بود و چه نسبتي با حسين داشت؟»، به من پاسخ دادند «او رقيه دختر سه ساله حسين است».

آن عصر عاشوراست، دشمنان براي غارت خيمه‌ها هجوم آورده‌اند، کودکان اهل‌بيت عليهم‌السلام بر اثر تشنگي در خطر هلاکت هستند، هنگامي که آب را براي رقيه (س) مي‌برند، آن حضرت ظرف آب را گرفت و دوان دوان به سوي قتلگاه حرکت کرد.

آنقدر پدر پدر کردم که ناگاه صداي پدرم را شنيدم

‌پس از اينکه هياهو در دشت نينوا به خاموشي مي‌گرايد و خاندان آل طه پس از يک روز پر از مصيبت با بدن‌هاي زخمي مدتي کوتاه را به استراحت مي‌گذارند و در شب شام غريبان،‌ حضرت زينب (س) در زير خيمه نيم سوخته‌اي، خواب بر چشمانش سنگيني مي‌کند، در عالم خواب مادرش حضرت فاطمه زهرا عليهاالسلام را ديد، عرض کرد «مادرجان،‌ آيا از حال ما خبر داري؟!»، حضرت فاطمه زهرا (س) فرمود «تاب شنيدن ندارم»، حضرت زينب (س) عرض کرد «پس شکوه‌ام را به چه کسي بگويم؟»، حضرت فاطمه زهرا (س) فرمود «من خود هنگامي که سر از بدن فرزندم حسين (ع) جدا مي‌کردند،‌ حاضر بودم، اکنون برخيز و رقيه (س) را پيدا کن».

در اين هنگام حضرت زينب سراسيمه از خواب برخاست، هر چه صدا زد، ‌حضرت رقيه (س) را نيافت و با خواهرش ام کلثوم(س)،‌ درحالي که گريه مي‌‌کردند، از خيمه بيرون آمدند و به جستجو پرداختند؛‌ تا اينکه نزديک قتلگاه صداي او را شنيدند، کنار بدن‌هاي پاره پاره؛ رقيه (س) را ديدند که خود را روي پيکر مطهر پدر افکنده‌ و درحالي که دست‌هايش را به سينه پدر چسبانيده است، درد دل مي‌کند، حضرت زينب (س) او را نوازش داد و در اين وقت سکينه (س) نيز آمد و با هم به خيمه بازگشتند، در مسير راه،‌ سکينه (س) از رقيه (س) پرسيد «چگونه پيکر پدر را پيدا کردي؟»، او پاسخ داد «آن قدر پدر پدر کردم که ناگاه صداي پدرم را شنيدم که فرمود: بيا اينجا، ‌من در اينجا هستم».

اين سر كيست؟

اين استاد جامعة‌الزهرا(س) درباره شهادت حضرت رقيه سلام الله عليها بيان مي‌کند: آن گونه کامل بهايي نقل مي‌کند که حضرت رقيه خيلي گريه مي‌کردند که از شدت گريه زنان اهل بيت به گريه افتادند بعد مي‌گويد از شدت گريه زنان آل طه، يزيد از خواب بيدار مي‌شود و مي‌پرسد که چه شده است، که به او مي‌گويند کودک حسين خيلي بي تابي مي‌کند و يزيد دستور مي‌دهد سر مبارک امام حسين را نزد رقيه عليهاالسلام ببرند. کامل بهايي نقل مي‌کند که وقتي سر را به نزد حضرت رقيه آوردند که ايشان بيشتر گريه کردند و ترسيدند و فرياد زدند و طولي نکشيد که جان از بدنشان پر کشيد.

وي به روايت ديگري اشاره مي‌کند و مي‌گويد: پس از اينکه سر امام حسين عليه‌السلام را به حضرت رقيه دادند، چون نظر آن حضرت بر سر مبارک افتاد، پرسيد «ماهذا الراس؟»؛ «اين سر کيست؟»، گفتند «هذا راس ابيک»؛ «اين‌ سر مبارک پدر توست»، پس آن مظلومه آن سر مبارک را از طشت برداشته و در بر گرفت و شروع به گريستن کرد و گفت «پدرجان،‌ کاش من فداي تو مي‌شدم، ‌کاش قبل از امروز کور و نابينا بودم و کاش مي‌مردم و در زير خاک مي‌بودم و نمي‌ديدم، محاسن مبارک تو به خون خضاب شده است»، پس آن قدر گريست که بيهوش شد.

کفيل با اشاره به صحبت کردن سر امام حسين عليه‌السلام بر بالاي نيزه با دختر سه ساله‌‌شان، ابراز مي‌دارد: حارث که يکي از لشگريان يزيد بود گفت «يزيد دستور داد سه روز اهل بيت را در دم دروازه شام نگه‌دارند تا چراغاني شهر شام کامل شود، حارث مي‌گويد «شب اول من به شکل خواب بودم،‌ ديدم دختري کوچک بلند شد و نگاهي کرد، ديد لشگر از خستگي راه خوابيده‌اند و کسي بيدار نيست، اما فوراً از ترسش بازنشست، باز بلند شد و چند قدم به طرف سر حسين آمد که بر درختي که نزديک خرابه دم دروازه شام آويزان بود، آري،‌ به طرف آن درخت و سر مقدس آمد و از ترس برگشت،‌ تا چند مرتبه، آخر الامر زير درخت ايستاد و به سر بابايش نگاه کرد، کلماتي فرمود و اشک ريخت، سپس ديدم سر حسين پايين آمد و در مقابل نازدانه قرار گرفت و رقيه سلام الله عليها گفت «السلام عليک يا ابناه وامصيبتاه بعد فراقک واغربتاه بعد شهادتک»؛ «سلام بر تو اي باباي من، واي از شدت اندوه بعد از فراق تو، واي از غريبي بعد از شهادت تو».