وضعيت اكران در برنامه هفت مطرح شد/
كدام فيلم‌ها اكران نوروزي مي‌شوند؟ / پل چوبي و برف روي كاج‌ها پشت در سينما
از ساخت و اكران فيلم‌هاي «پل چوبي» و «برف روي کاج‌ها» در جشنواره فيلم فجر سال گذشته زمان زيادي مي‌گذرد اما به دلايل مديريتي در عرصه سينما اين فيلم‌ها پشت در سينما مانده‌اند.
به گزارش شهر، برنامه شب گذشته هفت به نقد و بررسي فيلم سينمايي «يک سطر واقعيت» با حضور علي وزيريان کارگردان فيلم و رضا درستکار منتقد برنامه اختصاص داشت.
حبيب کاوش سخنگوي شوراي صنفي نمايش نيز در همين زمينه پشت خط آمد و درباره آخرين خبرهاي اکران نوروزي عنوان کرد: بعد از رايزني‌هاي مستمر، 15 فيلم براي اکران نوروزي در نظر گرفته شده‌اند که از ميان آنها 5 فيلم قطعا به نمايش درخواهد آمد. آرزوي ما اين بود که فيلم‌هاي شاد در اين ايام اکران شود اما اين آرزو آنچنان که مي‌خواستيم محقق نشد.
فيلم‌هايي كه در ليست اکران نوروزي‌اند
وي ادامه داد: بنابراين فيلم‌هاي «تهران 1500»، «رسوايي»، «رژيم طلايي»، «قاعده تصادف» و «حوض نقاشي» پنج فيلم اصلي هستند که نمايش داده مي‌شوند و در صورت آماده نبودن هر کدام از اين فيلم‌ها براي هر گروه سينمايي دو گزينه ديگر نيز در اختيار داريم. من به خاطر اکران نشدن فيلم‌هاي «پل چوبي» و «برف روي کاج‌ها» تاسف مي‌خورم چون هنوز پس‌لرزه‌هاي اکران امسال براي اين دو فيلم نيز وجود دارد و اين آثار نتوانسته‌اند جزو انتخاب‌هاي ما باشند.
در همين زمينه مهدي کرم‌پور کارگردان «پل چوبي» روي خط آمد و عنوان کرد: طبق آيين‌نامه شوراي صنفي نمايش هر فيلمي که پروانه نمايش داشته باشد و توانسته باشد توافق پخش کننده، سينمادار و شوراي صنفي را به دست بياورد شوراي صنفي نمايش بايد آن فيلم را ثبت کند. اما متاسفانه اين اتفاق براي فيلم من نيفتاد و طي مصاحبه اي هم که رييس شوراي صنفي نمايش کرده بود اعلام شد براي اکران نوروز، فيلم هايي را که از سال گذشته مانده، حذف کرده اند که اين صحبت ها محلي از اعراب ندارد چون فيلم «تهران 1500» هم از توليدات سال قبل بوده است.
اکران فيلم‌ها مگر کنکور است که برايش جدول گذاشته‌اند
وي ادامه داد: معتقدم که شوراي صنفي بايد کاري کند که تصدي گري دولت در اکران کم شود. چون اکران طبق قانون اساسي بايد به خود سينماگران واگذار شود. جدول اکران مثل کنکور دانشگاه نيست که رتبه هاي برتر را گزينش کنند.اکران فيلم ها مگر کنکور است که برايش جدول گذاشته اند.
حبيب کاوش در اين زمينه توضيح داد: من حق را به کرم پور مي دهم و متاسفم که اين اتفاق افتاده اما تا جايي که مي دانم اين مسئله ربطي به شوراي صنفي نمايش ندارد و اين موضوع به وزارت ارشاد اسلامي مربوط است و پرونده اين فيلم را آنها بايد ببندند. اين جدول نيز ربطي به دولتي بودن يا نبودن ندارد. اين انتخاب ها به اين دليل بوده که اگر فيلم اول نتوانست اکران بگيرد، فيلم‌هاي جايگزين وجود داشته باشند.
«يک سطر واقعيت» تاوان سفارشي نبودن خود را مي دهد
نقد فيلم سينمايي يک سطر واقعيت با حضور سيد علي وزيريان کارگردان فيلم و رضا درستکار منتقد برنامه پخش شد.
وزيريان در ابتداي صحبت هايش با انتقاد از برخورد يکي از مقامات حوزه هنري درباره نامه‌اي که وي به حجت‌الاسلام خاموشي نوشته است، عنوان کرد: متاسفانه يک نفر از مديران حوزه هنري به من تهمت زد که نامه‌هايي را که به حوزه هنري نوشته‌ام به خاطر جذب مخاطب براي فيلمم بوده است؛ نامه‌اي را که من به حوزه هنري نوشتم در اختيار بسياري از خبرگزاري ها البته به جز خبرگزاري مهر قرار دادم. چند روز بعد از اين اتفاق خبرنگاري از خبرگزاري فارس به من زنگ زد و گفت که شنيده است اين فيلم مسئله دارد و به همين خاطر آن رسانه نيز نامه اي را که به حجت الاسلام خاموشي نوشته بودم، منتشر نکرده است اما بعد از 3 روز، پيامکي براي من آمد که در آن عنوان شده بود مشکل فيلم حل شده و تهيه کننده هم در جريان است.
وي ادامه داد: پس از آن پخش کننده فيلم به من گفت که حوزه هنري به وي اعلام کرده که اگر حرف هاي من را تکذيب کند به اين فيلم، سينماهاي حوزه هنري را اختصاص مي دهد. من از حجت الاسلام خاموشي خواستم به دليل نفوذي که در شهرداري دارد اين فيلمنامه را براي حمايت به آنجا ارجاع دهد. اما خاموشي فيلمنامه را به حوزه هنري داد که من از اين اتفاق ناراحت شدم. بنابراين طي جلسه اي که من با مسئولان حوزه داشتم به من گفتند در صورتي از ساخت اين فيلم حمايت مي کنند که فيلم را به فتنه 88 ربط دهند. اين اختلافات تاوان نپذيرفتن اين سفارش بود.
رضا درستکار نيز در بخش ديگري از اين بحث توضيح داد: متاسفانه دود گرد و خاکي که در ميان اين اختلاف ها بلند مي شود به چشم افرادي مثل وزيريان مي رود که در هيچ طيف خاصي جاي ندارد.
وي درباره نقد اين فيلم توضيح داد: جرياني در سينماي ايران وجود دارد که چالش اصلي سينماي ماست و در اين جريان آثاري هم مي خواهند مخاطب عام را جذب کنند و هم دستور زبان سينما را به درستي رعايت کنند؛ بايد ديد در اين مسير فيلم "يک سطح واقعيت" چقدر موفق بوده است که البته به نظرم موفق نيست چون در اين فيلم ساختار هنري در حد انتظاري که از علي وزيريان داريم رعايت نمي شود.
شخصيت هاي «يک سطر واقعيت» سمپاتيک نيستند
درستکار ادامه داد: شخصيت اصلي فيلم سمپاتيک نيست و حتي به نظر مي رسد بازيگر هم اين کاراکتر را باور ندارد؛ پس مخاطب هم مشکلاتي را که براي وي بوجود مي آيد و کلا نوع شخصيتش را باور نمي کند و مسئله اش مسئله تماشاگر نمي شود. اگر منطق روايي اثري درست از کار درآيد بقيه مسايل نيز درست معرفي مي شود. اگر اين فرد داعيه فرهنگي بودن دارد و مثلا مجله فرهنگ فاخر را منتشر مي کند پس چرا به خاطر يک مسئله زرد به دادگاه فراخوانده مي شود.
وي ادامه داد: متاسفانه هيچ کدام از مسئله هايي که در فيلم مطرح مي شود به درستي بازگو نمي شود؛ نه مسئله کلاهبرداري، نه مهاجرت و نه ديگر مشکلات اين زوج به درستي در فيلم بيان نمي شود.
وزيريان در اين زمينه توضيح داد: در مرحله تصوير، من با فيلمبردارم مشکلاتي داشتم و با يکديگر اصلا تفاهم نداشتيم. اين مسئله خيلي تاثيرگذار بود و اين باعث شد که فيلم از زيبايي بصري دور شود. همچنين مسئله زرد بودن برخي خبرهاي يک مجله فرهنگي و شکايتي که از آنها مي شود کاملا صحت دارد و همين اتفاق باعث شد که من به سراغ اين موضوع بروم. همه مي دانيم که سايت خبرآنلاين، سايت زرد و بي محتوايي نيست اما اين مسائل در اين سايت مطرح شد.
وي ادامه داد: سال 85، منوچهر متکي وزير سابق وزير خارجه جلسه اي با سينماگران برگزار کرد که در آن جلسه يکي از خبرنگاران مسائلي را مطرح کرد و گفت ما در جريانات سياسي با غربي ها نيستيم اما در واقع با شما هم نيستيم پس تکليف ما در اين مملکت چيست؟ طرح اين سئوال جرقه اصلي ساخت اين اثر براي من بود. "يک سطر واقعت" قصه زندگي افرادي هستند که جزو هيچ گرايشي نيستند اما اجازه فعاليت هم نمي يابند؛ من تلاش کردم قصه اين فيلم را در قالب درستي روايت کنم.
بحران هاي سينماي ايران به دليل جدي نگرفتن صنعت سينما است
جعفري‌نژاد در ابتداي صحبت هايش عنوان کرد: ضعف بنيادين زيرساخت هاي صنعتي يکي از مهمترين معضلات تاريخ سينماي ايران است. تمام بحران هايي که امروزه سينماي ما با آن دست به گريبان است به مسئله صنعت و جدي نگرفتن آن در سينما باز مي گردد. رسيدن به صنعت در سينما لازمه برخورداري از تمام ارکان سينما و رشد متوازن اين زنجيره که شامل سالن هاي سينما، بودجه، امکانات، توليد، عرضه و تقاضا و ...است، مي شود. مثلا در صنعت توليد خودرو انواع خودروها با قيمت هاي مختلف و با توجه به سلايق متفاوت توليد مي شود و اين زنجيره اگر به درستي رعايت شود اين صنعت به راهش ادامه مي دهد. پس هر فيلمي که در سينماي ما توليد مي شود با هر کيفيتي جزء توليد صنعتي ما به حساب مي آيد؛ بنابراين اگر مسئله عرضه و تقاضا را بتوانيم در سينما شکل دهيم مي توانيم اين وجه صنعتي را به درستي پيش ببريم.
اکبر نبوي نيز در اين باره توضيح داده: در ذات علم مهندسي نکات مهمي چون سنجش پديده ها وجود دارد. پس روند سنجش پديده ها و کنار هم نشستن درست اين مجموعه بسيار موثر است؛ شايد رشد عمده مشکلات ما به اين دليل است که اصلا مهندسي در عرصه سينما وجود ندارد. نسبت نياز ما به آنچه که در حوزه نرم افزار وجود دارد در نظر گرفته نشده است. منظور از نرم افزار مثلا خروجي دانشکده هاي سينمايي و هنري ما و توليد نگارش فيلمنامه است.
جعفري‌نژاد در ادامه بحث با اشاره به تاريخچه ورود صنعت سينما از زمان ناصرالدين شاه به ايران عنوان کرد: سينماي ايران روند بسيار کندي را در مقايسه با سينماي غرب براي رسيدن به توليد و تکامل طي کرده است. در واقع ما 50 سال از سينماي غرب عقب بوده ايم و هنوز هم بعد از گذشت اين همه سال، سينما نزد خيلي از افراد جامعه شان و جايگاه اخلاقي ندارد. اين مسئله که خود سينما به ذات مشکلي ندارد مورد توجه بسياري قرار نمي گيرد.
نقش دولت در سينما به تصدي گري محدود شده است
وي ادامه داد: از همان ابتدا توسعه زيرساخت هاي سينما به عنوان يک صنعت مورد توجه قرار نگرفته است. در سال 1327 کاملا به صورت خودجوش عده اي علاقه مند که پيشينه فرهنگي داشتند وارد سينما شدند و بدون بضاعت فني لازم استوديوهايي را براي زيرساخت صنعتي سينما تشکيل دادند. اما عده‌اي سودجو هم وارد سينما شدند که در دهه 40 منجر به توليد فيلم هاي موسوم به «کلاه مخملي» شد. بنابراين هيچ برنامه ريزي از ابتدا تا امروز براي صنعتي شدن سينما صورت نگرفته است. حتي موج نو سينماي ما نيز به صورت خودجوش شکل گرفته است.
نبوي در ادامه بحث عنوان کرد: شايد يکي از دلايل اين رشد کند و عقب ماندگي مقاومت توده مردم در برابر نقش و نگار و تصوير بوده باشد. حتي سنت درام‌نويسي و نمايش در غرب قدمت بسيار بيشتري نسبت به ما دارد. از 2500 سال قبل در يونان باستان فن نمايشنامه‌نويسي و درام وجود داشته است؛ بنابراين در کشور ما نيروهاي بالقوه ديرتر به استعدادهاي بالفعل دست يافته‌اند. ما هميشه به پديده سينما به عنوان يک شي و ابزار نگاه کرده‌ايم نه عنصري که قرار است در سرگرمي‌سازي موثر واقع شود.
وي در پايان صحبت‌هايش عنوان کرد: نقش دولت در سينما بايد مشخص شود. چون هنوز تکليف دولت در سينماي ايران مشخص نيست و به جاي نظارت عاليه به تصديگري روي آورده است. همين امر باعث مي شود به مسايلي که مربوط به صنعت سينما مي‌شود، توجهي نکند.