بازيگري که براي چند فيلم مدام چاق و لاغر مي شود/بازي در «جيب بر خيابان جنوبي» يک کابوس بود

به گزارش شهر، نشست فيلم سينمايي «جيب بر خيابان جنوبي» به کارگرداني سياوش اسعدي امروز جمعه 20 بهمن ماه با دقايقي تاخير در سالن سعدي برج ميلاد برگزار شد.

در اين نشست خبري علاوه بر کارگردان، علي سرتيپي و حسن دلخواه تهيه کنندگان فيلم، مصطفي زماني، نورا هاشمي بازيگران، پيمان يزدانيان آهنگساز فيلم و عليرضا برازنده فيلمبرداري حضور داشتند.

اين نشست به دليل طولاني بودن فيلم و مراسم رونمايي از کتاب جشنواره فيلم فجر که در همين سالن برگزار مي شد با تاخير آغاز شد.

در ابتداي نشست اسعدي کارگردان با اشاره به اينکه امروز حال خوبي ندارد و مسايلي باعث شده که ناراحت باشد گفت: يکي از مسايلي که من را خجالت زده کرده اين است که اهالي رسانه مجبورند اين روزها سرپا و يا اينکه با نشستن روي پله هاي سالن به تماشاي فيلم بنشينند که در مورد فيلم من هم اين اتفاق افتاد در حاي که افرادي که هيچ سنخيتي با رسانه و مطبوعات ندارند روي صندلي هاي سالن سينما مي نشينند.

وي ادامه داد: نکته دوم اين است که من براي اولين بار انگار فيلم ديگري را در سالن مي ديدم نه فيلم خودم را. چون اين فيلم، فيلم «هاي کنتراست» است اما چيزي که در سالن ديديم بسيار روشن تر از فيلمي بود که ما ساخته بوديم. اين فيلم به لحاظ تصوير و رنگ بسيار بد روي پرده رفته بود و من از اين بابت از همه عذرخواهي مي کنم.

وي درباره پرداختن به اين فيلمنامه گفت: بعد از فيلم «حوالي اتوبان» سه فيلمنامه من تصويب نشد و من چون تحمل نه شنيدن ندارم به دنبال يک فيلمنامه اقتباسي رفتم تا راحت تر بتوانيم فيلم دومم را بسازم. اين فيلم از رمان «يک داستان فرانسوي» اقتباس شده است.

اسعدي افزود: در اين فيلم فرم از اهميت بسيار زيادي برخوردار است و نياز نيست واقعاً فضا به اندازه واقعي، رئاليزه به نمايش در آيد. همچنين من زياد به دنبال پيام دادن در فيلمم نيستم. ابتدا بايد با يک قصه ارتباط برقرار کنم و پس از آن سعي مي کنم آن را به درستي روايت کنم. آن هم در سينمايي که ما نمي توانيم زياد به چيزي اميد داشته باشيم.

وي درباره استفاده از يک لوکيشن خاص در هر دو فيلمش و پرداختن به طبقات پايين جامعه توضيح داد: تعلق خاطر من به يک فضا خاص است و علاقمندم درباره مناطق فقيرنشين فيلم بسازم چون دزدي هم در اين مناطق بيشتر از بالاي شهر به چشم مي خورد. اين فيلم ارتباطي به «حوالي اتوبان» ندارد اما فرم، معماري و فضا نزديک به آن فيلم است چون لوکيشن هر دو فيلم مشترک بود و در واقع آن لوکيشن را خود من پيدا کرده بودم و ما امکان ساخت و ساز نيز در آنجا داشتيم. البته اين لوکيشن ديگر وجود ندارد و آنجا را خراب کرده اند.

در ادامه علي سرتيپي تهيه کننده اين فيلم سينمايي عنوان کرد: خوشحالم که فيلم ديده شده است. اين فيلم کمي از نظر ژانر با فيلم هايي که کار مي کردم تفاوت دارد. تا به حال من بيشتر در زمينه سينماي بدنه و گيشه همکاري مي کردم اما روي اين فيلم طور ديگري حساب باز کردم و اين طور ساخته نشده که حرف اول و آخر را در گيشه بزند. در واقع تهيه اين فيلم خمس فيلم هاي قبلي ام بود.

وي ادامه داد: ابتدا فکر نمي کردم که با کار به اين سختي طرف باشيم. اين فيلم اثر خياباني، پر از لوکيشن و در سرماي زياد ساخته شد البته با حساسيت هاي زيادي که کارگردان داشت ابتدا ما فکر مي کردم که در 50 جلسه فيلمبرداري به پايان برسد اما اين اتفاق نيافتاد.

سرتيپي افزود: بازيگران فيلم هم قراردادهاي ديگري داشتند و ما مجبور شديم که فيلم را براي مدتي متوقف کنيم. پس از آن حدود 22 روز در تابستان فيلمبرداري صحنه هاي باقيمانده را به پايان رسانديم که اين براي بازيگران بسيار سخت بود چون بايد در تابستان لباس هاي زمستاني مي پوشيدند اما خوشبختانه اين اتفاقات در فيلم اصلاً به چشم نمي آيد.

نورا هاشمي بازيگر فيلم نيز عنوان کرد: مثل اينکه آقاي اسعدي در فيلم «حوالي اتوبان» از بازي من راضي بودند و خواستند که در فيلم دومشان هم بازي کنم.

در اين لحظه محمدرضا شهيدي فرد مجري جلسه عنوان کرد: پس نسبت هاي فاميلي اصلاً مهم نبودند.

هاشمي نيز در جواب عنوان کرد: چرا البته نسبت ها هم مهم است چون فکر مي کنم فقط آقاي اسعدي من را باور کرده اند و حاضر شدند به من نقش بدهند.

در ادامه نشست عليرضا برازنده مدير فيلمبرداري فيلم در مورد نوع فيلمبرداري اين اثر گفت: براي فيلمبرداري تمام پلان ها با اسعدي مشورت مي کردم و وي نيز حال و هواي استرليزه را ترجيح مي داد بنابراين من هم تلاش کردم خودم را به حال و هوا و حس کارگردان نزديک کنم.

وي ادامه داد: چون فيلم خيلي روشن به نمايش در آمد ممکن است باران هايي که در فيلم ديديم مصنوعي به نظر برسد. متاسفانه فيلم با دو استاپ روشنتر نمايش داده شد اما در واقع اين فيلم فيلمي خياباني و تاريک است.

مصطفي زماني بازيگر اين فيلم نيز که در جلسه حضور داشت درباره حضورش در اين فيلم و حفظ راکورد حسي اش با توجه به شش ماه وقفه در فيلمبرداري اثر توضيح داد: بازي در اين فيلم بيشتر براي من به يک کابوس شبيه بود چون من در فيلم «من همسرش هستم» حدود 17 کيلو چاق شده بودم و بايد براي اين فيلم وزن خودم را کم مي کردم. بنابراين از حميد سوريان و آرش ميراسماعيلي که ورزشکاران المپيکي ما هستند کمک گرفتند و به آنها رو انداختم.

وي ادامه داد: در وقفه اي هم که در فيلم به وجود آمد من سر فيلم «برلين منفي 7» رفتم اما زماني که فيلمبرداري دوباره آغاز شد از آنجا که کارگردان سخت گيري داشتيم خودم نيز تلاش کردم سختگيرانه برخورد کنم. بنابراين خوشحالم که راکورد حسي ام در اين فيلم حفظ شده است.

وي همچنين درباره دو گانه بودن لحنش در اين اثر عنوان کرد: اين شخصيت از لحاظ مالي ضعيف است و پس از آن که به دختر جذب مي شود و شيريني و لبخند او را مي بيند، لحنش تغيير مي کند. همچنين در برخورد با شخصيت هاي ديگري که با آنها مرتبط است لحن و بيان ديگري دارد. تلاش کردم که گرما و سرماي لحن کار تعادلي در فيلم ايجاد کند.

پيمان يزدانيان آهنگساز فيلم نيز درباره متفاوت بودن تم موسيقي با حال و هواي اثر در برخي صحنه ها گفت: اينکه مخالف حرکت کنيم کار تازه اي نيست و اين جرات و جسارت کارگردان را مي طلبيد. اگر قرار بود در صحنه هاي تعقيب و گريز موسيقي اکشن داشته باشيم فضاي عاشقانه و آغاز اين رابطه زير سوال مي رفت.

وي همچنين درباره زياد بودن موسيقي در فيلم گفت: من معمولاً خيلي کم موسيقي روي فيلم ها مي گذارم اما اين فيلم مي طلبيد که از موسيقي زيادي در آن استفاده شود. تنها جايي که مخالف بودم موسيقي نبايد باشد، سکانسي بود که نورا هاشمي در مترو آب به صورت مي زد و گريه مي کرد. من اصرار داشتم چون بازي نورا بسيار فوق العاده بود ديگر احتياجي به موسيقي نيست که البته ممکن است موسيقي اين سکانس را با اصرار کارگردان حذف کنم.