کلانشهرهاي ايران پا جاي پاي تهران مي گذارند/ درد تهران بي الگويي است

اين کارشناس ارشد معماري افزود: برخي توسعه تهران را لجام گسيخته تفسير مي کنند. بايد ديد اين لجام گسيختگي به چه معنا است. پيشرفت فيزيکي سريع الزاما به معني لجام گسيختگي نيست؛ اما چون از ابتدا الگويي براي توسعه تهران نداشته ايم و آرمان ها را تعريف نکرده ايم، اين چنين به نظر مي آيد که لجام گسيخته است.

وي عنوان کرد: شايد تنوع بيش از حد که در تصور نيز نمي گنجد، منجر به آشفتگي بصري شده که اين آشفتگي، آشفتگي باطني و ظاهري را ايجاد کرده است. اين در حاليست که کلان شهرهايي به مراتب بزرگتر از تهران داريم؛ اما چون بر اساس برنامه، هدف مشخص، توسعه گام به گام و مديريت شده حرکت کرده اند، منظر آشفته اي که تهران دارد را ندارند.

بهروز فر تاکيد کرد: مشکل و درد اصلي تهران نه وسعت، نه جمعيت و نه ميزان رشد فيزيکي آن است؛ بلکه بي الگويي توسعه آن است.

 با مديريت هاي کوتاه مدت راه به جايي نمي بريم

اين کارشناس ارشد معماري با انتقاد از مديريت هاي کوتاه مدت در اداره کلان شهرها خاطر نشان ساخت: مديريت هاي کوتاه مدت در هيچ جاي دنيا به نتيجه نرسيده است. اين مشکل در تهران نه تنها در منظر شهري بلکه در بحث آلودگي هوا نيز وجود دارد. ديد بلند مدت و جامع در حل مشکل وجود نداشته است. به همين دليل سال ها بعد از اينکه کشورهاي ديگري هم زمان با تهران نيت کرده اند که مشکل آلودگي را حل کنند، تهران روزهاي تعطيل پياپي را به علت آلودگي هوا دارد.

وي افزود: بسياري از کلان شهرهاي ايران نيز که رشد يک باره اي داشته اند، متاسفانه پا جاي پاي تهران گذاشته اند و همان مسيري را که تهران 20 تا 25 سال پيش شروع کرده بود را آن هم در بازه زماني کوتاه مدت، آغاز کرده اند.