فاضلي:مشكل اكثر فيلم‌هاي پليسي،ايجاد فضا براي تحليل موقعيت است
علي ژکان نويسنده و کارگردان اين فيلم درباره شرايط اکران عمومي «چهره به چهره» گفت: با توجه به مشکلاتي که در زمان پخش، توزيع آثار و سالن‌هاي سينمايي وجود دارد، معضل نمايش فيلم‌ها به بحث تاريخي تبديل شده است. البته شرايطي که به تازگي وزارت ارشاد و شوراي صنفي نمايش براي اين گونه فيلم‌ها به وجود آورده‌اند راضي کننده است.
به گزارش خبرنگار شهر،شامگاه سه‌شنبه نشست نقد و بررسي فيلم سينمايي "چهره به چهره " با حضور "علي ژكان " (كارگردان) و «غلامعباس فاضلي»(مجري و منتقد) در فرهنگسراي انقلاب برگزار شد.
بنابراين گزارش، «فاضلي» از "ژكان " در مورد چگونگي شكل‌گيري فيلمنامه «چهره به چهره» سئوال كرد كه وي در پاسخ اظهار داشت: من اصولاً علاقه‌اي به ساخت فيلم‌هاي پليسي ندارم و منظورم از ساخت اين فيلم پيام‌هاي اخلاقي به مخاطبان بود.
كارگردان "ماديان " در ادامه افزود: ژانر پليسي در كشور ما براي تعليق و هيجان خيلي پركشش است و در اين شرايط ساخت فيلم با پس زمينه ژانر پليسي خيلي راحت‌تر است، چرا كه اين ژانر ذات خود را از سال‌ها قبل حفظ كرده است.
در ادامه "فاضلي " از "ژكان " در مورد جا نيفتادن ژانر پليسي در كشور پرسيد كه وي در پاسخ، گفت: ما اخيراً پليس وطني به معني مدرن نداريم و بايد تلاش كنيم با توليد كارگاه‌هاي ايراني، پليس وطني توليد كنيم. من دوست داشتم در اين فيلم پليس را ايرانيزه كنم تا اين فضاسازي در زندگي ما جريان داشته باشد و همه پليس را لمس كنيم و از آن واهمه نداشته باشيم.
در ادامه يكي از حضار از "ژكان " در مورد اينكه چرا اين فيلم روانشناختي نيست، سئوال كرد كه وي در پاسخ، اظهار داشت: اتفاقاً تمام دغدغه من اين است كه به جنبه‌هاي روانشناسي پليس بپردازم و كشف لايه‌هاي پنهان شخصيت‌ها تا بعد اجتماعي و سياسي برسم. به طور مثال: در فلاش بك‌هاي متعدد آرزوهاي "مهران شاهرخي " (علي عمراني) را مي‌بينيم كه چقدر انسان عاطفي است، اما به پول و ثروت نامشروع گرايش دارد.
"فاضلي " از "ژكان " در مورد عدم انسجام روابط پرسيد كه وي در پاسخ گفت: اگر قرار بود به همه شخصيت‌ها پرداخته مي‌شد، فيلم تبديل به فرم مي‌شد و ديگر روايت چند خطي نبود. فيلم ساختار چند زمانه دارد و مجال پرداخت زياد روي شخصيت‌ها نداشتم. به طور مثال: "شيوا خنياگر " نقش فرعي دارد و تا آنجا كه لازم بود به مخاطبان معرفي شد.
كارگردان "سايه به سايه " در ادامه افزود: ما براي ساخت فيلم اندازه مشخصي نداريم و فيلم‌هاي بالاي 100 دقيقه دچار مشكلات فراوان مي‌شوند و در بعضي شهرستان‌ها اصلاً اكران نمي‌شوند. فيلم من 103 دقيقه است و تا آنجا كه امكان داشت شخصيت‌ها را پرورش دادم. به طور مثال: در مورد "مهران شاهرخي " اينكه او مدرك جعلي دارد و يا قاچاق اسلحه انجام مي‌دهد و يا پليس‌هاي كنار "جمشيد هاشم‌پور "، هم خاكستري نيستند و به نوعي در روند تكميل داستان كمك مي‌كنند. "مهران " دچار بيماري پارانوئيد و نسبت به افراد كناري خود بدبين است و به نوعي همه را پس مي‌زند و در فلاش‌بك‌ها اينها در مقاطع زماني مختلف ديده مي‌شود.
كارگردان "عيسي مي‌آيد " در ادامه افزود: من بودجه اين فيلم را با مشاركت سيما فيلم ساختم و هزينه يك تله فيلم بود، اگر بودجه بيشتري در اختيار داشتم از سوپراستارهاي پولساز استفاده مي‌كردم.
وي در ادامه افزود: امروزه مي‌بينم كه سالن‌ها خلوت‌تر شده و فقط افراد خاصي به سينما مي‌روند و دوست ندارم سهمي در خلوت‌تر شدن سينماها داشته باشم.
در ادامه، يكي از حضار از "ژكان " در مورد سكانس فينال پرسيد كه وي در پاسخ اظهار داشت: من با استفاده از پايان باز سعي كردم مخاطبان چند برداشت از فيلم داشته باشند و در سكانس فينال با استفاده از دود ترن فضا را آلوده و گنگ كردم تا بشود برداشت‌هاي مختلفي انجام داد.
در ادامه "فاضلي " گفت: در اين فيلم پليس خيلي باهوش نيست و به نظرم من اين مسأله برگ برنده اين فيلم است كه اصولاً در ژانر پليسي، پليس خيلي باهوش نيست و شخصيت‌هاي ديگر از هوش و ذكاوت بالايي برخوردارند. مثل: "خانم مارپل "، "پوارو " و ... در اين فيلم پليس ديگر كليشه‌اي نيست و مثل "جميز باند " هم اكت‌هاي شديد ندارد و اين قاتل است كه يك گام از پليس جلوتر است و قضيه باريك بيني و تحليل صحيح به پيشبرد قصه كمك كرده است.
بنابراين گزارش، يكي از حضار از "ژكان " در مورد استفاده از كلوز آپ در سكانس‌هاي اوليه سئوال كرد كه وي در پاسخ گفت: استفاده از كلوز آپ براي تاكيد و نشانه است و در سكانس آرايشگاه اين تاكيدها و نشانه‌ها است كه پليس قاتل را كشف مي‌كند.
"فاضلي " در پايان در مورد "چهره به چهره " گفت: در اين فيلم، "مصطفي طاري " و "كاوه كاويان " خيلي عالي بازي كردند و در كارنامه بازيگري‌شان جزو بهترين كارهايشان محسوب مي‌شود. در بحث تدوين، نيمه اول فيلم تدوين خوبي دارد، اما در نيمه دوم عادي مي‌شود. مشكل اكثر فيلم‌هاي پليسي، ايجاد فضا براي تحليل موقعيت است كه در اين فيلم، اين موقيت بيشتر در ماشين صورت مي‌گيرد. اگر چند پلان بيروني هم داشت، خيلي بهتر بود و نكته بعدي، استفاده از فلاش بك است كه در اين فيلم خيلي خوب جواب داد و بعد از «عيسي مي‌آيد» كه كار ضعيفي بود، «چهره به چهره» در كارنامه «ژكان» يك گام رو به جلو است.
به گزارش فارس، اين مراسم ساعت 22 با اهداي لوح تنديس به «ژكان» به اتمام رسيد.
