پورتلند،براي تبديل شدن به الگوي شهرهاي نمونه تلاش مي‌كند

به گزارش «شهر» به نقل از ياهو،شهر پورتلند با ورشکست شدن شرکتي که در سال هاي دهه 1960 مسئول وسائط نقليه عمومي آن بود، از شانس بزرگي برخوردار شد. اين موقعيت، فرصتي براي آغاز بنيان نهادن يک نظام حمل و نقل که با برنامه راهبردي "رشد هوشمندانه" در پورتلند،سازگار باشد، پديد آورد. از آن زمان، پورتلند شبکه وسيعي از خطوط اتوبوس، قطارهاي سبک و ترامواي شهري براي محدود ساختن آلودگي هوا به وسيله اتومبيل ها و آسان کردن رفت و آمد در بزرگراه ها و خيابان هاي شهري به وجود آورد. حدود پانزده درصد از جمعيت شهر از اين شبکه استفاده مي کنند و به اين ترتيب پورتلند به يکي از بيست شهر برتر ايالات متحده در استفاده از وسائط نقليه عمومي تبديل شده است. در بسياري از شهرهاي ديگر که توسعه حومه بي وقفه ادامه داشت، رفت و آمد روزانه با اتومبيل طولاني تر و وضعيت ترافيک و آلودگي هوا وخيم تر شد. بسياري از شهرداري ها غالباً با حمايت دولت فدرال با ساختن بزرگراه هاي بيشتري به اين وضعيت پاسخ دادند. رکس بورک هولدر، يکي از اعضاي شوراي مترو، دولت محلي پورتلند گفت: "در نتيجه ما جاده هاي بسيار و نه لزوماً شهرهاي خوب ساخته شده فراواني داريم." زنگ خطر در سال هاي اخير، هنگامي که قيمت نفت بطور سرسام آوري بالا رفت و گرمايش زمين ترس آور شد، به صدا در آمد. حتي شهرهايي که در آن اتومبيل پادشاهي مي کرد به فوايد وسائط نقليه عمومي پي بردند. به گفته اِرين فلين، مدير توسعه اقتصادي در کميسيون توسعه پورتلند، امروزه تقريباً تمامي شهرهاي بزرگ آمريکا گزينه هاي مربوط به بهبود حمل و نقل را در مد نظر دارند و "سبزتر کردن" وسائط نقليه عمومي به يک روند رايج تبديل شده است. بنا به اظهار انجمن وسائط نقليه عمومي آمريکا، 16 درصد از سيستم حمل و نقل انبوه از منابع جايگزين نيرو استفاده مي کنند. در پورتلند، اتوبوس هاي معمولي با موتورهاي ديزيل با ميزان کم گوگرد ، و ميني بوس ها با بيوديزلي کار مي کنند. در تعدادي ديگر از نقاط، اتوبوس هاي شهري از گاز طبيعي يا سوخت زيستي ديزل که از روغن مصرف شده در رستوران ها بدست مي آيد، کار مي کنند. چندين شهرداري، منجمله شهرداري پورتلند، ايندياناپوليس و مينياپوليس، برنامه هاي آزمايشي با اتوبوس هاي الکترونيکي هايبريد (سوخت مخلوط) را بکار گرفته اند و يا تصميم دارند که آنها را در آينده نزديک به کار گيرند. در دنوِر، رهبران تجاري براي اولين بار به پيکار تبليغاتي براي ساختن قطارهاي سبک پيوستند. تلاش ها جهت نوسازي حمل و نقل به طرح هاي بزرگ محدود نمي شوند. براي نمونه، طرح جامع حمل و نقل نيويورک خواستار بهسازي هاي کوچکي مانند کنترل ديجيتالي علامات راهنمايي و استفاده از لامپ هايي کم مصرف در ايستگاه هاي مترو و اتوبوس است. در پورتلند، آژانس حمل و نقل در سيستم محرکه اتوبوس ها براي بهبود پانزده درصدي مصرف سوخت تغييراتي داده است. تعداد ديگري از شهرها مشوق هايي مانند تخفيف و کمک هزينه هاي مستقيم براي افرادي که بجاي اتومبيل از اتوبوس و قطار استفاده مي کنند، مقرر داشته اند. از اقدامات ديگري هم مانند هزينه هاي راهداري، چراغ هاي راهنمايي براي پيوستن به بزرگ راه ها و قيمت هاي بالاتر پارکينگ به منظور دلسرد کردن افراد از رانندگي مي توان استفاده کرد که اهتلاف انگيز و از نظر سياسي غير قابل قبول اند. برخي از شهرداري ها با اينگونه اقدامات محتاطانه بازي مي کنند تا دريابند که مردم تا چه اندازه آنها را مي پذيرند. کارشناسان هشدار مي دهند که سيستم حمل و نقل بايد خوب طراحي شده، و تلاش هاي نوسازي بايد سنجيده باشند تا از نظر اقتصادي و زيست معقول جلوه کنند. براد تمپلتون، موسس يک شرکت نرم افزار و اينترنت که در باره موضوع حمل و نقل در ايالات متحده تحقيقاتي انجام داده است در بلاگ خود نوشت، در برخي از شهرهاي بزرگ، همسفر شدن افراد متعدد در يک اتومبيل انرژي بيشتري را در مقايسه با استفاده از سيستم حمل و نقل صرفه جويي خواهد کرد. اتوبوس ها و قطارها معمولاً در ساعات شلوغي و در ديگر اوقات کم استفاده هستند. اين الگو به کارايي اقتصادي آسيب مي رساند. ( آژانس حمل و نقل پورتلند مي کوشد تا کارفرمايان عمده را به تغيير دادن ساعات کاري خود راضي کند.) يک سيستم حمل و نقل فقط مي تواند به همان اندازه منابع نيروي خود با محيط زيست سازگار باشد. اگر اين نظام به عنوان مثال، از برق حاصل از آب استفاده مي کند، مزاياي کار در آن واضح اند؛ اگر نيرو از ذغال سنگ گرفته مي شود، مزايا کمتر خواهند بود. هزينه نگهداري از اولين اتومبيل هاي متکي بر سوخت هاي جايگزين بالاتر است و آنها به اندازه اي که تبليغ شده در مصرف انرژي صرفه جويي نمي کنند. (به گفته بورک هولدر، پورتلند آماده دست برداشتن از برنامه آزمايشي خود با اتوبوس هاي الکترونيکي هايبريد است زيرا نتايج به دست آمده نا اميد کننده بودند.) و تلاش براي وادار کردن مردم به رانندگي کمتر از طريق محدود ساختن راه دسترسي به بزرگراه ها يا خطوطي از بزرگراه ها اکثراً به راه بندان و آلودگي هواي بيشتر منجر مي شود. بورک هولدر بدون ترديد مي گويد که در مباحث مربوط به حمل و نقل خيلي اوقات مسئله اصلي را ناديده گرفته مي شوند: وسائط نقليه عمومي فقط يک راه حل براي رسيدن به هدف، يعني توسعه اقتصادي، محيط زيست سالم و کيفيت بالاتر زندگي اند، و نه خود هدف. به گفته او، بهترين سيستم حمل و نقل هم اگر براي مثال، در يک شهر بزرگ و گسترده اجرا شود، نتيجه مورد نظر را به دست نخواهد آورد. بر اساس تحقيقاتي که بورک هولدر ارائه داده، مردمي که در محلات متراکم تر زندگي مي کنند انرژي کمتري مصرف مي کنند و وسائل نقليه کمتري را نسبت به افراد مقيم در محلات معمولي به کار مي برند. بورک هولدر گفت، در نتيجه، روش مورد استفاده براي رويايويي با چالش هاي انرژي و تغييرات آب و هوا، بازي کردن با حمل و نقل نيست، بلکه بايد راهبرد رشد شهري را پايدارتر ساخت و سيستم حمل و نقل را به نحوي طراحي کرد که به اهدافش دست يابد. منطقه پورتلند بزرگ اميدوار است بتواند به اين مقصود دست يابد و خود را با پنجاه درصد افزايش مورد انتظار جمعيت تا سال 2035، تطبيق دهد. ولي منطقه بزرگ پورتلند مانند ديگر مناطق شهرهاي بزرگ ايالات متحده که نياز به سرمايه گذاري هاي کلان زير بنايي دارند، با کمبود هنگفت منابع مالي روبرو است. بورک هولدر مي گويد:"ما مي کوشيم تا دريابيم چگونه پول عمومي را بر هدف راه اندازي سرمايه گذاري خصوصي متمرکز کنيم." او افزود، پورتلند اميدوار است از طريق مشارکت با بخش خصوصي راه حلي براي اين چالش پيدا کند.