يادداشت/
وزيري كه بايد تشويق مي‌شد نه بركنار!
شايد اگر وزير بهداشت هم مثل تعدادي ديگر از مقامات دولتي مقابل مشكلات لب فرو مي‌بست و اظهارنظري نمي‌كرد يا همه چيز را عالي و خوب و مشكلات را ناشي از كارشكني مخالفان و معاندان مي‌شمرد اكنون به عنوان گل سرسبد كابينه معرفي مي‌شد.
سيدجواد سيدپور
خبر بركناري دكتر مرضيه وحيددستجردي از سمت وزارت‌بهداشت به خاطر پيگيري مشكلات دارويي بيماران كشور در شرايطي منتشر شد كه همزمان يكي از دانش‌آموزان دختر شين‌آباد شهرستان پيرانشهركه چندي پيش در حريق كلاس درس گرفتار آمده بود و با مرگ دست و پنجه نرم مي‌كرد سرانجام صبح روز جمعه وداعي تلخ و زودهنگام با زندگي كرد و با مرگ مظلومانه‌اش نحوه مديريت دولتمردان را محك زد. اين در حالي است كه كمترين انتظار اين بود که رئيس محترم دولت به جاي برکناري اين وزير آن يکي ديگر را زنهار مي‌داد و از وزير مربوطه توضيح مي‌خواست و اقدامات او را درباره مصون‌سازي مدارس كشور در برابر حوادثي از قبيل آتش‌سوزي بررسي مي‌كرد و اگر قصوري وجود داشت -كه دارد- وزير مربوطه را توبيخ مي‌كرد. اما نه تنها اين اتفاق رخ نداد بلكه رئيس‌جمهور هنوز كه هنوز است آنچنان كه شايسته و بايسته بوده وارد عمل نشده است.
اما در سوي ديگر، بازي دو سر باخت عليه يكي ديگر از وزراي دولت كه به گواه همگان فارغ از دسته‌بندي‌هاي سياسي پيگير وظايف محوله خويش بود، به راه افتاد و نهايتا وزير قرباني وظيفه شناسي‌اش شد. اگرچه عده‌اي اصرار دارند بگويند دليل اصلي عزل وزير بهداشت، مخالفت دكتر دستجردي با بركناري رئيس دانشگاه علوم پزشكي تهران بوده ولي اگرچنين چيزي را بپذيريم آيا آن‌وقت مجبور نيستيم كه شأن دولت و دولتمندي را تقليل دهيم و فرو بكاهيم كه براي حل يك مشكل ساده، بحراني بزرگ‌تر مي‌آفريند و مسائل بسيار جزئي، شخصي و غيرملي را اصل و مشكلات اصلي را فرع مي‌سازد؟
شايد اگر دكتر دستجردي هم مثل تعدادي ديگر از مقامات دولتي مقابل مشكلات لب فرو مي‌بست و اظهارنظري نمي‌كرد يا همه چيز را عالي و خوب و مشكلات را ناشي از كارشكني مخالفان و معاندان مي‌شمرد اكنون نه تنها روزنامه دولت تيتر يك خود را عليه او تنظيم نمي‌كرد بلكه هر روز شيرين‌تر از روزهاي قبل به عنوان گل سرسبد كابينه معرفي مي‌شد.
اما آيا واقعا كار ويژه دولت و مقاماتش اين است كه گوش و چشم بر مشكلات ببندند و عملا تا آن حد از وظايف محوله چشمپوشي كنند كه موضوعي مثل تخصيص ارز دارو به زين اسب و غذاي سگ رخ دهد تا مشكلي ساده كه به راحتي قابل پيشگيري است به بحران تبديل شود؟ پس دراين ميان وجدان كاري چه جايگاهي دارد؟ و آيا اگر بيماري بر اثر قصور يا بي‌خيالي مسئول مربوطه با درد و رنج زندگي كند و حتي خطر مرگ او را تهديد نمايد، مسئول مقصر و بي‌خيال مي‌تواند شب هنگام راحت سربه بالين بنهد و خود را غيرمسئول بداند؟ آيا بايد آنقدر سكوت پيشه كنيم كه مشكل به بحران تبديل شود و آثار منفي خود را بر جاي بگذارد؟ مگر نه اين است كه كار ويژه دولت بررسي نيازها و مشكلات مردم و تلاش براي رفع اين مشكلات است؟
مگر غير از اين است كه وزير بهداشت هم به‌رغم خطراتي كه مي‌دانست او را تهديد مي‌كند، دائما درباره كمبود دارو هشدار مي‌داد و با سند و مدرك ثابت كرد كه دليل اصلي مشكل دارو نه كمبود يا نبود ارز كه تخصيص ارز به كالاهايي چون غذاي سگ، زين اسب و خودرو لوكس است؟ آيا كارويژه دولت اين است كه دغدغه‌هاي فوق رفاهي افراد پولدار را كه عمدتا از قبل رانت به نان ونوايي رسيده‌اند، در نظر بگيرد و براي تامين وسايل رفاهي آنان، آن هم در شرايط تحريم، هيچ فروگذاري نكند و در همان حال هم وزيري كه طبق وظيفه‌اش مي‌بايستي مانع از تبديل مشكل دارو به بحران دارو شود، از كار بركنار كند؟ آيا با بركناري وزير بهداشت مشكل دارو حل شد و از امروز ديگر مسئله‌اي به نام كمبود دارو نخواهيم داشت؟
اينها سوالاتي است كه نشان مي‌دهد متاسفانه دولت از مسير وظايف محوله‌اش منحرف شده است و هر چقدر اين انحراف ادامه داشته باشد، بر مشكلات موجود افزوده خواهد شد. جا دارد كه مجلس به عنوان نهاد ناظر بر دولت به تغييراتي كه رخ داده رسيدگي جدي كند و هر جا كه احساس مي‌كند اشكالي وجود دارد براي رفع اشكال اقدامات لازم را به عمل بياورد.
راستي آقاي رئيس‌جمهور دومين دختر شين‌آبادي هم فوت شد شما هنوز نمي‌خواهيد پيام تسليتي براي بازماندگان صادر كنيد؟ باور كنيد اينها كمتر از آمريكايي‌ها نيستند كه برايشان پيام داديد!
منبع : تهران امروز