شعر خط خون از علي موسوي گرمارودي/
آه اى مرگ تو معيار
شعر «خط خون» از يکي از شاعران معاصر است که در سوگ امام حسين(ع) سروده است.
به گزارش شهر، علي موسوي گرمارودي، شاعر معاصر، اين شعر را در سوگ امام حسين(ع) سروده است:
درختان را دوست دارم
که به احترام تو قيام کردهاند
و آب را
که مهر مادر توست،
خون تو شرف را سرخگون کرده است:
شفق، آينهدار نجابتت
که تو در آن
نماز صبح شهادت گزاردهاى
در فکر آن گودالم
که خون تو را مکيده است
هيچ گودالى را چنين رفيع نديده بودم
در حضيض هم مىتوان عزيز بود
از گودال بپرس
شمشيرى که بر گلوى تو آمد
هر چيز و همه چيز را در کائنات
به دو پاره کرد:
هر چه در سوى تو، حسينى شد
و ديگر سو يزيدى
اينک ماييم و سنگها
ماييم و آبها
درختان، کوهساران، جويباران، بيشهزاران
که برخى يزيدى
وگرنه حسينىاند. خونى که از گلوى تو تراويد
همه چيز و هر چيز را در کائنات به دوپاره کرد
در رنگ
اينک هر چيز: يا سرخ است
يا حسينى نيست
آه اى مرگ تو معيار
مرگت چنان زندگى را به سُخره گرفت
و آنرا بىقدر کرد
که مردنى چنان
غبطه بزرگ زندگانى شد
خونت
با خونبهايت، حقيقت
در يک طراز ايستاد
و عزمت ضامن دوام جهان شد. و خون تو امضاى راستى است
تو را بايد در راستى ديد
و در گياه
هنگامى که مىرويد
در آب
وقتى مىنوشاند
در سنگ
چون ايستادگى است. در شمشير
آن زمان که مىشکافد
و در شير
که مىخروشد
در شفق
که گلگون است
در فلق که خنده خون است
در خواستن
برخاستن
تو را بايد در شقايق ديد
در گل بوييد
تو را بايد از خورشيد خواست
در سحر جست
در خوشهها چيد. تو را تنها بايد در خدا ديد
هر کس، هرگاه، دست خويش
از گريبان حقيقت بيرون آورد
خون تو از سر انگشتانش تراواست
ابديت، آينهاى است:
پيش روى قامت رساى تو در عزم
آفتاب لايق نيست
و گرنه مىگفتم
جرقه نگاه تو است. …نام تو خواب را بر هم مىزند
آب را طوفان مىکند
کلامت قانون است
خرد در مصاف عزم تو جنون
تنها واژه تو خون است؛ خون
اى خداگون
مرگ در پنجه تو
زبونتر از مگسى است
که کودکان به شيطنت در مشت مىگيرند
و يزيد، بهانهاى
دستمال کثيفى
که خلط ستم را در آن تف کردى
و در زباله تاريخ افکندى
يزيد کلمه نبود
دروغ بود
زالويى درشت
که اکسيژن هوا را مىمکيد
مخنثى که تهمت مردى بود
بوزينهاى با گناهى درشت:
«سرقت نام انسان»
و سلام بر تو
که مظلومترينى
نه از آن جهت که عطشانت شهيد کردند
بل از اينرو که دشمنت اين است. مرگ سرخت
تنها نه نام يزيد را شکست
و کلمه ستم را بىسيرت کرد
که فوج کلام را نيز درهم مىشکند
هيچ کلامى بشرى نيست
که در مصاف تو نشکند
اى شير شکن
خون تو بر کلمه فزون است
خون تو بر بسترى از آنسوى کلام
فراسوى تاريخ
بيرون از راستاى زمان
مىگذرد
خون تو در متن خدا جارى است
يا ذبيح اللَّه
تو اسماعيل گزيده خدايى
و رؤياى به حقيقت پيوسته ابراهيم
کربلا ميقات توست
محرم ميعاد عشق
و تو نخستين کس
که ايام حج را
به چهل روز کشاندى
و اتممناها بعشر
آه
در حسرت فهم اين نکته خواهم سوخت
که حج نيمه تمام را
در استلام حجر وانهادى
و در کربلا
با بوسه بر خنجر، تمام کردى. مرگ تو
مبدا تاريخ عشق
آغاز رنگ سرخ
معيار زندگى است
خط با خون تو آغاز مىشود
از آن زمان که تو ايستادهاى
دين راه افتاد
و چون فرو افتادى
حق برخاست
تو شکستى
و راستى درست شد
و از روانه خون تو
بنيان ستم سست شد
در پاييز مرگ تو
بهارى جاودانه زاييد
گياه روييد
درخت باليد
و هيچ شاخه نيست
که شکوفهاى سرخ ندارد
و اگر ندارد
شاخه نيست
هيزمى است ناروا بر درخت مانده. تو راز مرگ را گشودى
کدام گره، با ناخن عزم تو وانشد
شرف، به دنبال تو
لابه کنان مىدود
تو، فراتر از حميّتى
نمازى، نيّتى
يگانهاى، وحدتى
آه، اى سبز سرخ
اى شريفتر از پاکى
نجيبتر از هر خاکى
اى شيرين سخت
اى سخت شيرين
تو دهان تاريخ را آب انداختهاى
اى بازوى حديد
شاهين ميزان
مفهوم کتاب، معناى قرآن…
بگذار بگريم
خون تو، در اشک ما تداوم يافت
و اشک ما صيقل گرفت
شمشير شد
و در چشمخانه ستم نشست
تو قرآن سرخى
«خونآيه»هاى دلاوريت را
بر پوست کشيده صحرا نوشتى
و نوشتارها
مزرعهاى شد
با خوشههاى سرخ
و جهان يک مزرعه شد
با خوشه، خوشه، خون
و هر ساقه
دستى و داسى و شمشيرى
و ريشه ستم را وجين کرد
و اينک
و هماره
مزرعه سرخ است. حر، شخص نيست
فصيلتى ست،
از توشهبار کاروان مهر جدا مانده
آنسوى رود پيوستن
و کلام و نگاه تو
پلى است
که آدمى را به خويش باز مىگرداند. و توشه را به کاروان. و اما دامنت:
جمجمههاى عاريه را
در حسرت پناه يافتن
مشتعل مىکند
از غبطه سر گلگون حر
که بر دامن توست. پايان سخن
پايان من است
تو انتها ندارى…
درختان را دوست دارم
که به احترام تو قيام کردهاند
و آب را
که مهر مادر توست،
خون تو شرف را سرخگون کرده است:
شفق، آينهدار نجابتت
که تو در آن
نماز صبح شهادت گزاردهاى
در فکر آن گودالم
که خون تو را مکيده است
هيچ گودالى را چنين رفيع نديده بودم
در حضيض هم مىتوان عزيز بود
از گودال بپرس
شمشيرى که بر گلوى تو آمد
هر چيز و همه چيز را در کائنات
به دو پاره کرد:
هر چه در سوى تو، حسينى شد
و ديگر سو يزيدى
اينک ماييم و سنگها
ماييم و آبها
درختان، کوهساران، جويباران، بيشهزاران
که برخى يزيدى
وگرنه حسينىاند. خونى که از گلوى تو تراويد
همه چيز و هر چيز را در کائنات به دوپاره کرد
در رنگ
اينک هر چيز: يا سرخ است
يا حسينى نيست
آه اى مرگ تو معيار
مرگت چنان زندگى را به سُخره گرفت
و آنرا بىقدر کرد
که مردنى چنان
غبطه بزرگ زندگانى شد
خونت
با خونبهايت، حقيقت
در يک طراز ايستاد
و عزمت ضامن دوام جهان شد. و خون تو امضاى راستى است
تو را بايد در راستى ديد
و در گياه
هنگامى که مىرويد
در آب
وقتى مىنوشاند
در سنگ
چون ايستادگى است. در شمشير
آن زمان که مىشکافد
و در شير
که مىخروشد
در شفق
که گلگون است
در فلق که خنده خون است
در خواستن
برخاستن
تو را بايد در شقايق ديد
در گل بوييد
تو را بايد از خورشيد خواست
در سحر جست
در خوشهها چيد. تو را تنها بايد در خدا ديد
هر کس، هرگاه، دست خويش
از گريبان حقيقت بيرون آورد
خون تو از سر انگشتانش تراواست
ابديت، آينهاى است:
پيش روى قامت رساى تو در عزم
آفتاب لايق نيست
و گرنه مىگفتم
جرقه نگاه تو است. …نام تو خواب را بر هم مىزند
آب را طوفان مىکند
کلامت قانون است
خرد در مصاف عزم تو جنون
تنها واژه تو خون است؛ خون
اى خداگون
مرگ در پنجه تو
زبونتر از مگسى است
که کودکان به شيطنت در مشت مىگيرند
و يزيد، بهانهاى
دستمال کثيفى
که خلط ستم را در آن تف کردى
و در زباله تاريخ افکندى
يزيد کلمه نبود
دروغ بود
زالويى درشت
که اکسيژن هوا را مىمکيد
مخنثى که تهمت مردى بود
بوزينهاى با گناهى درشت:
«سرقت نام انسان»
و سلام بر تو
که مظلومترينى
نه از آن جهت که عطشانت شهيد کردند
بل از اينرو که دشمنت اين است. مرگ سرخت
تنها نه نام يزيد را شکست
و کلمه ستم را بىسيرت کرد
که فوج کلام را نيز درهم مىشکند
هيچ کلامى بشرى نيست
که در مصاف تو نشکند
اى شير شکن
خون تو بر کلمه فزون است
خون تو بر بسترى از آنسوى کلام
فراسوى تاريخ
بيرون از راستاى زمان
مىگذرد
خون تو در متن خدا جارى است
يا ذبيح اللَّه
تو اسماعيل گزيده خدايى
و رؤياى به حقيقت پيوسته ابراهيم
کربلا ميقات توست
محرم ميعاد عشق
و تو نخستين کس
که ايام حج را
به چهل روز کشاندى
و اتممناها بعشر
آه
در حسرت فهم اين نکته خواهم سوخت
که حج نيمه تمام را
در استلام حجر وانهادى
و در کربلا
با بوسه بر خنجر، تمام کردى. مرگ تو
مبدا تاريخ عشق
آغاز رنگ سرخ
معيار زندگى است
خط با خون تو آغاز مىشود
از آن زمان که تو ايستادهاى
دين راه افتاد
و چون فرو افتادى
حق برخاست
تو شکستى
و راستى درست شد
و از روانه خون تو
بنيان ستم سست شد
در پاييز مرگ تو
بهارى جاودانه زاييد
گياه روييد
درخت باليد
و هيچ شاخه نيست
که شکوفهاى سرخ ندارد
و اگر ندارد
شاخه نيست
هيزمى است ناروا بر درخت مانده. تو راز مرگ را گشودى
کدام گره، با ناخن عزم تو وانشد
شرف، به دنبال تو
لابه کنان مىدود
تو، فراتر از حميّتى
نمازى، نيّتى
يگانهاى، وحدتى
آه، اى سبز سرخ
اى شريفتر از پاکى
نجيبتر از هر خاکى
اى شيرين سخت
اى سخت شيرين
تو دهان تاريخ را آب انداختهاى
اى بازوى حديد
شاهين ميزان
مفهوم کتاب، معناى قرآن…
بگذار بگريم
خون تو، در اشک ما تداوم يافت
و اشک ما صيقل گرفت
شمشير شد
و در چشمخانه ستم نشست
تو قرآن سرخى
«خونآيه»هاى دلاوريت را
بر پوست کشيده صحرا نوشتى
و نوشتارها
مزرعهاى شد
با خوشههاى سرخ
و جهان يک مزرعه شد
با خوشه، خوشه، خون
و هر ساقه
دستى و داسى و شمشيرى
و ريشه ستم را وجين کرد
و اينک
و هماره
مزرعه سرخ است. حر، شخص نيست
فصيلتى ست،
از توشهبار کاروان مهر جدا مانده
آنسوى رود پيوستن
و کلام و نگاه تو
پلى است
که آدمى را به خويش باز مىگرداند. و توشه را به کاروان. و اما دامنت:
جمجمههاى عاريه را
در حسرت پناه يافتن
مشتعل مىکند
از غبطه سر گلگون حر
که بر دامن توست. پايان سخن
پايان من است
تو انتها ندارى…
گزارش خطا
پسندها:
0
ارسال نظر