اهدای کتاب شهید به کتابخانه‌های غرب پایتخت

به گزارش رسانه خبری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، مادر شهید مهدی رضایی در آستانه هفته کتاب ده‌ها جلد از کتاب «اکسیر زندگی ۴» را که مجموعه‌ای زیبا و پرمحتوا از نوشته‌ها و نامه‌های فرزند شهید اوست به کتابخانه شهر اهدا کرده است تا با توزیع در کتابخانه‌های منطقه ۲۱ و ۲۲ در اختیار علاقه‌مندان قرار گیرد. 

بر اساس این گزارش زرین تاج نجارزاده مادر شهید مهدی رضایی این کتاب را با هدف آشنایی جوانان با اندیشه‌های شهدا و آرمان‌های والای آنان جمع آوری و امسال منتشر کرده است. 

در مقدمه کتاب آمده است: «حدیث حیات درخشان او شعر تازه‌ای بود که در گوش انسانیت زمزمه شد خورشید تابانی که انقلاب ایران بی‌نام او گمنام‌ترین است امام به راستی روح خدا بود سرشار از روحانیت و عرفان. مردی که به تنهایی ابر قدرتی است گرچه خود راحیل سفر است اما اندیشه تابناکش در جان انسانیت نفوذ کرده شهدا معطر به رایحهٔ گلشن ولایت بودند لاله‌های سرخی که درس عاشقی را کلاس عرفان مقتدایشان به جان و دل آموختند کبوتران خونین بالی که همچون امامشان عملشان بندگی احساسشان شرمندگی و اثرشان تابندگی است. شهید مهدی رضایی جوانی است که در سن بیست و یک سالگی بال از اسارت دنیا باز کرد و درتاریخ بشریت حیات جاودانه یافت پیام‌های این شهید بزرگوار چراغ فروزنده‌ای ست که راه را برای ما روشن می‌کند.»

 

این کتاب در ۴۰۰۰ نسخه منتشر شده و تمامی مجلدات آن از سوی مادر شهید به صورت اهدایی در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. 

اخیرا در پی پخش برنامه خندوانه، که با حضور دکتر پژمان آقایی رئیس بیمارستان میلاد شهریار به همراه جانبازان بستری در بیمارستان برگزار گردید، نیز مادر شهید مهدی رضایی تعداد ۱۰۰ نسخه کتاب «اکسیر زندگی ۴» را به بیمارستان میلاد شهریار اهداء کرد. 

مادر شهید رضایی زندگی فرزندش را ساده و صمیانه این‌گونه روایت می‌کند: 

۷تیرماه سال ۱۳۴۱ هجری شمسی در یکی از محله‌های جنوب شهر تهران در خیابان قزوین چهارراه عباسی به دنیا آمد. نام اورا مهدی گذاشتیم. قنداقه بود و شیر می‌خورد که امام (ره) را تبعید کردند. در ایام پیروزی انقلاب، مهدی در مقطع دبیرستان بود که همراه دوستان در راهپیمایی‌ها شرکت فعال داشت و در گشت شبانه کمیته درمساجدو مسجد صاحب الزمان در خیابان نبرد و معابر خدمت می‌کرد. او تکالیف دین خود را از خواندن نماز، گرفتن روزه و.... به دقت انجام می‌داد. در درس و تحصیل موفق بود. ورزشهای مورد علاقه‌اش شنا و تیراندازی و فوتبال بود. به عکاسی بسیار علاقه خاصی داشت و همیشه دوربین پدرش همراهش بود و بعد‌ها برای خودش دوربینی خرید و نوشتن را دوست داشت. 

جنگ تحمیلی آغاز شده بود. مهدی که سال سوم دبیرستان را به پایان رسانده بود روزی به خانه آمد و گفت مامان می‌خواهم به جبهه برم. می‌دانم که شما رضایت داری، بابا را هم راضی کنید. پدرش مخالفت نمی‌کرد ولی می‌گفت دیپلمش را بگیرد و بعد به جبهه برود. او که عاشق امام و انقلاب بود گفت اگرشما اجازه بدهید به جبهه برم از آنجا دیپلم خود را برای شما می‌فرستم. 

او در نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به عنوان سرباز داوطلب به خدمت نظام درآمد و به مدرسه عشق قدم نهادو داوطلبانه عازم جبهه‌های حق علیه باطل شد. 

روز ۲۲ بهمن سال ۱۳۶۰ به ایستگاه راه آهن رفتم و بدرقه‌اش کردم و گفتم حال که به جبهه می‌روی یا با پیروزی برگرد یا شهادت. 

چندروزی حالم منقلب بود. دلشورهٔ عجیبی داشتم. ایام تولد آقا امام زمان (عج) بود. ناگهان احساس کردم تیری به قلبم خورد و بیهوش شدم. به دنبال این اتفاق منتظر خبری بودم. صبح روز جمعه رسید. 

 قاصد شهادت مهدی خبر پرواز او را برایمان آورد. او گفت: «مهدی هم اکنون در معراج الشهدا است». به آنجا رفتیم. تابوتهایی با پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی پوشیده شده، کنار هم قرار گرفته بود. عطر دل انگیز مشک و گلاب فضارا پر کرده بود. آرام شدم، زانو زدم تک تک تابوت‌ها را دست کشیدم، می‌بوئیدم و می‌بوسیدم. کسی تابوت مهدی را نشانم نداد. او خود مرا به سمتش می‌خواند. هر چه نزدیک‌تر می‌شدم بوی عطر و مشک بیشتر می‌شد. تابوتش را شناختم به سویش رفته و صدایش کردم. سر بر تابوتش گذاشتم و آرام آرام زمزمه‌های مادرانه‌ام را بدرقه‌اش کردم.