به نظر بسياري از کارشناسان نتايج کنفرانس زيست‌محيطي کپنهاگ بسيار پايين‌تر از انتظار طرفداران محيط زيست بود. با وجود اين درس‌هاي زيادي از اين نشست براي اجلاس بعدي جلوگيري از گرمايش زمين گرفته شد.
به گزارش «شهر» به نقل از خبرگزاري آلمان،جمع‌بندي نتايج کنفرانس زيست‌محيطي کپنهاگ تنها گامي بود که از شکست کامل آن جلوگيري به عمل آورد. در پايان هيئت‌هاي نمايندگي از کشورهاي مختلف جهان به توافقاتي صرفاً سياسي دست يافتند و تنها نتيجه‌اي که از اين اجلاس حاصل شد، اين بود که مذاکرات براي مبارزه عليه تغييرات اقليمي بدون محدوديت زماني ادامه خواهد داشت. کارشناسان مي‌گويند که وضعيت بدين‌گونه نمي‌تواند ادامه يابد.
به عنوان مثال، اوتمار ادنهوفر، رئيس انستيتو تحقيقات محيط زيست پوتسدام معتقد است: «طبيعي است که بعد از کنفرانس زيست‌محيطي کپنهاگ، بايد پذيرفت و ساده و راحت گفت، برنامه‌ريزي سازمان ملل و ديپلماسي حل مشکل زيست‌محيطي، به اين شکل با شکست روبرو شده است. کنفرانس بد برنامه‌ريزي شده بود و در مذاکرات يک سلسله از اشتباهات تاکتيکي و استراتژيک سخت روي دادند. گفت‌وگوهاي کپنهاگ از ابتدا بر اين پايه استوار بود که کشورهاي درحال رشد در حاشيه قرار گرفته بودند. اين اقدام را نمي‌توان به راحتي در چهارچوب مقررات سازمان ملل متحد انجام داد.»
حال اگر خواست به امضا رساندن قرارداد جهاني زيست‌محيطي وجود دارد، اين اقدام با بي‌توجهي به روند عمومي کار سازمان ملل ممکن نيست. "پروتکل کيوتو" با رياست و هدايت سازمان ملل به امضا رسيد و کارکرد عملي آن هم، حتي بدون حضور آمريکا، مشاهده شد. نمونه ديگر قرارداد موسوم به "پروتکل مونترال" براي حفاظت از اقيانوس‌ها بود. اين قرارداد از اول ژانويه 1989 قدرت اجرايي يافت که يک موفقيت در اين عرصه محسوب مي‌شود، زيرا در اين پيمان منافع کشورهاي درحال رشد درنظر گرفته شد.
حال در مورد جلوگيري از گرمايش زمين وضع به گونه ديگري است. در کنفرانس کپنهاگ در حضور سران و رهبران بيش از 25 کشور جهان، تلاش شد تا قرارداد قابل اجرايي فرمول‌بندي شود. اين تلاش ناکام ماند. اين موضوع اجلاس گروه 30 را به خاطر مي‌آورد که در آن کشورهاي صنعتي و نيمه‌صنعتي شرکت کردند.
آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، در اين مورد مي‌گويد: «ما حال اجلاس کشورهاي گروه جي 20 را مانند گروه جي 8 و جي 5 تشکيل داديم. در مورد اجلاس زيست‌محيطي نيز بايد وضع بدين‌گونه باشد. من فکر مي‌کنم، اجلاس جي 20 بايد نمونه‌اي باشد که در آينده هم مورد توجه قرار گيرد. بدين معني که حداقل کشورهاي با قدرت اقتصادي زياد، در اين نشست مورد توجه قرار گيرند.»
براي پيش‌برد سياست محيط زيست در سطح بين‌المللي و بوجود آوردن حرکتي در آن، بايد ارگان ويژه محيط زيست سازمان ملل متحد پايه‌ريزي شود، سازماني مانند سازمان بهداشت و تغذيه جهاني. سازمان‌هاي بين‌المللي موجود بايد تحت پوششي مشترک با يکديگر همکاري کنند. بدون حضور کامل سازمان ملل متحد اين امر ناممکن است. زيرا تنها بوسيله اين سازمان است که قراردادهاي بين‌المللي قابليت اجرايي مي يابند و پروتکل بين‌المللي براي جلوگيري از گرمايش زمين مي‌تواند به امضاء برسد.
