فيلمي با اغراق در برخي فرازها

به گزارش خبرنگار فرهنگي شهر، يکي از فيلم هايي که نظر اهالي هنر و رسانه را در اين دوره جشنواره فيلم فجر به خود جلب کرد؛ «دهليز» ساخته بهروز شعيبي است. اين ساخته جزو فيلم اولي هاست و استقبال از آن در برج ميلاد بسيار بالا بود و کيفيت خوب آن به عنوان فيلم اولي باعث شگفتي مخاطبان شده بود.

«دهليز» زندگي خانواده هايي را روايت مي کند که موضوع قتل و قصاص آنها را به هم گره مي زند و زن قاتل تلاش مي کند تا رضايت خانواده مقتول را بگيرد تا همسر خود را از دار قصاص رها کند. موضوع جديد نيست؛ اما نوع و روال پرداخت اين سوژه به کارگرداني شعيبي متفاوت از آب در آمده و با انتخاب خوب بازيگران، به کيفيت کار خود افزوده است.

اين کارگردان از روايت خطي بهره گرفته است. او به نوع قصاص و مسايل مرتبط با آن نپرداخته و مسايل درون خانوادگي را بيشتر مد نظر قرار داده است. او بيشتر مي خواسته موضوع انساني بخشش به جاي قصاص را مورد توجه قرار دهد. کارگردان توصيه انساني بسيار مناسبي را در جامعه مطرح کرده است؛ آن هم به شيوه خود.

چاشني اغراق در دهليز

کشمکش هاي اصلي بين اين دو خانواده شکل مي گيرد و زندگي و عواطف افراد را درگير ماجرا مي کند. در اين فيلم کودک خانواده هم به نوعي درگير ماجرا مي شود. در «دهليز»، پدر کودک زماني که نوزاد بوده به زندان مي رود تا اينکه بزرگ مي شود و مادرش او را با پدرش روبرو مي کند؛ آن هم در ملاقات هاي زندان. نکته اي که در اين بخش قصه وجود دارد، اين است که حرف هاي کودک اغراق آميز به نظر مي رسد و انگار اين حرف ها به او ديکته شده است.در مجموع، کودک به قدري سخنان جدي و عقلاني دارد که در برخي نقاط فيلم، مخاطب پذير نيست.

کودک در ابتدا که پدرش را ملاقات مي کند، حتما مادر براي ديدن پدر او را آماده کرده و طبيعتا بايد رفتار مناسبي با پدر خود داشته باشد؛ اين درحالي ست که اميرعلي نسبت به پدر خود حالت تهاجمي دارد. انگار که اين کودک با آگاهي يک آدم بزرگسال، پدر را گناهکار مي داند، از دليل زنداني شدن و جايگاهش مطلع است و با اين رفتار مي خواهد او را به نوعي تنبيه کند.

در قسمت هايي از فيلم به نظر مي رسد ارتباط هاي نزديک زنداني و عوامل زندان وجود دارد و اين کارها در واقعيت وجود ندارد. سرويس هاي بيش از اندازه اي به اين زنداني داده مي شود يا اينقدر در زندان آزادي براي اين پدر وجود دارد که با کودک خود در مکاني از زندان به بازي مي پردازد که بيشتر شبيه روياپردازي است.

نکات ريز فيلنامه اي و لزوم توجه بيشتر به تدوين

در نقاطي از فيلم ايرادات فيلمنامه اي وجود دارد؛ از جمله اينکه زندانبان به زنداني مي گويد که پسرت تو را شناخت؟ در صورتيکه زمان جدايي پدر از کودک، فرزند او فقط دو سالش بوده است. طبيعتا نبايد الان که هفت سالش است، پدر را بشناسد. بنابراين استفاده از واژه «شناختن» در اين متن کاملا غلط است.

در اين فيلم به مقوله آموزشي از جمله عذرخواهي در مواقع اشتباه کردن توجه شده و اين از نقاط خوب فيلم است. به طور کلي اين فيلم از آثار خوب اين جشنواره بود که نويد کارگرداني با آينده را داد.