طبابت يا دکاني براي کاسبي!

به گزارش گروه اجتماعي شهر، با هزار مشقت از فلان متخصص وقت مي‌گيريد و با وجود اينکه سر ساعت در مطب حاضر مي‌شويد بازهم يک ساعت علاف مي مانيد تا بتوانيد خدمت دکتر شرف‌ياب شويد. دکتر ظرف 5 تا 10 دقيقه تمام امراض شما را تشخيص مي‌دهد و حداقل 5 قلم دارو و 2 نوع آزمايش براي شما مي‌نويسد. اين جمله را هم ضميمه نسخه خود مي‌کند؛ حتما به فلان داروخانه و بهمان آزمايشگاه مراجعه کنيد.

وقتي حرف سلامتي در ميان باشد حتي اگر منطقي در سخنان دکتر نباشد بازهم هيچ شخصي حرف دکتر را زمين نمي‌گذارد.

بيمار مدتي با داروها سرگرم است و آلبوم آزمايش‌هايش را تکميل مي‌کند و اگر درمان تجويز شده پاسخ نداد بي‌آنکه بتواند از دکتر محترم بپرسد که آن مشت قرص و دارو و آزمايش براي چه بود؟ باز مجبور است به دکتر ديگري مراجعه کند و احتمالا دکتر دوم مطبش بزرگتر و شلوغ‌تر است.

اين چرخه ادامه پيدا مي‌کند تا زمانيکه درمان براي بيمار حاصل شود و چه بسا که حاصل نشود و بيمار براي چند سال در آن گرفتار باشد.

ماجراي بالا داستان آشنايي است که هر کدام از ما يا خود به شخصه تجربه کرده‌ايم و يا به تماشاي آن نشسته‌ايم.

وقتي پزشکي، کاسبي مي‌شود

تاکيد دکترها بر يک آزمايشگاه و داروخانه نشان از زد و بندهايي دارد که برخي از دکترها به راه انداخته‌اند و بي‌تعارف بايد گفت عده‌اي طبابت را وسيله‌اي براي کاسبي کرده‌اند.

اين موضوع آنچنان شايع شده است که حتي سرپرست وزارت بهداشت مي‌گويد: «امروزه خدماتي همچون ام آر اي، سي تي اسكن و ... به يک تجارت تبديل شده است و در سال گذشته بيش از 40 هزار ميليارد تومان در بخش بهداشت و درمان کشور هزينه شد که 15 هزار ميليارد آن از اعتبارات عمومي بود و 25 هزار ميليارد به مردم تحميل شده است.»

فساد چند هزار ميلياردي در جيب برخي از پزشکان

در واقع اکنون درمان و پزشکي به يک صنعت 40 هزار ميلياردي تبديل شده است که با وضعيت نابسامان تجويز داروها و آزمايش‌ها بسياري در حال سود بردن از آن هستند.

اگر فرض بگيريم که تنها 10 درصد از هزينه‌هاي فعلي درمان بابت درآمدزايي است و توجيه درماني ندارد با رقم قابل توجه 4 هزار ميليارد مواجه مي‌شويم. قابل توجه است که اين رقم بيش از فساد 3 هزار ميلياردي است که به تازگي حکم اعدام متهمان آن صادر شده است! هرچند برخي معتقدند درصد کاسب‌کاري در نسخه‌هاي تجويزي و آزمايش‌ها بسيار بيش از 10 درصد است.

طريقت سرپرست وزارت بهداشت با اشاره به انجام برخي کارهاي غير ضروري در مراکز درماني مي‌گويد: در يک بيمارستان در طول چند ماه گذشته بالغ بر 800 آنژيوگرافي انجام شده است که بايد پرسيد در کشور ما با سرانه درمان 300 دلار آيا اجازه انجام چنين حجم از آزمايشات وجود دارد يا خير؛ منطق مي‌گويد با وجود راهنمايي‌هاي باليني بسياري از اين کارهاي غير ضروري لازم نيست انجام شود.

دکتري راهي براي ميلياردر شدن

در گذشته نه چندان دور کسي که جامه سفيد طبابت بر تن مي‌کرد و سوگند پزشکي مي‌خورد جايگاهي بيش از يک حرفه را کسب مي‌کرد و مردم احترامي افزون‌تر براي او قائل بودند و مي‌توان گفت پزشکي شکلي از تقدس را با خود براي پزشک به همراه مي‌آورد.

شايد همين مساله موجب شده است که در دهه‌هاي گذشته پدر و مادرها آرزوي دکتر شدن فرزندانشان را داشته‌ باشند و هنوز پزشکي يا دکتري پاي ثابت شغل‌هاي خيالي کودکان باشد.

امروز نيز آرزوي برخي نوجوانان و جوانان دکتر و جراح شدن است البته نه به خاطر تقدسش بلکه به خاطر پول و درآمدزا بودنش!

برخي از پزشکان ايراني 100 برابر پزشکان امريکا درآمد دارند

مسعود پزشکيان عضو کميسيون بهداشت و درمان مجلس مي‌گويد: تعدادي از پزشکان ايراني بيشتر از يک پزشک آمريکايي درآمد دارد. اين بسيار بي عدالتي است که در جايي با پول کم آن هم با جي.دي.پي آمريکا مقايسه کنيم يعني با سرانه آمريکا سهم يک پزشک ايراني 20 تا 100 برابر درآمد يک پزشک آمريکايي است.

البته وزير اسبق بهداشت و درمان مي‌افزايد: در اين نظام هم کساني نقطه مقابل هستند مثلاً درآمد پرستاران به ميزان يک کارمند عادي هم نيست و حتي حقوق پزشکان عمومي اسف بار است؛ در سال 77 و 78 درآمد پزشک عمومي 34 هزار تومان بود آن هم پزشکي که شبانه روز در درمانگاه کار مي‌کرد. مشکل الان کشور اول دولت و جرياني است که قانون را اجرا نمي‌کند و دوم سيستم پراکنده و نابساماني است که در جامعه وجود دارد.

تخصص‌گرايي و حاشيه نشيني پزشک عمومي

تا همين 25 سال گذشته کشور با کمبود پزشک مواجه بود و پزشکان عمومي خارجي در برخي مناطق محروم ايران مشغول طبابت بودند. اما با همت دانشکده‌هاي پزشکي کشور و جوانان با استعداد در طول دو دهه تعداد پزشکان ايراني در تخصص‌هاي گوناگون آنچنان بالا رفت که امروز با معضل جديدي به نام بيکاري پزشکان روبه‌رو هستيم و سرپرست وزارت بهداشت از اشتغال 50 هزار پزشک عمومي در مشاغل غير پزشکي خبر مي‌دهد.

اين عدد وقتي قابل توجه است که بدانيم کل پزشکان عمومي بالغ بر 80 هزار نفر هستند که از اين تعداد تنها 30 هزار نفر در حال طبابت هستند.

يکي از معضلاتي که منجر به اين مساله شده است روحيه بيماران ايراني است. در حال حاضر تخصص گرايي به شکل بيمارگونه‌اي افزايش داشته به شکلي که در شهر تهران افراد حتي براي يک سرماخورده‌گي ساده نيز به پزشک متخصص مراجعه مي‌کنند! اين در حالي است که پزشکان عمومي صلاحيت مداواي بخش زيادي از بيماري‌ها را دارند. در واقع اين فرهنگ يعني دامن‌زدن به همان صنعت و فسادي که پيش‌تر از آن ياد شد.

جامه برخي پزشکان، ديگر سفيد نيست

حال با اين اوضاع ديگر جامه سفيد برخي پزشکان رنگ تقدس ندارند و در بيشتر وقت‌ها بيماران تنها به دنبال يک کاسب منصف‌تر مي‌گردند.