روايتي از ششمين روز محرم الحرام/
مرگي شيرين‌تر از عسل
مرگ نزد تو چگونه است؟ قاسم(ع) شجاعانه پاسخ داد: «احلي من العسل» اي عمو از عسل شيرين‌تر است.
به گزارش خبرنگار فرهنگي «شهر»، شب عاشورا امام حسين(ع) ياران را نزد خود جمع كرد و در جمع اصحاب و ياران خود سخناني را ايراد كردند.
پس‌از سخنان امام، ابتدا حضرت ابوالفضل‌العباس(ع)، سپس ديگر بني‌هاشم و بعداز آنها، ياران حضرت لب به سخن گشودند و گفتند: زنده ماندن پس‌از تو را براي چه مي‌خواهيم اي فرزند رسول خدا؟ براستي كه اگر بارها و بارها كشته شويم و زنده گرديم، باز هم دست از ياري تو برنخواهيم برداشت.
امام(ع) كه اين كلمات را از آنها شنيد فرمود: من فردا كشته خواهم شد و شما نيز همه با من كشته خواهيد شد.
وقتي انسان به اوج مي‌رسد
اينجا بود كه اوج كرامت انساني آشكار شد و اصحاب و خاندان در واكنش به خبر مرگ قطعي خويش گفتند: خداي را سپاس كه به ما توفيق ياري كردن تو را ارزاني داشت و به شهادت در ركاب تو گرامي کرد.
امام(ع) پس از آنكه حجت را بر آنان تمام كرد و بيعت مستحكم آنان را آشكار كرد، در حق آنان دعا كرد و سپس فرمود: سر بلند كنيد و جايگاه خويش را در روضه و رضوان الهي ببينيد و اينگونه بود كه يكايك ياران با ديده بصيرت، جاي و منزل اخروي خويش را مشاهده كردند.
قاسم بن الحسن ـ فرزند بزرگ امام حسن مجتبي(ع) ـ كه نوجواني تازه بالغ بود نيز در آن جمع حضور داشت و اين صحنه‌هاي شور و شيدايي را مي‌ديد. او از امام حسين (ع) پرسيد: آيا من هم به همراه يارانت كشته خواهم شد؟» دل امام(ع) براي يادگار برادر سوخت و پرسيد: اي پسرك من! مرگ نزد تو چگونه است؟ قاسم شجاعانه پاسخ داد: احلي من العسل ـ اي عمو از عسل شيرين‌تر است.
بلايي عظيم بر تو وارد مي‌شود
امام با رقت و شفقت فرمود: عمويت فداي تو شود! آري، تو نيز كشته مي‌شوي پس‌از آنكه بلايي عظيم بر تو وارد آيد و آنگاه ادامه داد: «فرزند كوچكم علي اصغر هم كشته خواهد شد.»
غيرت و مردانگي قاسم تازه‌جوان جوشيد و پرسيد: عموجان! مگر دست دشمنان به خيمه‌گاه زنان هم خواهد رسيد كه اصغر شيرخواره را هم مي‌كشند؟!
امام پاسخ داد: عمو به فداي تو! فاسقي از ميان دشمنان، تير به گلوي اصغر خواهد زد و او را در آغوش من به شهادت خواهد رساند در حالي كه او مي‌گريد و خونش در دستان من روان است. پس آن دو گريستند و ديگر اصحاب و ياران از گريه آنان گريه كردند و بانگ شيون خاندان رسول خدا(ص) از خيمه‌گاه به آسمان برخاست.
برخي از نويسندگان روايت كرده‌اند پس‌از آنكه علي اكبر(ع) به ميدان رفت و به شهادت رسيد، قاسم بن الحسن به قصد جنگ از خيمه‌گاه بيرون شد.
چون امام حسين(ع) يادگار برادر را ديد كه براي جنگ بيرون آمده، او را در آغوش گرفت و با يكديگر گريستند آنچنان كه از شدت گريه از حال رفتند. قاسم پس از آنكه آرام شد از عمو اذن جهاد خواست.
آن حضرت اذن نداد. پس قاسم به دست و پاي امام افتاد و وي را مي‌بوسيد و التماس مي‌كرد تا بالاخره اجازه گرفت و به سوي ميدان جنگ شتافت.
اسناد تاريخي از قول يكي از سپاهيان دشمن نقل كرده‌اند؛ پسري از خيمه‌ها به سمت ما بيرون تاخت كه رويش چون پاره‌ي ماه، زيبا بود. قاسم در حالي كه اشك بر گونه‌هايش روان بود رجز مي‌خواند. پس با وجود كمي سن و كوچكي بدن، جنگي سخت كرد و تعدادي از لشكر يزيد را به خاك و خون كشيد. سپاهيان دست جمعي دور او را گرفتند و يكي از آنان بر او تاخت و ضربتي شديد بر او وارد آورد. قاسم با صورت به روي زمين افتاد و فرياد ياري كشيد: «يا عماه!».
امام(ع) سر برداشت و تيز به ميدان نگريست، آنگاه به سرعت به ميدان حمله كرد، ضارب قاسم را با شمشير زد و دست وي را از مرفق جدا ساخت. وي از درد عربده‌اي كشيد كه سواران دشمن شنيدند و به سوي ميدان تاختند تا او را از دست امام(ع) برهانند. در اين شرايط سخت، جنگي بين امام و كوفيان درگرفت، در حالي كه قاسم بر زمين افتاده بود و سم اسبان، استخوان‌هاي او را نرم مي‌كرد و اين اتفاق، همان بلاي عظيم بود.
آنگاه كه غبار ميدان فرو نشست، امام(ع) را ديدند كه سينه بر سينه قاسم نهاده و او را به سوي خيمه‌ها باز مي‌گرداند، در حالي كه دو پاي قاسم ـ شايد از شدت شكستگي‌ها ـ بر زمين كشيده مي‌شد و امام(ع) مي‌فرمود: «اين قوم از رحمت خدا دور باشند و جدت پيامبر، دشمن آنان در روز قيامت باشد ».