اکبر عالمي:
پرچم ايران بايد مرکز توجه جهانيان باشد
داور بخش عکس نخستين جشنواره پرچم معتقد است پرچم ايران بايد در مرکز توجه جهانيان قرار گيرد.
به گزارش شهر، اکبر عالمي گفت : «در اولين دوره جشنواره پرچم، سطح کارها «خوب» بود، روي کلمه خوب تاکيد مي‌کنم و در مجموع خوشحالم که اين آثار را ديدم. بيش از 8 هزار اثر به دفتر جشنواره رسيده كه آثار برگزيده از بين آنها انتخاب مي‌شود.»
عالمي با تاكيد بر تعدد و تنوع آثار دريافتي اظهار کرد: «عکاسان آماتوري که در جشنواره شرکت کرده بودند خيلي نتوانستند با نگاه خلاقانه و جديد با موضوع مواجه شوند. عکاسي آماتور در کشورهاي پيشرفته تعريف خاص خود را دارد. ما تصور مي‌کنيم عکاس آماتور يعني کسي که تازه دوربين خريده، تازه‌کار است و جهان‌بيني در عکاسي ندارد.»
اين استاد عكاسي افزود: «وقتي شاتر دوربين عکاسي را فشار مي‌دهيم در آن لحظه همه‌چيز به هم مي‌رسد، اينکه ما در کدام جغرافيا قد کشيده‌ايم، در دامان کدام پدر و مادر رشد کرده‌ايم، چقدر کتاب خوانده و چقدر نمايشگاه ديده و سفر کرده‌ايم. خيلي مسائل دست به دست هم مي‌دهند تا شخصيت يک عکاس به معناي يک هنرمند خلاق شکل بگيرد.»
وي ادامه داد: «از نظر من، آثار عکاسان آماتور ضعيف بود. امروزه دوربين ديجيتال به گونه‌اي طراحي شده که تقريبا خطا نمي‌کند، تمام محاسبات نور و فيلتر و سرعت را خودش انجام مي‌دهد. بنابراين خرد و جهان‌بيني عکاس مهم است. اگر مي‌بينيم در دنياي حرفه‌اي يک فريم عکس با قيمتي بسيار بالا فروش مي‌رود به دليل خردورزي عکاس است و جهان‌بيني او. عکاسان بايد زياد عکس بگيرند، زياد سفر کنند، زياد کتاب بخوانند و خيلي مسائل ديگر براي قد کشيدن ذهنشان نياز دارند تا وقتي دوربين در دست مي‌گيرند نتيجه کارشان به گونه‌اي باشد که فرصت بي‌اعتنايي را از تماشاگر بگيرد. در اين صورت عکسي که گرفته مي‌شود چنان در دل مخاطب ثبت مي‌شود که تا مدت‌ها از ذهن او بيرون نمي‌رود.»
عالمي با اشاره به نکاتي که بايد در دوره‌هاي بعدي جشنواره به آنها توجه شود، ابراز کرد: «بهتر است در مراسم اختتاميه درباره برگزاري دوره بعد اعلام نظر شود. همچنين فراخوان در دوره‌هاي بعدي بايد وسيع‌تر باشد و مردم بيشتري از برگزاري چنين جشنواره بااهميتي خبردار شوند. پرچم نماد و نشانه يک کشور محسوب مي‌شود و ما بايد پرچم کشورمان را در مرکز توجه خودمان و در مراحل بعدي در مرکز توجه جهانيان قرار دهيم. بايد به پرچم بها بدهيم و از کليشه‌ها دوري کنيم. در بعضي کارها ردپاي سفارشي بودن در اثر ديده مي‌شد. در ديدن آثار خيلي از احساسات ملي خودم را در نظر مي‌گرفتم و با خودم مي‌گفتم اگر روزي اين عکس به هر دليلي به بيرون مرزها و به رايزني‌هاي فرهنگي راه پيدا کند، بايد مختصات خاصي داشته باشد براي اينکه نگاه جهانيان را نسبت به ما اصلاح کند؛ چراكه عکس مي‌تواند از 10 هزار کلمه بيشتر سخن بگويد.»