مشارکت اجتماعي نسخه اصلي درمان ايدز + عکس

به گزارش خبرنگار مديريت شهري شهر، «سفر به صفر» عنوان برنامه اي بود که 24 آذر در پارک ملت برگزار شد. هدف اين برنامه اين بود که ضمن ارائه آگاهي راجع به ايدز، پل ارتباطي باشد براي گفت و گوي ناقلان ويروس و عموم مردم تا در قالب برنامه سازمان بهداشت جهاني در سال 2016 عدد اين بيماري در حد صفر باشد. به همين مناسبت با فاطمه مسائلي مدير سلامت منطقه 3 گفت و گويي را ترتيب داديم که در نوشتار زير مشروح آن را مي خوانيد:

*چرا «سفر به صفر» ؟

«سفر به صفر» سياست گذاري 5 ساله سازمان بهداشت جهاني است براي حرکت عدد بيماران مبتلا به HIV به صفر. در جشنواره «سفر به صفر» که در 24 آذر با حضور افراد علاقه مند به آگاهي راجع به ايدز و نيز مبتلايان به اين بيماري برگزار شد، اين نام به اين دليل انتخاب شد. اين برنامه با همت يونيسف برگزار شد.

*آيا اين برنامه در ساير مناطق نيز اجرايي مي شود؟

اين طرح به اين دليل که پايلوت است، تنها در يک منطقه انجام مي شود.

*آيا از برگزاري اين برنامه در پارک ملت هدف خاصي داشتيد؟

به اين علت اين برنامه را در پارک ملت برگزار کرديم که يک پارک فرامنطقه اي است و وسعت مناسبي براي پذيرش مخاطبان داشت.

*شعار محوري که در اين جشنواره بر آن تاکيد داشتيد، چه بود؟

با وجود اينکه سياستگذاري سازمان «سفر به صفر» است؛ اما شعار امسال «مشاوره و آموزش شهروندي» است. با ايجاد غرفه و برگزاري برنامه هاي متنوع در طيف هاي مختلف سني در اين جشنواره تلاش کرديم افراد را جذب کنيم تا با برگزاري کارگاه هاي آموزشي، سطح آگاهي عمومي را در اين مورد افزايش دهيم.

تلاش ما بر اين بود که حساسيت عمومي را راجع به اين موضوع در بين مردم بخصوص نوجوانان و جواناني که در سني قرار دارند که ممکن است رفتارهاي پر خطر داشته باشند، افزايش دهيم.

*چه چيزي در اين جشنواره بيش از همه توجه شما را به عنوان برگزار کننده جلب کرده بود؟

نکته قابل توجه در اين جشنواره اين بود که افراد حاضر همه مشتاق به پرسيدن سوال بودند و همه افراد حتي تعدادي که خود ناقل اين بيماري بودند فعالانه مشارکت داشتند.

در واقع مشارکت افراد نقل ويروس HIV يکي از موثرين بخش هاي اين برنامه بود. اين افرد دغدغه داشتند حال که خودشان دچار اين بيماري هستند، شخص ديگري دچار نشود. زيرا ناخواسته دچار اين بيماري شده بودند و تلاش مي کردند به ديگران کمک کنند تا دچار نشوند.

*بخش عمده اي از راه حل ريشه کني اين بيماري اطلاع رساني در مورد مواردي است که در جامعه ما تابو است. با توجه به اين، چه آيتم هايي را در کارگاه هاي آموزشي ارائه داديد؟

در سال هاي گذشته آيتم اعتياد مدنظر بود اما خوشبختانه امسال اولويت بر سر مسائل جنسي بود.در صدد بوديم به گونه اي که حرمت ها نگه داشته شود خانواده را در جريان اين دست مسائل قرار دهيم تا راحت تر بتوانند به جوانان کمک کنند.

در اين جشنواره زوجي حضور داشتند که مرد ناقل ويروس HIV بود و زن سالم بود و بسيار آسوده در کنار يکديگر زندگي مي کردند. اين به علت آگاهي بود که از اين بيماري داشتند. بنابراين در حدي که فضا اجازه مي داد راجع به اين مورد آگاهي را مي داديم. خارج از اين اگر بحثي مطرح بود اين افراد را به مراکز مشاوره معتبر معرفي مي کرديم تا بدون ترس از وجاهت اجتماعي راجع به اين امر اطلاعات کسب کنند.

نکته قابل توجه پايين بودن آگاهي عمومي در مورد HIV بود. با پخش بروشورهايي به صورت کامل اما نه به حالت عريان و بي پرده اطلاعاتي را به افراد ارائه مي داديم. ضمن اين که به افراد اين آگاهي را داديم که اطلاعات غلط دريافت نکنند. مسئله تاسف برانگيز اطلاعات اشتباهي بود که جوانان و نوجوانان حاضر در اين جشنواره از دوستان خود دريافت کرده بودند.حتي برخي از آنها برخي از صحبت هايي را که مطرح مي شد براي اولين بار مي شنيدند.خانواده ها بايد به اين نکته توجه داشته باشند که ممکن است در حال حاضر يکي از فرزندان آنها ناقل اين بيماري باشد و آنها اطلاع نداشته باشند. هدف ما اين بود که خانواده ها و جوانان را راجع به اين امر حساس کنيم. حتي اگر در ميان جمعيت هزار نفري حاضر حتي يک نفر نيز آگاه مي شد همين ما را بس است.

*آيا در مورد شيوه برخورد با اين بيماري و افراد ناقل HIV آموزش هايي را در کارگاه هاي خود ارائه داديد؟

در اين برنامه در مورد برخوردهاي صحيحي که بايد با مبتلايان به HIV در ميان مردم وجود داشته باشد، آگاهي هايي داده شد. در واقع هشدار اصلي ما نحوه برخورد بود. افراد ناقل HIV که در اين برنامه حاضر بودند به اين يقين رسيده بودند که مي توانند و بايد زندگي کنند و بايد اين مسئله را به گوش همه برسانند.به همين دليل بود که بسيار راحت ارتباط برقرار مي کردند و اطلاعات خود را در اختيار سايرين قرار مي دادند.

*سخن آخر؟

يونيسف براي کاهش عدد مبتلايان به ايدز به صفر يک جهاد همگاني را در نظر گرفته است و تاکيد دارد که تا سال 2016 اين اتفاق بيفتد. بنابراين آموزش هاي قوي و فراگيري را در نظر گرفته است. در ايران وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکي متولي اين کار است اما حقيقتا اين بحث، بحثي نيست که وزارت بهداشت به تنهايي از پس آن بر بيايد. تا زماني که مشارکت اجتماعي افراد به صورت فعال نباشد اتفاق خوبي در مورد HIV در ايران و جهان نمي افتد.