اگرچه تعزيه را به ثبت ملي رساندند اما هنوز مكاني براي گردآوري ادوات و متون شبيه‌خواني ندارد و هيچ حمايتي از تعزيه‌خوان‌ها نمي‌شود.
«صادق همايوني»،نويسنده و پژوهشگر شبيه خواني در گفت‌وگو با خبرنگار «شهر» با بيان اين مطلب گفت:در سال‌‌هاي اخير،توجه به شبيه‌خواني بيشتر شده اما تعداد كساني كه در اين زمينه به طور تخصصي فعاليت كرده‌اند بسيار اندك است،بگذريم از اين‌كه شبيه‌خوان‌هاي حرفه‌اي يا از دنيا رفته‌اند و يا پير و ناتوان شده‌اند.
نويسنده كتاب«تعزيه و تعزيه‌خواني» شرايط امروز را بسيار متفاوت با گذشته دانست و افزود:روزگاري تلويزيون و ماهواره و اينترنت نبود و براي مردم حضور در مراسم شبيه‌خواني هم جنبه مذهبي داشت و هم سرگرم‌كننده بود اما امروز،تعزيه به يك هنر آييني-مذهبي تبديل شده و نوع برخورد با آن متفاوت است اما هنوز هم مي‌تواند مردم بسياري را جذب خود كند.
همايوني شبيه‌خواني را در روزگار گذشته به يك كلاس درس تشبيه كرد و افزود:مردم با شركت در اين مجالس با زندگي بزرگان و دشواري‌هايي كه برآنان رفته بود آشنا مي‌شدند و درس پايداري و ازخودگذشتگي مي‌گرفتند.
نويسنده كتاب«تعزيه در ايران» و«شيراز خاستگاه تعزيه» بهترين دوران شبيه‌خواني را روزرگار ناصرالدين شاه دانست و گفت:تكيه دولت در آن زمان،مركزي براي شبيه‌خواني بود و بيشتر شبيه‌خوان‌ها از دربار حقوق مي‌گرفتند اما امروز هيچ حمايتي از تعزيه‌خوان‌ها صورت نمي‌گيرد.
همايوني بر اين باور است كه بايد شبيه‌خواني را به شكل و شيوه سنتي‌اش حفظ كرد و شبيه‌خواني خوب،آن است كه از اشعار خوب و تاثيرگذاري بهره ببرد و به درستي در دستگاههاي موسيقي خوانده و اجرا شود.
