شهرهاي آمريكايي تركيب جمعيت نژادپرستانه اي پيدا مي كنند

به گزارش «شهر» به نقل از لموند،براي سالها شهروندان آمريكايي حومه نشين با وسائط نقليه اي كه بر سرمايه هاي عمومي استوار بود براي کار و تفريح به شهر ها رفت و آمد مي كردند. تقريبا تمامي حومه نشينان سفيد پوست هستند. سياهان و امريكاي لاتيني ها كه قرباني تبعيض در زمينه كمك هاي مالي و وام هستند ، نمي توانند مر كز شهر را ترك كنند. اين وضعيت از 15 سال پيش به طرز عجيبي تغيير يافته است. شهر ها ديگر نمي توانند از راه صنعت روزگار بگذرانند، شهرداري ها «اقتصاد مبني بر اطلاع رساني» را ترجيح مي دهند.شهرداري هاي نيويورك ، شيكاگو ، بالتيمور ، كليولاند و سان فرانسيسكو فلسفه شهري جديدي را پايه ريزي كرده اند: تبديل فضاهاي گسترده اي كه چندي پيش تحت اشغال كارخانه ها بود به مناطق مسكوني مجهز به پاركها ، كافه ها ، «سكونت گاههاي تغيير شكل يافته» و« املاك با مديريت مشترك» كه براي تازه به دوران رسيده ها در نظر گرفته شده اند. اولين تيرهاي اين جنگ طبقاتي و نژادي تحت استراتژي « قانون و نظم » شليك شدند. در تمام كشور، شهرها به قوانين «ضد باندي » ، تدابير «ضد ولگردي » و منع عبور و مرور متوسل مي شوند. بايد از توقف « طبقه مجرم» ( مردان جوان متعلق به اقليت هاي نژادي) در كنج خيابانها،پاركها و مراكز تجاري جلوگيري كرد. شهرداران نيويورك و شيكاگو،پناهگاههاي افراد بي خانمان و محل نگهداري فقرا را تعطيل كردند. تعدادي خانواده سياه پوست و اسپانيايي تبار از طبقه مرفه جديد در شهرهاي باز سازي شده سكني گزيده اند. اما اين شهر ها بيشتر سفيد پوستان را در خود جاي داده است كه از رفاه بالاتري برخوردار بوده و توانايي مالي آنها تضمين شده است. سياه پوستان و اسپانيايي تبارها ، چه فقير باشند يا نه، بايد همچنان در جايي كه فقر نمود دارد و خدمات شهري كمتري عرضه مي شود، سكونت يابند. سياهان امريكايي اغلب در محله هايي زندگي مي كنند كه در آمد متوسط 50تا 55% در آمد سفيد هاست. وضعيت در مورد اسپانيايي تبار ها هم چندان بهتر نيست. حتي اقليتهايي كه موفق شده اند در يك محله« خوب»سكونت يابند باز هم به دليل آنچه كه آن را تساوي در برخورداري از منابع عمومي مي نامند، از مشكلات موجود براي همتايان فقير خود رهايي نيافته اند. به طور مثال محصلان سياه پوست يا اسپانيايي طبقه متوسط بايد در مدرسه اي تحصيل كنند كه بيش از 65% شاگردان ، فقير هستند. در حاليكه اين ميزان براي محصلان سفيد پوست 31% است. تعداد خانواده هاي كارگر در شيكاگو يا نيويورك كه بيش از 2 سال در ليست انتظار خانه اجاره اي ارزانقيمت قرار دارند بيش از 40000مي باشد. دولت همچنين تعداد خانه هاي ارزان اجاره اي را كاهش داده است. نه تنها دولت هزارها مسکن را خراب کرده،بلكه سرمايه هاي عمومي را صرف «نوسازي سکونت گاهها براي طبقات مرفه تر» كرده است. هر ماه 2000 آپارتمان از اين نوع توسط شركتهاي ساختماني وارد بازار مي شوند كه اجاره بهاي آنها به طور متوسط 45 % افزايش يافته است. كساني كه تغييرات اقتصادي آنها را از خانمانشان دور مي كند، به كجا ميروند؟ برخي به محله هاي فقير نشين مركز شهر ، جايي كه ديگر فضائي براي «خانه هاي ارزان اجاره اي» باقي نمانده است، ميروند. اما بقيه به حومه شهر پناه مي برند. مكاني كه چندي پيش ، سفيدها و برخي از اقليتهاي ممتاز را در خود جاي داده بود. شمار اقليتهاي كارگر و فقير که در آنجا سكونت دارند افزايش مي يابد: حضور سياهان از سال 1990 نزديك به 40 % و اسپانيايي ها 70 % در آنجا افزايش يافته است. اما سياهان و امريكاي لاتيني ها كه شهر ها را ترك مي كنند ، به مناطق مرفه نشين حومه شهر نقل مكان نمي كنند. آنها در محله هاي «حلقه اول» يعني مناطق وسيعي كه خانواده هاي فقير و كارگر رادر خود جاي داده سكونت مي يابند. بنابراين سفيدپوستان مرفه حومه ها با ديگران مخلوط نمي شوند. در حاليكه سياهان و اسپانيايي تبار ها با هم و در كنار مهاجران جديد آسيايي زندگي مي كنند. آنها در جايي اسكان مي يابند كه رفاه ، كم و خانه ها از وضعيت خوبي برخوردار نيستند و دسترسي به محله هايي كه مدرسه ، پليس و خدمات اجتماعي تامين مالي بهتري دارند ، براي آنها مقدور نيست. سفيد پوستان و ثروتمندان در مركز، اقليتها و فقيران در حاشيه! يكي از دلايل اصلي اين پديده ، تخريب مراكز سكونتي قديمي عمومي است. در آغاز سالهاي 1990 ، مسئولين تشكيلات محلي را ملزم كردند كه وضعيت «تخريب جدي » سكونتگاههاي ارزان اجاره اي زير نظر آنها را مورد توجه قرار دهند. آنها توضيح دادند كه اسكان اجتماعي مسئول بخشي از بدبختي اقليتهاي امريكايي بوده است. چرا كه خانواده هايي كه در اقامتگاههاي اجتماعي زندگي مي كرده اند، اخلاق كاري خود را از دست داده و زمينه ساز فرهنگ جنايت و وابستگي شده بودند. در سال 1992 ، قانوني تمام مراكزخدمات محلي اقامتگاههاي اجتماعي را ملزم كرد كه مشخص كنند كدام مورد هزينه بيشتري در پي دارد: تخريب مجتمع ها و كمك به خانواده ها براي تامين مسكن در بازار خصوصي يا بازسازي و مراقبت از مجتمع ها. اين قانون به اندازه كافي براي شركت هاي ساختماني و مسئولين مبهم بود و آنها را از اقدام به تخريب سريع اقاماگاههاي اجتماعي بدون ملاحظه امنيت و آسايش خانواده هاي فقير ساكن در آن، باز نمي داشت. قانون مشخص نكرده بود كه چه تدابيري بايد در اتخاذ شوند تا خانواده ها به سرعت اسكان دوباره يابند. تنها مشخص شده بود كه اقامتگاهها بايد تخريب شده و افراد براي « تامين احتياجات خود » تشويق شوند. به بيان ديگر خدمات اسكان اجتماعي كه پيش از اين توانايي تعمير يك حمام يا جلوگيري از نفوذ موشها به مجتمعها را نداشت، بايد از اين پس فقرا را بيرون كرده و آنها را به سرعت تبديل به شهرونداني مستقل و مسئول نمايد. 4.5 ميليارد دلار سرمايه فدرال كه تا اينجا سرمايه گذاري شده بود صرف تخريب بيش از 50000 اقامتگاه اجتماعي شد. دولت پذيرفت كه برنامه تخريب مجتمع ها از ساختن مجتمعهاي جديد و يا اسكان دوباره فقرا موثر تر بوده است. در شيكاگو 80 % خانواده هايي كه اقامتگاههاي اجتماعي را ترك مي كنند به مناطق محرومي كه اقليتهاي قرباني تبعيض در رابطه با مسکن در آن سكني گزيده اند ، يعني مركز شهرها و حومه نزديک آن، نقل مكان مي كنند. و 10 تا 12 % بدون سر پناه مي مانند. اين سياست در شكل دهي نوع جديدي از فقر شهري موثر است. بيقوله هاي افقي گذشته جاي خود را به بيقوله هاي عمودي دادند. و خانواده هاي فقيري كه در قلب شهر زندگي مي كردند، به سمت حومه آن سوق داده شدند.