يادداشت/
حكايت صندلي‌ها!
اگر مسافر اتوبوس و مترو باشيد، از نجواهاي آدم‌هايي كه منتظر خالي شدن صندلي اول هستند به سادگي مي‌توانيد بفهميد اغلب آنها اعتقاد دارند همه اين‌جار و جنجال‌ها بر سر پُر كردن صندلي دوم است، صندلي‌اي كه تا چند ماه ديگر خالي مي‌شود.
شهر-
شهرام جباري‌زادگان
صندلي اول: فرض كنيم غروب است و خسته از كار روزانه با استفاده از وسايل نقليه عمومي‌به سوي خانه در حركتيم كه يك صندلي در واگن مترو يا در اتوبوس تندرو خالي مي‌شود و انبوه مسافراني كه حال و روزشان به ما شبيه است و مثل ما سر‌پا ايستاده‌اند، آن را نشانه مي‌گيرند اما تك تك اين مسافران انبوه به اين باور اجتماعي و به اين بلوغ فكري رسيده‌اند كه با وجود خستگي بسيار ناشي از يك روز تلاش به هر قيمتي كه شده آن صندلي خالي را تصرف نكنند بلكه با رعايت ادب و نزاكت، اگر شد روي آن بنشينند و اگر نشد كماكان صبورانه بايستند و در انتظار بمانند.
صندلي دوم: از واگن مترو و اتوبوس تندرو خارج و از انبوه مسافران آنها جدا شده و وارد فضاي فعلي جامعه مي‌شويم. اين بار به جاي صندلي‌هاي حمل و نقل عمومي، براي لحظه‌اي هم كه شده يك صندلي با ابهت و پر عظمت در مكاني غير از مترو و اتوبوس در محلي با شكوه و پر طمطراق فرض كنيم؛ مثلا صندلي رئيس‌جمهور در كاخ رياست‌جمهوري!
فرق صندلي اول با صندلي دوم: ناگفته پيداست كه صندلي اول با صندلي دوم از اختلافات اساسي برخوردار است و به‌عنوان نمونه يكي از اين تفاوت‌هاي بنيادي اين است كه صاحب صندلي دوم با سرانگشت اشاره خود مي‌تواند ميليون‌ها شهروند را ميليون‌ها ساعت در انتظار صندلي اول در اتوبوس‌هاي تندرو و قطارهاي مترو سر پا نگه داشته و منتظر بگذارد.
اصل مطلب: متاسفانه امروز در شكل و شمايل عملكرد برخي مديران و بعضي مسئولان و نوع كردار و گفتار آنها، اثر چنداني از عقلانيت به چشم نمي‌خورد و نكته قابل تاملي كه البته جاي تاسف دارد، اينجاست كه اگر مسافر اتوبوس و مترو باشيد، از نجواهاي آدم‌هايي كه منتظر خالي شدن صندلي اول هستند به سادگي مي‌توانيد بفهميد اغلب آنها اعتقاد دارند همه اين‌جار و جنجال‌ها بر سر پُر كردن صندلي دوم است، صندلي‌اي كه تا چند ماه ديگر خالي مي‌شود.
فرجام: . . . و سرانجام آنكه اگر بخواهيم از خِير پارادايم عقلانيت سياسي در «سپهر قدرت» نيز بگذريم، حداقل ساز و كارهاي رفتار عاقلانه در «سپهر انسانيت»، ايجاب مي‌كند سياسيون نا‌شكيبا، قدري از مسافران صبور شكيبايي بياموزند كه به‌رغم اطمينان از اينكه اگر به صندلي اتوبوس و مترو برسند تا آخر ايستگاه سفت و محكم روي آن خواهند نشست اما براي رسيدن به آن، ادب و نزاكت پيشه مي‌كنند.
ارزش ندارد براي تصرف صندلي‌اي كه پايه‌هاي سست و شكننده‌اي دارد و اصلا نمي‌توانيم مطمئن باشيم تا آخر ايستگاه روي آن دوام مي‌آوريم و به آخر خط مي‌رسيم، حريف خود را با هر ترفند و به هر قيمتي از ميدان به در كنيم! به نظر شما ارزش دارد؟