کافه مارکوف، هرهفته ميزبان يک پرفورمنس آرت
«هزار و يک عصر» عنوان برنامه‌اي هفتگي است که تمرکزش را بر هنرهاي اجرايي قرار داده است.
به گزارش شهر، نخستين برنامه «هزار و يک عصر» که به مديريت علي اتحاد برگزار مي‌شود در کافه «مارکوف» واقع در باغ‌موزه قصر آغاز به کار کرد. علي اتحاد نمايشگاه گردان اين مجموعه در شرح پروژه‌اش مي‌نويسد:
«همانطور که شهرزاد در هزار و يک شب، قصه اي دنباله دار آغاز کرد تا زنده بماند شايد بهترين راه براي ادامه ي حيات ما در شرايط امروز پناه بردن به هنرهاي اجرايي باشد. فضاي کافه مارکوف شرايطي فراهم مي آورد که شايد بتوانيم مخاطبان را جايي خارج از گالري ها و سالن هاي خصوصي اجراهاي موسيقي تجربي ملاقات کنيم؛ مخاطباني تازه که ممکن است پيش از اين فرصت تجربه ي هنر معاصر را نداشته اند. «هزار و يک عصر» رخدادي هفتگي (و يا دو هفته اي) است که در آن پرفورمنس آرت، موسيقي تجربي، موزيک-پرفورمنس، خوانش متن و رسانه هاي مشابه آثاري از رسانه هاي مشابه ارائه خواهد شد.»
در نخستين عصر از مجموعه «هزار و يک عصر»، محسن گرجي پرفورمنسي مشارکتي با عنوان «مذاکره مستقيم» با حضور دو تن از هنرمندان شناخته شده ارائه کرد. گرجي که اجرايش را به صورت کنش تعامليِ نقاشي، طراحي کرده بود با دعوت از عبدالحميد پازوکي و سعيد روانبخش از آنها خواست در دو سوي ديواره اي شفاف نشسته و روي ديواره نقاشي کنند. نوبت اجرا با انداختن سکه مشخص مي شد و پس از آن هر يک از هنرمندان مي توانستند با رنگي که در خواست مي‌کردند کارشان را آغاز کنند. از آن جا که سطح طراحي شده براي نقاشي شفاف بود هنرمند مقابل ناچار بود در نوبت خود، نقاشي شرکت کننده سوي ديگر ميز را ادامه دهد.
اين برنامه که با الگوي بازي‌هاي دو نفره طراحي شده بود به هر يک از طرفين امکان مي‌داد از هشت رنگ روي ميز استفاده کنند. هر رنگ تنها در يک نوبت قابل استفاده بود و پس از استفاده، ظرف رنگ از چرخه اجرا حذف مي‌شد. پس از نزديک به دو ساعت و با تمام شدن رنگ ها پازوکي و روانبخش دست از کار کشيدند و در پايان اثري دو سويه که در برابر مخاطبان شکل گرفته بود به نمايش در آمد.
محسن گرجي اثرش را چنين توصيف مي‌کند: «مکالمه فرايندي متشکل از گفتن و شنيدن است و در واقع کنش و واکنش - که لزوما اين کنش و واکنش تاثير کامل کننده يا مثبت ندارد – و در عوض به گفتگوکنندگان و روند رخداد بستگي دارد. در اين اثر کنش و واکنش مورد بحث، بصري است و کنش هر شرکت‌کننده به‌صورت معکوس بر شيشه رودرروي شرکت‌کننده مقابل تاثير مي‌گذارد. آنچه اغلب به گونه‌اي ديگر در مکالمات با کلمات پديد مي‌آيد.»