سيدحسن‌خميني: نامزدي من درانتخابات آتي رياست جمهوري منتفي است
حجت الاسلام و المسلمين سيدحسن خميني تصريح کرد: نامزدي من درانتخابات آتي رياست جمهوري کاملا منتفي است.
به گزارش شهر، توليت آستان امام خميني(ره) در پاسخ به پرسشي در مورد نامزدي وي در انتخابات رياست جمهوري يازدهم گفت: اين شايعات هميشه مطرح بوده و ما هم نمي‌توانيم مداوماً تکذيبيه صادر کنيم، اما چون اخيراً مطرح شده مي‌گويم که نامزدي من درانتخابات آتي رياست جمهوري کاملا منتفي است.
وي در اين ديدار به تبيين هويت امام خميني(ره) در دوره فعلي پرداخت و گفت: اکنون اگرچه مطالب و نقدهاي زيادي درباره ابعاد شخصيتي علمي و اجرايي امام مطرح است، اما فضايي که در بخش هايي از جامعه، به خصوص خارج از کشور عليه امام ايجاد مي‌شود، مبتني بر نقدهاي تاريخي يا فلسفي آرا و عملکرد امام نيست، بلکه بيشتر برمبناي لجاجت و از سر مخالفت با وضعيت موجود به مخالفت با امام مي پردازند.
سيد حسن خميني افزود: البته جرياني در داخل و همچنين جرياني در خارج اصرار دارد وضعيت موجود را با ايده و آرمان‌ها و عملکرد امام يکي معرفي کند و هيچ‌گونه تفکيکي را نپذيرد، و برخي هم معتقدند در مقابل اين جريان بايد تصوير مستقلي از آرا و عملکرد امام ارائه کرد تا افکارعمومي بتواند قضاوت صحيح‌تري در مورد امام خميني داشته باشد، اما به نظر مي‌رسد باز هم بخش عمده جامعه، نه براساس آنچه که امام بود، بلکه براساس کارآمدي امروز نظام در تامين نيازها و دادن احساس آرامش به مردم در مورد ايشان قضاوت مي‌کنند و بهترين راه براي دفاع از امام، کارآمد کردن نظام است.
در ادامه گزيده اي از سخنان حجت الاسلام و المسلمين سيدحسن خميني، يادگار امام راحل در ديدار اعضاي بازتاب به نقل از سايت جماران مي آيد:
بهترين و موثرترين دفاع از امام خميني(ره) کارآمد کردن نظام جمهوري اسلامي است، چرا که اين نظام هم از نظر تئوريک و هم از نظر اجرايي حاصل فعاليت‌هاي امام خميني بوده است.
شخصيت امام خميني0ره)، به دو بخش نظريه‌پردازي و اجرايي قابل تقسيم شدن است. در بعد نظريه‌پردازي، امام به مثابه يک ايدئولوگ محسوب مي‌شود که يک فلسفه سياسي خاص را درچارچوب ولايت فقيه ابداع کرد و اين بخش نظريه‌پردازي مربوط به بعد فقهي امام است؛ همان بعدي که همواره در حوزه‌هاي علميه مورد بحث و بررسي بوده است و بحث پيرامون آن نه تنها موجب ابطال آن نمي‌شود، بلکه آن را منسجم‌تر خواهد کرد.
بعد دوم شخصيتي امام خميني(ره) تجربه تاريخي و اجرايي ايشان است. امام در بعد اجرايي با رهبري مبارزات مردمي ايران، انقلاب اسلامي را به پيروزي رساند و نظام جمهوري اسلامي را تاسيس و تثبيت نمود.
حيثيت تاريخي امام؛ مجموعه‌اي از قضاياي شخصيه و خارجيه است، در حالي‌که امام به عنوان فيلسوف سياسي؛ از گزاره‌ها و قضاياي حقيقيه تشکيل يافته است و اهل فن مي‌دانند که نمي‌توان به وسيله قضاياي شخصيه و خارجيه به تحليل يک نظام فلسفي پرداخت. خلط ميان اين دو بخش شخصيت امام خميني را براي نقد ايشان يک مغالطه است. استفاده از تجربه اجرايي براي زير سوال بردن مباني فکري انديشه امام و بالعکس، نوعي مغالطه است و بايد اين دو بخش شخصيتي ازهم تفکيک و جداگانه مورد بررسي قرار گيرد.
ضامن اصلي ماندگاري يک انديشه در جوامع بشري کارآمد بودن آن در پاسخ به نيازهاي انسان است. موضوعي که بيشتر از انسجام فلسفي و اعتبار علمي يک مفهوم در رواج و پايداري آن در جوامع بشري موثر است، کارآمد بودن آن انديشه و تفکر يا فرهنگ در پاسخ دادن به نيازهاي انساني است.
اين که مشاهده مي‌کنيم در قرن بيستم با وجود تلاش‌هاي شديد مکاتب مادي، به خصوص مارکسيسم عليه اديان توحيدي و توليد و نگارش هزاران مقاله و کتاب عليه وجود خدا و حقيقت دين، دين در بسياري از جوامع انساني زنده ماند، به دليل نقش دين در تامين نياز انسان به معنويت بود و همين موجب شد تا مردم دين را رها نکنند و اکثريت مردم نه با مطالعه کتابهاي فلسفي و براهين به دين گرويدند و نه با انتشار کتابهاي فلسفي ضدديني دين را رها مي کنند.
در جريان پيروزي انقلاب اسلامي نيز عليرغم اينکه بسياري از افراد و گروه ها در فضاي اجتماعي فعاليت مي کردند، مردم احساس کردند مطالبات و نيازهاي واقعي آنان همان مطالبي است که امام شجاعانه بر روي آنها انگشت گذاشته است، مسايلي نظير استبداد، استقلال و عدالت اجتماعي، بنابراين نمي توان گفت عموم مردم با نظريات علمي امام آشنا بودند، بلکه اهدافي را که امام مطرح مي کردند، به عنوان نيازهاي واقعي خود تلقي مي کردند و در واقع امام خميني را به عنوان يک رهبر و مصلح اجتماعي کارآمد پذيرفتند.
واقعيت آن است که درباره وقايع تاريخي بدون در نظر گرفتن شرايط آنها نمي‌توان قضاوت کرد و نمي‌توان با توجه به شرايط امروز و يا پيوند زدن حادثه‌اي در امروز با واقعه‌اي در ديروز، اقدام به نتيجه‌گيري در مورد آنها نمود و بنابراين براي قضاوت در مورد گذشته، بايد به صورت علمي و تاريخي بحث کرد، اما اکثر قضاوتهايي که اکنون در مورد شرايط دوران امام مي‌شود، بيش از آن‌که مبتني بر واقعيات تاريخي و در نظر گرفتن شرايط حادثه يا تصميم امام باشد، مبتني بر تاثير پذيرفتن از وضعيت موجود در قضاوت کردن در مورد عملکرد گذشته است که اين يک مغالطه در تحليل است.