گزارش شهر از روز تلخ مجلس/
وقتي يک استيضاح تبديل به تراژدي مي‌شود
استيضاح روز گذشته وزير کار با سخنان رييس جمهور از روند عادي خارج و با آلوده شدن به حاشيه‌ها تبديل به يک روز تلخ براي خانه مردم شد.
به گزارش گروه اجتماعي شهر، در تاريخ جمهوري اسلامي ايران استيضاح وزير، موضوع پيچيده‌اي نيست. روال و قانون خود را دارد. نمايندگان که وظيفه نظارتي بر هيات دولت دارند از وزيران مي‌پرسند و اگر قانع نشوند حق دارند تا با راي‌گيري وزير را برکنار کنند.
اما روز گذشته جلسه استيضاح وزير کار دولت دهم، متفاوت با همه‌ي استيضاح‌هاي گذشته بود. اين تفاوت در سخنان رييس جمهوري که به بهانه دفاع از وزير خود به مجلس رفته بود ريشه داشت. احمدي‌نژاد پس از صحبت‌هاي تکراري به استراتژي شخصي خود روي آورد و «بگم‌بگم‌هاي» خود را آغاز کرد.
رييس جمهور اين بار نه تنها در سخن بلکه با نمايش فيلم سعي بر اثبات ادعاي خود داشت. هرچند شيوه بگم‌بگم‌ها متفاوت بود اما محتواي آن هماني بود که در طول هشت سال گذشته گاها بيان مي‌شد. حرف از دزدي و فساد اقتصادي و حمله به شخصيت‌هاي حکومتي و حاکميتي؛ رييس جمهور اين حرف‌ها را بار ديگر به ميان کشيد تا بلکه با بلند شدن گرد و خاک در فضاي سياسي کشور بتواند بخشي از نگاه‌ها را از عدم کارايي مديريتي دولت روانه حاشيه کند. سنجش اينکه احمدي‌نژاد تا چه اندازه در اين موضوع موفق بوده است بسيار دشوار است.
در ادامه جنجال به راه افتاده توسط رييس قوه مجريه در مجلس، رييس قوه مقننه که انگشت اتهام‌هاي رييس جمهور را به سمت خود ديده بود نقد کوبنده‌اي از سخنان احمدي‌نژاد را ايراد کرد.
علي لاريجاني بسياري از ناگفته‌ها و درد دل‌هاي چند سال گذشته را بيان کرد. اگر احمدي‌نژاد از فاضل لاريجاني گفته بود، رييس مجلس از درد دل‌هاي داود احمدي‌نژاد گفت. رييس مجلس از فساد برخي از مديران رده بالاي احمدي‌نژاد ياد کرد و مقاومت‌هاي دولت در رسيدگي به پرونده‌هاي آن‌ها را براي رييس جمهور مرور کرد.
هرچند نتيجه رسمي پايان جلسه استيضاح علني مجلس، حکم بر برکناري وزير کار بود؛ اما گرد و خاک به پا شده در خانه قانون‌گذاري مردم ايران نتايج ديگري نيز به همراه داشته است که بيشتر شبيه به يک تراژدي است.
اگر آغازگر و باني اين تراژدي رييس جمهور است؛ از سوي ديگر مجلسيان نيز بستر فراهم آمدن اين تراژدي را براي رييس جمهور فراهم آوردند.
واقعيت اين است که در روزهاي باقيمانده از انتخابات پيش رو که رهبري بر آرامش تاکيد دارند و همه را از تنش‌هاي انتخاباتي بر حذر داشتند، مي‌توان نتيجه گرفت که دود اين شکل آشوب‌ها به چشم همه مسئولان مي‌رود و مردم بازنده اصلي هستند.
بايد گفت که نمي‌توان و نبايد از آسيب ديدن رييس هر کدام از قواي سه گانه کشور خوشحال شد. اين خوشحالي شباهت به تماشاي بازي فوتبال دارد و شبيه کردن مجلس به استاديوم فوتبال و به دور از شان و منزلت مجلس است.
از اين تراژدي بايد درس گرفت زيرا در روزهاي باقيمانده به طور قطع باز هم از اين دست فضاها و دعواها و بداخلاقي‌ها را تجربه خواهيم کرد و به طور يقين مسئولان و دلسوزان بايد بيش از پيش هوشيار باشند تا وارد بازي باخت باخت نشوند.