تغيير نگاه مردم به زلزله نيازمند برنامه‌ريزي فرهنگي است
همايش تهيه و تدوين برنامه تفصيلي عملياتي نمودن برنامه جامع کاهش خطرپذيري لرزه‌اي شهر تهران در محل سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران برگزار شد.
به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران، برنامه جامع کاهش خطرپذيري لرزه اي شهر تهران با هدف اتخاذ استراتژي مناسب براي کاهش آسيب پذيري شهر تهران به دليل لرزه خيز بودن اين منطقه، وجود گسل هاي فعال در اين شهر، بافت هاي فرسوده ، تمرکز جمعيتي بالا و مرکزيت سياسي و اقتصادي شکل گرفته است.
در اين راستا سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران با مصوبه شوراي اسلامي شهر تهران به عنوان مدير طرح، تهيه و تدوين برنامه تفصيلي جهت عملياتي كردن اين پروژه را بر عهده دارد.
دکتر مازيار حسيني رئيس سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران در اين جلسه ضمن معرفي اهداف طرح ، سابقه شکل‌گيري و فرايند تصويب و اجرايي شدن آن گفت: در اين مصوبه نسبت به سه محور اصلي توجه شده است، يک محور به ساخت و ساز شهر و توسعه آتي آن نظر دارد تا نسل‌هاي بعدي دچار مشکل نشوند.
وي افزود: محور ديگر به کار و تلاش براي بهبود وضعيت موجود معطوف است که در سه شاخه اصلي طراحي شده است.نخست بحث زير ساخت‌هاست؛ به عنوان مثال امروز اکثر ساختمان‌هاي نوساز به آسانسور مجهز هستند و از اين رو بايد از مقاومت و قابليت لازم برخوردار باشد تا اعتماد لازم ايجاد شود. از سوي ديگر ساختمان‌هاي حساس و حياتي شهر بايد از امکان ارائه خدمات بدون وقفه به مردم برخوردار باشند، به عنوان مثال ميانگين عمر بيمارستان‌هاي شهر تهران و بسياري از بيمارستان‌هاي کشور بالاست و بايد براي بهبود اين شرايط فکري اساسي انجام شود.
رئيس سازمان پيشگيري و مديريت بحران شهر تهران خاطر‌نشان کرد: محور سوم به بهبود شرايط ساختمان‌هاي مسکوني باز مي‌گردد، بسياري از ساختمان‌ها در شهر فرسوده نيستند ، اما فاقد استحکام لرزه‌اي هستند که بايد براي آنها چاره‌انديشي شود.
دکتر حسيني افزود: نکته مهم ديگر که شايد کمتر به آن توجه شده در نظر گرفتن نگاه اجتماعي و انگاره شهروندان است چرا که مصرف کننده اين طرح اجتماع و جامعه است. در اين حوزه برنامه‌ريزي فرهنگي با هدف متحول‌سازي نگاه شهروندان ضروري است.
وي بابيان اينکه نتيجه هر فعاليتي در اين طرح به شهر تهران برمي‌گردد ، گفت: نگاه سازمان به موضوع، بخشي و صنفي نيست و علت آن شايد به فرابخشي بودن موضوع مديريت بحران باز‌مي‌گردد. سازمان در کار تخصصي خود با بيش از 30 سازمان و نهاد تعامل دارد و شايد قانون‌گذار به علت تجربه کار کردن با دستگاه‌هاي متعدد اين سازمان را به عنوان نهاد هماهنگ کننده و محوري موضوع انتخاب کرده است.
در ادامه دکتر احمدي استاد مهندسي سازه و زلزله دانشگاه تربيت مدرس و مدير اين طرح به بيان مخاطرات محتمل و ابعاد آن و نيز راهکارهاي پيش‌رو پرداخت و گفت: طبق مدل شناور که توسط سازمان همکاري‌هاي بين‌المللي ژاپن(جايکا) در حدود 10 سال پيش طراحي شد، وقوع زلزله در تهران تلفات، خسارات و پيامد‌هاي ناگواري بر جاي مي‌گذارد و از اين رو بايد فعاليت ها مستمر باشدو حوزه‌هاي پيشگيري،آمادگي ، مديريت بحران در امداد و نجات، بازسازي و ترميم خسارات هاي مادي و معنوي در کانون توجه مسئولان قرار گيرد.
وي گفت: زلزله منجيل نقطه عطفي بود که دانشگاه ها و دستگاه هاي کشور وارد کار شدند و به فکر راه حل افتادند. کارهايي که انجام شد بسيار مناسب بود، از جمله در مرحله پيشگيري و آمادگي طرح هايي مانند تدوين آيين نامه هاي مهندسي ساخت و ساز مقاوم ، تدوين برنامه علمي کاهش خطرات زلزله کشور در سال 1370 ، تدوين دستورالعمل بهسازي لرزه‌اي،.بازبيني‌آئين‌نامه استاندارد ساخت و ساز مقاوم 2800، شکل گيري رشته هاي مهندسي زلزله در دانشگاه ها، تاسيس پژوهشگاه بين المللي زلزله شناسي و مهندسي زلزله، تاسيس مرکز مطالعات سوانح طبيعي، آموزش هاي عمومي ويژه مردم به صورت موضوعي و تخصصي، مطالعات آسيب پذيري شهر تهران با کمک جايکا، طرح بهسازي لرزه اي مدارس و طرح پدافند غير عامل انجام و به حرکت سريع علوم در اين حوزه منجر شد.
وي افزود: البته نواقص عمده‌اي مانند مقطعي بودن و بدون تداوم بودن اين برنامه ها، تغيير شيوه ها و برنامه ها وتغيير مسووليت‌ها و مسوولان، توقف و يا کندي غير قابل قبول اجرا و گسستگي زنجيره اقدامات اجرايي نيز مطرح بوده است.
وي گفت: بايد ضعف‌ها شناسايي و سهل انگاري ها متوقف شود ،چرا که در عرضه دانش و تدبير به هيچ وجه ناتوان نيستيم. توجه به آمار و نتايج تحقيق‌ها، آسيب شناسي برخي مديران فني و دوري آنها از مسائل زيربنايي، بي صبري و کسب نتايج ظاهري، عدم اعتقاد به ايجاد نهاد و سيستم، نقض کارها و برنامه هاي دراز مدت ، خودمحوري و عدم تسليم به اصول کارشناسي مسائلي است که بايد به آن پرداخته شود.
