به مناسبت وفات حضرت زينب(س)/
و ما ادراک مالزينب
در حلم و کرم و بينايي و بصيرت در تدبير کارها در ميان خاندان بني هاشم و بلکه عرب مشهور شد و ميان جمال و جلال، و سيرت و صورت، و اخلاق و فضيلت را جمع کرده بود.
به گزارش شهر، يکي از زنان والامقام تاريخ بشر، دختر سيد اوصياء و سيده نساء، حضرت زينب کبري عليهاالسلام است كه مرحوم علامه مامقاني در جلد سوم از كتاب شريف «تنقيح المقال» در مناقب و مراتب احوال آن مفضله مكرمه مي‌نويسد: «الزينب، و ماالزينب و ماادراک مالزينب: زينب و چيست زينب و چه چيز تو را دانا گردانيد كه زينب چيست؟»
و ادامه مي‌دهد: «زينب عقيله (يعني خاتون بزرگوار و گرامي) فرزندان هاشم ابن عبد مناف (پدر جد رسول خدا) است، و محققا صفات حميده و خوي‌هاي پسنديده را دارا بود كه پس از مادرش، صديقه كبري عليهاالسلام كسي دارا نبوده است، تا اين كه حق و سزاوار است گفته شود: او است صديقه صغري. زينب عليهاالسلام را در حجاب و پوشش و عفت و پاكدامني (از ديگران) زيادت و افزوني است (و آن اين است) كه تن او را در زمان پدرش (اميرالمومنين عليه‌السلام) و دو برادرش (امام حسن و امام حسين عليهماالسلام) كسي از مردان نديد تا روز «طفّ» (كربلا). و زينب عليهاالسلام در صبر و شيكبايي (از مصايب بزرگ) و ثبات و پايداري و قيام و ايستادگي (در آشكار ساختن حق و درستي) و قوت و نيروي ايمان و گرويدن (به دين مقدس اسلام) و تقوا و پرهيزكاري و اطاعت و فرمانبري (از آنچه خداي تعالي فرموده) وحيده و يگانه بود (كه پس از مادرش حضرت فاطمه عليهاالسلام در دنيا چنين خاتوني كه داراي اين صفات حميده و خوي‌هاي پسنديده بي‌مانند باشد، سراغ ندارم.)»
زينب عليهاالسلام مانند امام داراي مقام عصمت بوده است
در ادامه مراتب احوال حضرت زينب در کتاب مرحوم ممقاني آمده است: «زينب عليهاالسلام مانند امام داراي مقام عصمت بوده (از گناه بازداشته شده و هيچ‌گونه گناهي نكرده با اين كه قدرت و توانايي بر آن داشته و معني عصمت نزد ما اماميه همين است) كسي را نمي‌رسد كه (گفتار ما را) انكار كند و نپذيرد. اگر به احوال و سرگذشت‌هاي او در طف و كربلا و پس از كربلا (در كوفه و شام) آشنا باشد، چگونه چنين نباشد؟ و اگر چنين نبود هر آينه امام حسين عليهاالسلام مقدار و پاره‌اي از بار سنگين امامت و پيشوايي را روزگاري كه امام سجاد عليه‌السلام بيمار بود بر او حمل و واگذار نمي‌نمود، و پاره‌اي از وصايا و سفارش‌هاي خود را به او وصيت نمي‌كرد و امام سجاد عليه‌السلام او را در بيان احكام و آنچه كه از آثار و نشانه‌هاي ولايت و امامت است، نايبه به نيابت خاصه و جانشين خود نمي‌گرداند.»
همچنين مرحوم شيخ صدوق درباره حضرت زينب(س) مي‌گويد: «حضرت زينب عليهاالسلام نيابت خاصي از طرف امام حسين عليه‌السلام داشت و مردم در مسايل حلال و حرام به او مراجعه كرده از او مي‌پرسيدند، تا اينكه حضرت سجاد عليه‌السلام بهبود يافت.»
شيخ طبرسي(ره) نيز مي‌گويد: «حضرت زينب عليهاالسلام روايات بسياري را از قول مادرش حضرت زهرا عليهاالسلام روايت كرده است. او از سينه علم و دانش خاندان نبوت سيراب شده بود تا آنجا که در فصاحت و بلاغت يکي از آيات بزرگ الهي به شمار ميرفت، و در حلم و کرم و بينايي و بصيرت در تدبير کارها در ميان خاندان بني هاشم و بلکه عرب مشهور شد و ميان جمال و جلال، و سيرت و صورت، و اخلاق و فضيلت را جمع کرده بود.»
همچنين علامه سيد جعفر، از خويشاوندان بحرالعلوم طباطبايي، در كتاب «تحفة العالم» مي‌نويسد: «در جلالت قدر و بزرگي مقام و برتري شأن و بزرگي حال و چگونگي او بس است آنچه در برخي از اخبار رسيده، به اينكه زينب عليهاالسلام نزد امام حسين عليهاالسلام در آمد و آن حضرت قرآن مي‌خواند، پس حضرت (چون ديد زينب عليهاالسلام آمد) قرآن را بر زمين نهاد و براي اجلال و تعظيم و بزرگ داشتن او بر پاي ايستاد.»
زينب(س) در فصاحت و بلاغت يکي از آيات الهي بود
محمد غالب شافعي نيز مي‌نويسد: «يکي از بزرگترين زنان اهلبيت از نظر حسب و نسب، و از بهترين بانوان طاهره که داراي روحي بزرگ و مقام تقوا، آينه سرتاپانماي مقام رسالت و ولايت بوده، حضرت سيده زينب دختر علي بنابي طالب کرم اللَّه وجهه است که به نحو کامل او را تربيت کرده بودند. او از سينه علم و دانش خاندان نبوت سيراب شده بود تا آنجا که در فصاحت و بلاغت يکي از آيات بزرگ الهي به شمار ميرفت، و در حلم و کرم و بينايي و بصيرت در تدبير کارها در ميان خاندان بنيهاشم و بلکه عرب مشهور شد و ميان جمال و جلال، و سيرت و صورت، و اخلاق و فضيلت را جمعکرده بود. شبها در حال عبادت و روزها را روزه داشت و به تقوا و پرهيزکاري معروف بود...».
يكى از علماى بزرگوار اسلام نيز درباره کرامات آن بانو پس از حيات دنيوي حضرتش، مى‌گويد: «متولى حرم حضرت زينب عليهاالسلام فرمود: يك روز يك هندى آمد جلوى صحن حضرت زينب عليهاالسلام دستش را دراز كرد و چيزى گفت. ديدم يك سكه طلايى در دست او گذاشته شد. رفتم پيشش و گفتم: اين سكه را با پول من عوض مى‌كنى. مرد هندى با تعجب گفت: براى چه؟ گفتم: براى تبرك. با تعجب گفت: مگر شما از اين سكه‌ها نمى‌گيريد. من بيست سال است كه هر روز يك سكه مى‌گيرم و در شهر شام زندگى مى‌كنم.»