به گزارش شهر به نقل از خبرگزاری محرم، دیگر دسته‌های عزاداری در کوی و برزن به راه افتاده‌اند؛ دیگر عزاداران در هیئات و تکایای منطقه ۱۱ تهران در کالبد خود نمی گنجند از شوق عزاداری سرور و سالار شهیدان در خیابان های شلوغ، پر ترافیک و غرق رفت و آمد منطقه.
زمانی نه خیلی دور شنیدیم که برخی علما فرمودند: علم‌بری و استفاده از آلات موسیقی از آسیب‌های دسته‌های عزاداری است اما به واقع چه شکوه و غربتی دارد این مراسم آئینی در صفوف منظم اهالی مومن و حسین دوست محله های جنوب شهرمان. در گذر از این روز و شب خیابان‌های اصلی و فرعی منطقه ۱۱ تهران تمام مردم به‌ویژه جوانان به صورت چشمگیر در مراسم عزاداری امام حسین (ع) شرکت می‌کنند و دسته های عزاداری بیشتر از هر چیز دیگر لرزه بر اندام هر بر سوگ نشسته ای می‌اندازد.
کودکان و نوجوانان هم دیگر به جمع پدرانشان پیوسته اند؛ در حوالی خیابان قزوین و نرسیده به پل امام زاده معصوم جمعی از نوجوانان را می بینی که آلات موسیقیایی محرم را در میان خود تقسیم کرده و تلاش می کنند همنوا با یکدیگر سوگ این ایام را بر دل و زبان سایرین در پیاده روها بنشانند.
دسته های عزاداری ساماندهی شده اند، از یک سو دسته سینه زنی با لحن خوش مداح و از سویی دیگر دسته زنجیر زنان هیئتی پر جمعیت و علم بر دوش. گویی در این ایام ناپایدارترین واژگان دیگر خشم نیست و مسلمانان منطقه با تمام خشم و غضب نسبت به مسببان واقعه عاشورا بر سر و صورت می زنند.
در گذر از چهار راه عباسی ناگهان چشمانت به مسجد باشکوه و غرق معنویت امام رضا(ع) می افتد، عده ای جوان را می بینی که مشغلول پذیرایی از عزاداران حسینی با چای در یک ایستگاه صلواتی هستند. تک و توک چشمانت به یک مغازه باز می افتد، اتفاقاً درب گشوده یک نانوایی در حوالی مسجد امام رضا(ع) توجه تورا به خود جلب می کند، نزدیک می روی و دلیل این امر را از نانوای محله جویا می شوی. می‌گوید نذر دارد در دهه نخست محرم و برخی شب ها نان صلواتی میان عزادارن پخش کند. می گوید سنت دیرینه ای است از زمان پدرش که اینگونه رسم همنوایی با عاشورائیان را به جا آورَد.
راستی هرسال در گذر از خیابان ها عده جوانان عزادار حسینی بیشتر و بیشتر می شود که هر یک به مرام خود قدمی برای سرور شهدا بر می دارند. مراد از این مطلب اینکه وقتی این روزها از خیابان های شهر می گذری نوشته های پشت شیشه ماشین ها خودنمایی می کند؛ جمله هایی هم چون: این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؛ عشق است ابوالفضل(ع)، ای دستگیر بی دست دستم بگیر و ..
اتفاقا چند جوان در حال نوشتن مطالبی پشت ماشین های عبوری از خیابانند که تابلوی صلواتی خبر از نذر و نیت خیر آنها در این شب ها می دهد. صفی از ماشین ها درست شده اند و یکی پس از دیگری به دست دو جوان سیاه پوش به حرمت عاشورای حسینی زینت داده می شوند به نوشته هایی هنرمندانه.
منطقه ۱۱ تهران اتفاقا این روزها میزبان اهالی بسیاری از دیگر محلات شهرمان نیز است؛ تردد ماشین های گران قیمت شمال شهری این گفته را اثبات میکند. بنزی چند ده میلیونی در گوشه ای از خیابان عباس درویش پناه پارک شده است؛ مالک خودرو مشخص است که دارد کمکی نقدی را تقدیم یکی از مسئولان هیئتی محلی می کند. توجهت را که بیشتر جلب می کنی چشمانت به یک کودک فلج درون ماشین می افتد؛ قضاوت دیگر معنا ندارد وقتی فقط خدا می داند در دل همشهریانمان از پولدار گرفته تا کم بضاعت چه می گذرد و هر یک چه اندازه غرق التماس دعایند از صاحب این شب های عزیز…
شبهایی که قدرش را تنها دل های گرفته می داند و غروب عصر عاشورا. آخر لنز کدام دوربین می تواند این همه شکوه و جلال را توصیف کند، گهواره حضرت علی اصغر(ع) در یک سو و عکس شهدای منطقه ۱۱ تهران در سویی دیگر؛ علم هایی مملو از روسری های رنگارنگ که انگار هر یک بار تمنا و نذری را به درگاه حضرت زینب بانوی این روزها و شب ها به دوش می کشند و ده ها تصویر حزن انگیز دیگر. بیرق و پرچم های محله بیداد می کنند در همصدایی با عزاداران، الحق و الانصاف دست مریزاد باید گفت به خادمان اهل بیت که اینچنین بر سر در و دیوار محله پوشانده اند رنگ عاشورا را.
همراه با سیل جمعیت یکی از دسته های عزادرای راه افتادم تا حوالی خیابان وحدت اسلامی، در بین راه چشمانم به رسم خوشایند یکی از حسینیه های محله افتاد، تصاویری از درگذشتگان پیشکسوت آن حسینیه که بی شک بنیان گزاران بر حق آئین سوگواری اباعبدالله الحسین در سال های نه چندان دور بوده اند و خوشا که این یادها در گذر زمان هرگز به دست فراموشی سپرده نشوند. و در همین حین بر روی کتیبه‌ای این شعر را می خوانی که درج شده است و ذکرش در این مجال خالی از لطف نیست: و نیم دیگر خود را نشست و کامل کرد، و قطره قطره تمام فرات را گل کرد، لبان ماهی تشنه درون گهواره، میان شرم نگاهش دوباره دل دل کرد، نشست پای عطش تا که دل به دریا زد، قنوتِ آب خودش را شبیه ساحل کرد، دعا نمود و نگاهی به خیمه ها انداخت، و مشک خالی خود را پر از فضائل کرد، لبان تشنه و چشمان آب دیده او، به چشمهای همه آب دیده نازل کرد، و من به دست تو ایمان می‌آورم عباس، خدا نوشت و خودش را ضمیر فاعل کرد… این شور و غوغا را که می بینی معجزه عاشورا بر تو هویدا می شود که پس از ۱۴۰۰ سال هنوز هم خون حسین(ع) و ۷۲ تن از یارانش تازه است در رگ های نسل به نسل انقلاب اسلامی ایران و هنوز هم نام ابوالفضل(ع) شاه بیت غزل هایمان است. و کلام آخر: مشک و علم و دست سه حرف عشقند، افسوس که هریک طرفی افتادند … -