با صداي شاهد طباطبايي/
آلبوم «سايه تنهايي» از سوي آواي باربد منتشر شد/ تجربه يک صداي تازه براي مخاطبان موسيقي
آلبوم سايه تنهايي با صداي شاهد طباطبايي و آهنگسازي مهدي سالاري‌نسب، با يادي از دكتر حسين عمومي، استاد آواز ايراني، از سوي موسسه آواي باربد منتشر شد.
به گزارش خبرنگار شهر، آهنگسازي آلبوم «سايه تنهايي» را مهدي سالاري‌نسب و تنظيم آن را كاوه سروريان برعهده داشته است. اردشير كامكار، كاوه سروريان، ارسلان كامكار، پدرام فريوسفي، ميثم مروستي، پانيذ فريوسفي، كريم قرباني، عليرضا خورشيدفر، فرشيد حفظي‌فرد، مسعود غريب‌نواز، عليرضا شيباني، حسين پورمعين، پريچهر خواجه، كوروش دانايي و سورنا صفايي نيز گروه نوازندگان اين آلبوم را تشکيل مي‌دهند.
شاهد طباطبايي در «سايه تنهايي»، آثاري از حسين منزوي، سهراب سپهري، فريدون مشيري، شهريار و سعدي را در دستگاه‌هاي دشتي، راست‌پنج‌گاه و همايون، ابوعطا، چهارگاه و بيات اصفهان خوانده است.
مخاطب با شنيدن اين اثر، براي نخستين بار صداي خواننده آن را تجربه خواهد كرد و به نظر مي‌رسد آن‌گونه كه سيدعليرضا ميرعلي‌نقي، منتقد برجسته حوزه موسيقي، صداي طباطبايي را توصيف كرده است، اين اولين تجربه، براي مخاطب خوشايند خواهد بود و گويي در آينده نزديك مي‌توان از صداي آوازخواني مستعد و خوش‌قريحه در عرصه آوازخواني سنتي ايران استفاده كرد.
ميرعلي‌نقي در اين‌باره مي‌گويد: «آوازهايي كه در اين آلبوم مي‌شنويد، گواه توجه دقيق خواننده‌ي آن‌ها به ميراث شعر كلاسيك فارسي است. آوازهاي اين مجموعه، اصلا بر اساس نگاه شعرمحور، شكل گرفته است، به‌ويژه از شعرايي كه آثار آن‌ها كمتر از حافظ، سعدي و مولانا شنيده شده است. انتخاب شعر خوب و مناسب و جامع‌الشرايط براي آوازخواني از دشوارترين كارهاست كه تنها خوانندگاني به خصوص بعد از سال‌ها تجربه و آزمودن به ياري استعداد قوي مي‌توانند در آن ورزيده شوند. در اين آوازهاي كلام‌محور خواننده با ادراك صحيح، از قدرت و موقعيت صداي خود از زيرخواندن‌هاي بي‌جا و بيهوده بلند كردن‌هاي صدا و قدرت‌نمايي‌هاي بي‌ربط كه متاسفانه مدتي‌ست من‌باب تظاهر در آواز امروز شنيده مي‌شود اجتناب كرده، به ايجاد حس، آرامش، تعادل و بيان سليس كلمات در مناسب‌ترين منطقه صداي خود پرداخته است.»
شاهد طباطبايي، درباره تجربياتش در آواز ايراني در پشت جلد اين آلبوم نوشته است: «بزرگ‌ترين فرصتم در آواز، آشنايي با استاد بزرگ روان‌شاد دكتر حسين عمومي بود كه محضر درسش آميزه‌اي بود فراتر از آواز و موسيقي، يعني مشق فرهنگ. به همراه آن چندگاهي نيز در خدمت استاد منوچهر غيوري نوازنده چيره‌دست ني درس آواز گرفته، بهره‌ها بردم. با اين حال مشق فرهنگ راهم را به دانشگاه و رشته فلسفه كشاند، اما هرچه دانشگاهي‌تر شدم كمتر هنري ماندم. نزديك به يك دهه به درازا كشيد تا توانستم زير بار سنگين اين دو جذبه‌ي به ظاهر ناهمگون به توازن رسيده، راهم را بيابم.»