دست‌ها بسيار بلندتر از کلمات صحبت مي‌کنند!

به گزارش خبرنگار "شهر" به نقل از تلگراف،شايد به نظر واقعي نيايد، اما برخي از افراد در صورتي که دست‌هاي آنها از پشت بسته باشد، قادر به صحبت کردن نيستند. صحبت کردن با کمک اشاره و حرکات دست و صورت نوعي زبان بين‌المللي به شمار مي‌رود که افراد طي آن بيشتر با دست‌هاي خود صحبت مي‌کنند تا صدا و کلماتشان. بر اساس مطالعات جديد، محققان دانشگاه کلگيت دريافته‌اند: اشاره‌ها و کلمات بيان شده به صورت متقابل به يکديگر وابسته‌اند، به گونه‌اي که کلمات و اشاره‌ها بخش و دسته‌بندي مهمي از يک زبان بوده و در کنار يکديگر زباني واحد را بوجود مي‌آورند. اين تحقيقات همچنين نشان داده است: در صورتي که يکي از اشاره‌ها با کلمه‌اي که در همان زمان بيان مي‌شود، همخواني داشته باشد، مثل حرکت دادن دست مشابه زمان خرد کردن چيزي در هنگامي که درباره خرد کردن صحبت مي‌شود، پيام نسبت به زماني که اشاره‌ها با کلمات همخواني ندارند، بسيار سريعتر و دقيق‌تر درک مي‌شوند. به بياني ديگر آنچه با دست بيان مي‌شود، بسيار مهمتر از آن چيزي است که با کلمات و دهان فرد بيان مي‌شوند؛ با اين حال هميشه اشارات افراد با کلمات آنها همخواني ندارند. براي مثال محققان فيلم 10 لحظه برتر جورج بوش را در مصاحبه با ديويد لترمن مشاهده کردند که طي يکي از آنها، بوش در حال گفتن اين جمله است: "دست چپ اکنون آنچه دست راست انجام مي‌دهد را مي‌داند"، اما بوش در هنگام گفتن "دست چپ" دست راست خود را بلند کرده و در هنگام گفتن "دست راست" دست چپ خود را بلند مي‌کند. به گفته محققان، چنين ناهماهنگي مي‌تواند درک آنچه بيان شده است را براي بينندگان پيچيده‌تر سازد. آزمايش‌هاي ديگر مشابه آنچه بوش در مصاحبه خود انجام داده بود، بر روي گروهي از دانشجويان نشان داد که داوطلبان زماني که اشاره‌ها با کلمات همخواني پيدا مي‌کنند با سرعتي بالاتر قادر به درک پيام هستند و در صورتي که اشاره کاملا با کلمات همخواني نداشته باشد، ميزان خطاي مخاطبان در درک مفهوم پيام بيشتر مي‌شود. محققان با توجه به اين نتايج اعلام کردند: در صورتي که مي‌خواهيد نکته‌اي را به صورت کامل و واضح بيان کنيد به دست‌ها و کلماتتان اجازه دهيد در کنار يکديگر آن مطلب را بيان کنند، زيرا دست‌ها بسيار بلندتر از کلمات صحبت مي‌کنند.